ตอนที่ 494
บทที่ 495 ผนึกเทพพังทลาย
21 ตุลาคม 2569
ผนึกจูเสิน!
คนเช่นฉินหลังที่เคยพบเห็นโลกกว้าง รู้ถึงการมีอยู่ของผนึกจูเสิน เพียงแต่เขาไม่เข้าใจว่า เหตุใดมันจึงปรากฏออกมากระทันหันเช่นนี้?
ผนึกสีแดงขนาดใหญ่หมุนวนอยู่บนท้องฟ้า คลื่นทะเลโหมซัดสาดและคลื่นซัดสูงตระหง่านเสียดฟ้า
ฉินหลังตะลึง ท่ามกลางพายุกรรโชกแรงและคลื่นที่ซัดสาดเสียดฟ้า เขากลัวจนทำอะไรไม่ถูก
ไม่ไกลจากตรงนั้น มีผู้หนึ่งลอยอยู่เหนือผืนทะเล ทันทีที่ผนึกจูเสินปรากฏขึ้น เขาก็ปรากฏตัวขึ้นเช่นกัน
ผู้ที่ปรากฏตัวออกมาได้รวดเร็วเช่นนี้ มีเพียงชิงหลงเท่านั้น
เขามองดูเหตุการณ์ฉากนี้ด้วยความดีใจเล็กน้อย ผนึกจูเสินมีรอยแตกร้าว!
เพียงแต่รอยแตกนี้มีขนาดเล็กมาก เล็กจนแทบไม่สะดุดสายตา และเป็นรอยแตกที่ตำแหน่งด้านข้างนิดหน่อยเท่านั้น
เสียงของผนึกจูเสินที่แตกร้าวราวกับเสียงของกระดิ่งลม เปรียบเสมือนฝนเดือนมีนาคมในฤดูใบไม้ผลิที่ส่งเสียงกรุ๊งกริ๊ง ๆ ดุจหยาดน้ำค้างจากเทพเจ้าเหนือสวรรค์ทั้งเก้า ตกลงสู่โลกและร่วงหล่นลงสู่พื้นดิน
ไพเราะน่าฟังและชวนให้หลงใหลอย่างที่สุด
มีเพียงรอยแตกร้าวเล็ก ๆ และเสียงที่เบาเพียงเท่านั้น ชิงหลงกลับมองเห็นและได้ยิน!
เขาดีใจแทบบ้า!
หนึ่งพันปีที่ผ่านมา ผนึกจูเสินแข็งแกร่งประดุจหินผา แน่นหนาทนทานไม่อาจทำลายได้ บรรพบุรุษของชิงหลงพยายามทำทุกวิธีทาง ถึงขั้นเซ่นไหว้ตัวเอง แต่ก็ไม่อาจทำให้ผนึกจูเสินสั่นคลอนได้แม้แต่น้อย
วันนี้!
มันแตกแล้ว!
แม้จะเป็นเพียงรอยแตกที่น้อยนิด แต่มันคือจุดเริ่มต้น!
เพียงผนึกจูเสินแตก ชาวคุนหลุนก็จะหลุดออกจากการคุมขังของผนึกจูเสิน!
ไม่ว่าชาวเทือกเขาคุนหลุนหรือทาสคุนหลุน ก็จะไม่ต้องทนรับพลังใด ๆ หรือการผูกมัดของผู้คนอีกต่อไป พวกเขายังสามารถยกทัพจับศึกทั่วใต้หล้า!
ชิงหลงตื่นเต้นเสียจนน้ำตาเอ่อขึ้นมาในดวงตา!
เซียวเฉวียนจักต้องทำบางสิ่งเป็นแน่!
ต้องเป็นเขาแน่นอนที่สามารถทำให้ผนึกจูเสินเกิดการเปลี่ยนแปลง!
“นี่! ช่วยข้าด้วย! ช่วยข้าด้วย! ข้าอยู่ตรงนี้!”
ฉินหลังเห็นใครบางคนอยู่ไม่ไกลนัก เขาโบกมืออย่างสุดชีวิตและตะโกนว่า “เห็นข้าหรือไม่! ข้าอยู่ตรงนี้! ช่วยข้าด้วย! ข้ามีเงิน! มีตำแหน่ง! ข้าให้ทุกอย่างเจ้าได้นะ!”
“เห็นหรือไม่? นี่! นี่!”
“นี่? อย่าเพิ่งไป อย่าเพิ่งไป! กลับมา! กลับมา!”
ชิงหลงได้ยินเสียงของฉินหลัง พลางหายตัววับไปในทันทีและไม่ได้สนใจเขาเลย
ทว่าไม่เจอกันเพียงสองวัน ฉินหลังดูอิดโรยลงไปมาก
เซียวเฉวียนเนรเทศเขา ก็เพื่อให้เขาลำบากเหมือนที่เสิ่นฉีเคยลำบากมาก่อน
เซียวเฉวียนอยากให้เขาลิ้มรสการหลับนอนที่ยากลำบากเช่นเดียวกับเสิ่นฉี อยากให้เขาวิตกกังวลเช่นเดียวกับเสิ่นฉี ที่ไม่รู้ว่าตัวเองจะถูกสัตว์ร้ายกินเข้าไปเมื่อใด
การใช้วิธีของฝ่ายตรงข้ามมาตอบโต้ คือสิ่งที่ทำให้คนเสียใจและหวาดกลัวที่สุด
ภายใต้ความมืดในยามราตรี ฉินหลังกอดไหล่ของเขาแน่น และในหูของเขาได้ยินเพียงเสียงสัตว์ป่าที่ร้องอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ชายวัยกลางคนที่มีวิชาความรู้ลุ่มลึกบุคลิกลักษณะสง่าสง่า ไม่สามารถฝืนทนได้อีกต่อไป เขาจึงร้องไห้ออกมาเสียงดังแง ๆ
ณ เมืองหลวง
พระราชวังมีแสงไฟสว่างจ้า
เซียวเฉวียนป่วยอย่างกระทันหัน ฮ่องเต้จึงสั่งให้หมอหลวง ข้าหลวงหญิง และขันทีคอยรับใช้อยู่ไม่ห่าง
แม้แต่หลี่มู่ที่อยู่กองราชองครักษ์ก็ถูกเรียกเข้ามา
หลี่มู่เข้ามาอย่างเร่งรีบ นับตั้งแต่เซียวเฉวียนกลับมาจากเกาะจูเสิน พวกเขายังไม่ได้พบกันเลย เพราะว่าเซียวเฉวียนมัวยุ่งอยู่ตลอด
คาดไม่ถึงว่าการมาเจอกันในครั้งนี้ เซียวเฉวียนกลับป่วยหนักเสียได้
กลางระหว่างคิ้วของเซียวเฉวียนมีรอยเลือด สีหน้าซีดขาว ทว่าเขากลับไม่ได้สลบและหมดสติไป เพียงแค่นั่งเหงื่อตกอยู่บนเก้าอี้เท่านั้น
หมอหลวงทั้งหมดในพระราชวังต่างพากันเข้าแถว เพื่อตรวจชีพจรให้แก่เซียวเฉวียน แต่สุดท้ายหมอหลวงแต่ละคนก็ไม่สามารถล่วงรู้อาการป่วยได้
แม้ไม่มีวิธีการแก้ไขปัญหา แต่พวกเขากลับพบสิ่งที่น่าอัศจรรย์อย่างที่สุด