ตอนที่ 122
บทที่ 122 ถึงตายก็ไม่ไปโรงพยาบาล
28 ตุลาคม 2569
บทที่ 122 ถึงตายก็ไม่ไปโรงพยาบาล
ผมโทรหาเสี่ยวฉิง และยังโทรหาจ้าวเย่นซวน ผมไปกระทั่งสถานีเพื่อหาคน แต่ผมตามหาทุกทางที่พอจะนึกออก ผมก็ยังติดต่อหาเธอไม่ได้
เธอจากไปแล้วจริงๆ
นั่งในรถ มองไปที่การจราจรบนถนนด้านข้างอันแสนคึกคัก ผมก็จุดบุหรี่ขึ้นมาหนึ่งมวน
ผมถามตัวเอง “แม้จะตามตัวเสี่ยวถิงมาได้ ผมจะทำอะไรให้เธอได้ แต่งงาน? หรือว่าเงินทอง? เธอต้องการจริงๆคือผู้ชายที่สามารถมอบบ้านที่ฮ่องกงให้กับเธอได้ ไม่ใช่พวกเอาเรือมาเทียบท่าเฉยๆ”
ผมให้คำตอบกับตัวเอง “นายไม่สามารถให้อะไรเธอได้เลย งั้นก็ปล่อยเธอไปและอวยพรให้เธอมีความสุขเถอะ!”
สูบบุหรี่เสร็จ ผมก็ขับรถตรงไปที่ดี้เล่สิงซิง เข้าไปที่ห้องทำงานของจางหงหวู่
จางหงหวู่กำลังเอนกายบนโซฟาพักผ่อน “เป็นไง มีธุระอะไรเหรอ?”
ผมนั่งลงบนเก้าอี้ทำงานของเธอ ถอดรองเท้า พาดขาทั้งสองข้างบนโต๊ะทำงาน แกว่งไปมา สบายอารมณ์
“ไม่มีอะไร แค่มาพักสายตาชื่นชมภรรยา”
มุมปากของเธอกฎรอยยิ้มออกมา ดีกรีความเซ็กซี่ขนาดนี้ ไม่มากไม่น้อยเกินไป ทำให้ใจคนเต้นรัวได้ไม่ยาก
“ถ้าจะพักสายตาละก็น่าจะไปมองสาวๆในเมืองมากกว่า ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าจะมีคนมาพักสายตาด้วยการมองภรรยา”
“นั่นเป็นเพราะคนอื่นไม่มีภรรยาที่สมบูรณ์แบบนี้”
ผมแหงนมองขึ้นบนหลังคา มองไปที่โคมไฟที่ติดไว้อย่างสวยงาม
เธอไม่ได้พูดอะไรต่อ จากนั้นได้ยินเสียงรองเท้าส้นสูงกระทบ ‘ต็อกต็อก’ หลังจากที่เธอเดินมาถึงด้านหลังของผม จากนั้นก็รับรู้ถึงมือทั้งสองข้างอันอ่อนโยนกดมาที่ไหล่ของผม
“มีอะไรในใจอย่างงั้นเหรอ?”
“ไม่นี่”
มีเสียง‘โอ้’ ออกมาจากด้านหลัง แล้วก็ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆอีก เธอเพียงแค่ช่วยนวดให้ผมอย่างเงียบๆ
ผมรู้ว่าเธอดูออกว่าผมมีอะไรในใจ ด้วยความฉลาดของเธอ ดูไม่ออกซิแปลก
แต่การที่เธอเลือกที่ไม่ถาม และผมก็เลือกที่จะไม่พูด ทำเช่นนี้เป็นความรักอีกรูปแบบหนึ่ง
จากนั้นผมก็จับมืองดงามคู่นั้นที่บอบบางเหมือนไม่มีกระดูก
“ภรรยาของผม ผมอยากเปิดบริษัทกระเป๋าหนัง เหตุการณ์ในบ้านคุณก็คงเห็นแล้ว ช่างขื่นขม วันที่กลับไปตอนเทศกาลไหว้พระจันทร์ พ่อของคุณให้ผมมาสามพัน ผมเอามาใช้เป็นค่าใช้จ่ายที่เข้าโรงพยาบาลคราวก่อน ผมไม่รู้จะอธิบายยังไง และไม่มีวิธีจะส่งเงินไปที่บ้าน......”
เธอเป็นผู้หญิงที่ฉลาด ไม่ต้องรอให้ผมพูดจบ เธอก็เข้าใจความหมายของผมและเสนอไอเดียของเธอ
“ไม่จำเป็นต้องเป็นบริษัทกระเป๋าหนังหรอก ฉันจะหาร้านคาราโอเกะสีขาวที่ไม่มีหนุ่มสาวขายตัวให้ใช้ชื่อคุณเป็นเจ้าของ อันที่จริงฉันสามารถช่วยคุณหาคนมาดูแลกิจการได้ ไม่กระทบกับงานอื่นๆของคุณ คุณไม่จำเป็นต้องเข้าไปก็ได้”
ดึงมือเธอให้มาอยู่เบื้องหน้า จากนั้นโอบกอดร่างอันแสนงดงามของเธอให้นั่งที่ตักของผม
จูบเบาๆที่ริมฝีปากสีแดงอันเซ็กซี่ของเธอ ความอบอุ่นนี้ไม่ได้เติมเต็มความกระหายของผม แต่ทำให้ผมรับรู้ถึงความอบอุ่นนั้น
“ขอบคุณมากนะที่รัก คุณนี่ช่างดีเหลือเกิน”
“คุณไม่คิดว่ามันไม่จำเป็นเหรอ?”
คำว่าไม่จำเป็นของจางหงหวู่นั้น แน่นอนแสดงถึงคำขอบคุณของผม
ผมกอดเธอไว้ในอ้อมแขน “ไม่จำเป็นจริงๆ”
ขณะนั้นเอง มีคนเคาะประตู ผมปล่อยจางหงหวู่ ลุกไปที่โซฟา เธอกลับไปนั่งที่เก้าอี้ทำงานและกลับมาแสดงบทบาทฮ่องเต้ในละครช่วงเย็น
คนที่เข้ามาก็คือคนที่รับหน้าที่เป็นผู้จัดการดี้เล่สิงซิง เข้ามาคุยเรื่องงานที่มีปัญหา ผมไม่ค่อยได้ใส่ใจฟังเท่าไหร่ แค่จดจ่อกับการเล่นไฟแช็กในมือ
เนื่องจากการออกกำลังกายช่วงหลายวันนี้ ไฟแช็กถูกผมเอามาเล่นอยู่หลายครั้ง จนผู้จัดการที่เข้ามามองตรงมาที่ผม
พอเธอออกไป จางหงหวู่เดินตรงมาตรงหน้าผม ยื่นมือมาทางผม
ผมยื่นไฟแช็กให้เธอ เธอส่ายหัว หลังจากครุ่นคิดสักพัก ก็หยิบเหรียญออกมาจากกระเป๋า