ตอนที่11รูปลักษณ์เดิม

มู่น่อนน่อนไม่เคยละเมอ

หล่อนหน้าแดงหันไปหาเขา"เธอ......"

"ฉันเป็นผู้ป่วย"เฉินถิงเซียวหันหน้ามองหล่อน น้ำเสียงเรียบ

มู่น่อนน่อนไม่เคยร่วมเตียงกับผู้ชาย กลิ่นไอความเคร่งขรึมเข้มข้นเกินไป ออร่าที่ยิ่งใหญ่ทำเรี่ยวแรงกำลังของหล่อนหายหมด

หล่อนเม้มปากตื่นเต้นเล็กน้อย ดึกผ้าห่มออกจะลุกขึ้นลงจากเตียง นึกไม่ถึงว่าถูกผู้ชายข้างตัวจับข้อมือไว้

ดวงตาของเฉินถิงเซียวตกอยู่ใบหน้าหล่อในตามีความสำรวจเล็กน้อย"ทำไมมือเธอขาวขนาดนี้ สีหน้าถึงได้เหลือง?"

มู่น่อนน่อนดึงมือกลับอย่างตกใจ พูดเสียงต่ำว่า"เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ"

หลังจากนั้น ก็กระโดดลงเตียงเหมือนกระต่าย ไปห้องน้ำ

ด้านหลัง ในตาเฉินถิงเซียวมีอารมณ์สนุกกำลังมา

.......

ในห้องน้ำ

มู่น่อนน่อนมองในกระจก สีหน้าเหลืองของตัวเอง ในตาแวบผ่านความเยาะเย้ยตัวเอง

หยิบน้ำยาล้างเครื่องสำอางจากตู้ที่อยู่ใต้แท่นล้างมือ เริ่มล้างเครื่องสำอางออก

ผ่านไปไม่นาน ในกระจกปรากฏใบหน้าที่ขาวบริสุทธิ์ ผู้หญิงสวยงามที่มีดวงตาสดใสฟันขาว

ถ้าไม่ใช่ว่าหลังจากเรียบจบ เช่าห้องเองข้างนอก ล้างเครื่องสำอางทุกวัน หล่อนก็เกือบจะลืมรูปลักษณ์เดิมของตัวเองแล้ว

ลูกสาวหน้าตาสวยงาม เดิมทีแม่ต้องรู้สึกดีใจถึงจะถูก

แต่ตอนเด็ก เซียวชู่เหอกล่าวหาว่าเธอแย่งซีนมู่หวั่นขีตลอด ไม่ยอมซื้อเสื้อสวยให้เธอ

เธอในตอนนั้น เพื่อที่จะทำให้ดีใจ พูดได้ว่าพยายามอย่างหนัก

จากที่1ของชั้นกลายเป็นที่โหล่ จากดาวโรงเรียนกลายเป็นเด็กขี้เหร่ที่ไม่มีเพื่อนสักคน

แต่แล้วเซียวชู่เหอไม่ได้ดีใจจนมองหล่อนมากขึ้น

เธอไม่เชื่อมาโดยตลอด เซียวชู่เหอไม่รักเธอเลยสักนิด

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป เธอจัดการตัวเองให้ดีอีกครั้ง ออกจากห้องน้ำ

เฉินถิงเซียวพิงบนหัวเตียง ถือโทรศัพท์เอียงข้างไม่รู้ว่าดูอะไรอยู่ สีหน้าท่าทางที่ไร้อารมณ์ดูเหมือนมีการหักห้ามใจเพิ่มขึ้น

เธอครุ่นคิด พูดว่า"ฉันจะออกไปข้างนอกแล้ว เธอโทรหาคนมารับเธอกลับตระกูลเฉินเองเถอะ"

เฉินถิงเซียวไม่ตอบ

ความคิดเห็น