บทที่ 17 ช่วยข้าเปลี่ยนเสื้อผ้าหน่อย

นางเพิ่งสังเกตเห็นสาวใช้สองคนนี้

คนหนึ่งรูปร่างสูงโปร่ง ดวงตากลมงามคิ้วเรียวยาว มองนางอย่างดูถูกดูแคลน

อีกคนรูปร่างเตี้ยเล็กน้อย ใบหน้ารูปไข่ก้มหน้าลง ดูสงบนิ่งอยู่มาก

เซี่ยจินอานมองสำรวจอย่างละเอียด และถามว่า "พวกเจ้าชื่ออะไร?"

"ข้าน้อยซูหยาว" ใบหน้าเมล็ดแตงโมกล่าว

"ข้าน้อยซูหลาน" ใบหน้ากบกล่าว

เซี่ยจินอานเลิกคิ้ว และเสียงที่เข้ากัน คำพูดเมื่อครู่คือสิ่งที่ซูหลานพูด

ดังนั้นนางจึงมองไปที่ซูหลานและถามอีกครั้งว่า "ข้าในแบบนี้เป็นอย่างไร?"

สีหน้าของซูหลานยิ่งดูแคลนยิ่งกว่าเดิม "แม้แต่เสื้อผ้าก็ใส่ไม่เป็น ยังบอกว่าตัวเองทำทุกอย่างได้หมด!"

เซี่ยจินอานได้ยินเช่นนี้จึงก้มหน้ามองเสื้อผ้าของตัวเอง นางเคยสวมเครื่องแบบทหาร เคยสวมเสื้อกาวน์ยาวสีขาว แต่ไม่เคยสวมเสื้อผ้าโบราณมาก่อน

ดังนั้นในตอนเช้าหลังจากอาบน้ำเสร็จ ชุดนี้นางเดาว่าจะใส่ได้ตามใจชอบ!

หลังจากได้นอนแล้ว ที่คอปกได้หลวมแล้วหลุดออก ที่แท้คือไม่ได้ใส่ให้ดี

"พวกเจ้าสองคนจัดแจงคุณหนูเซี่ยให้เรียบร้อย ต่อไปจะต้องตามคุณหนูเซี่ย!" พ่อบ้านกำชับสาวใช้ทั้งสอง

พูดจบก็หันหลังเดินจากไป ห้องของสตรีเขาไม่เหมาะที่จะอยู่ต่อนานจริงๆ

"นี่ ตาเฒ่า อย่าเพิ่งไป!" เซี่ยจินอานอยากจะหยุด แต่เมื่อคิดถึงเสื้อผ้าของตัวเองที่แต่งตัวไม่เรียบร้อย ก็หยุดเดินต่อ

จึงได้แต่มองดูพ่อบ้านค่อยๆ หายไปต่อหน้าต่อตานาง

"พวกเจ้าสองคนมาสอนข้าหน่อยชุดพวกนี้ใส่อย่างไร!" เซี่ยจินอานกวักมือให้สาวใช้ทั้งสอง

ซูหยาวเม้มปากและเดินไปหาเซี่ยจินอานอย่างเงียบๆ ใบหน้าของนางก็ไม่ได้ดูดีนัก "เสื้อผ้าของท่านได้ใส่กลับด้านแล้ว"

"ใส่กลับด้านอย่างไร?" เซี่ยจินอานถามกลับ

"ตัวด้านในมาอยู่ด้านนอกแล้ว" ซูหยาวกล่าว