บทที่ 372 ข้าไม่มีความสนใจต่อนาง

เมื่อได้ยินคำนี้หัวหน้าซ่งก็รู้สึกเสียดายเล็กน้อย จากนั้นก็คิดแผนร้ายกับเซี่ยจินอาน

ความสามารถของลูกศิษย์ก็คงไม่เลวแน่เลย!

"เช่นนี้เพื่อนตัวน้อยยอมมาที่สำนักหมอหลวงหรือไม่?"

"ข้ายังมีเรื่องในโรงหมอต้องยุ่ง ต้องขอบคุณความหวังดีของหัวหน้าด้วย"

หัวหน้าซ่งถอนหายใจอีกครั้ง จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นจ้องมองหลานชายของตัวเองด้วยความไม่พอใจ

เป็นคนเหมือนกันแท้ๆ เหตุใดถึงได้แตกต่างกันเช่นนี้!

นางเป็นเพียงแค่แม่นางคนหนึ่งก็ยังสามารถเปิดโรงหมอได้ด้วยตัวเองเลย แต่ไอ้หมอนี้กลับยังกินๆนอนๆเพื่อฆ่าเวลาอยู่ในสำนักหมอหลวงไปวันๆ

เพียงแต่ว่าหัวหน้าซ่งคงจะลืมไปแล้วว่าหลานชายของเขานั้นก็ได้ทำการสอบเข้าสำนักหมอหลวงทีละขั้นตอน

และเป็นอันดับหนึ่งในหมู่หนุ่มมีความสามารถในการสอบราชการ

ซ่งจื่อเชียนรู้สึกถึงสายตาที่รังเกียจของปู่ จึงสับสนเล็กน้อย

จากนั้นดวงตาของหัวหน้าซ่งก็สว่างขึ้น เขาไม่สามารถเชิญบุคคลนี้ไปได้ แต่เขาสามารถให้คนแอบเข้ามาฝึกฝนความรู้และทักษะของนางได้นี่นา!

"แม้ว่าหลานชายของข้าจะไม่ค่อยได้เรื่องสักเท่าไหร่ แต่ก็ยังรู้จักสมุนไพรสักสองสามอย่าง หากเพื่อนตัวน้อยไม่รังเกียจ รับเขาเป็นศิษย์ได้หรือไม่?"

มือที่ยกถ้วยน้ำชาไว้ของเซี่ยจินอานนั้นหยุดชะงัก จากนั้นยิ้มกล่าวว่า:"รับเป็นศิษย์นั้นมาเหมาะ แต่โรงหมอของข้าขาดหมอคนหนึ่งพอดี หากคุณชายซ่งไม่รังเกียจก็สามารถมาเข้ารับตำแหน่งที่โรงหมอของข้าได้"

"เขาไม่รังเกียจ พรุ่งนี้ก็สามารถไปได้เลย" หัวหน้าซ่งรีบยิ้มแล้วพูด

ซ่งจื่อเชียนรู้สึกว่าตัวเองสูญเสียสิทธิ์ในการเลือกเส้นทางของชีวิต แต่เขาก็ไม่อาจจะหักล้างคำสั่งท่านปู่ได้ จึงทำได้เพียงยอมรับอย่างเงียบๆ

หลังจากที่หัวหน้าซ่งดูชุดใบสั่งยาแล้ว ยิ่งดูในใจก็ยิ่งตื่นเต้นมากขึ้นเท่านั้น และได้ปรึกษากับเซี่ยจินอานเป็นเวลานาน และยิ่งพูดคุยไปนานเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกว่าทักษะทางการแพทย์ของเซี่ยจินอานนั้นยิ่งประสบความสำเร็จไปมากเท่านั้น ถึงแม้จะหิวจนท้องร้องโครกกกก็ไม่ยอมปล่อยเซี่ยจินอานไป สุดท้ายเซี่ยจินอานก็เป็นคนหิวจนทนไม่ไหว จึงให้คนนำอาหารส่งมาให้กิน