ท่านพ่อ....ท่านแม่อนุ：“ณที่นี้เป็นถึงจวนเฉิงเสี้ยงเชียวนะ？” เฟิงฉิ้นหว่าน：“ราชวงศ์สูงส่งแล้วกระไร？ข้ามาพร้อมกับความมั่งคั่งมากความสามารถ ทำลายจวน ชื่อเสียงเกียรติยศของพวกท่าน ดูสิว่าพวกท่านจะยังอวดดีอยู่กระไร！” เจ้าแห่งเมืองหลวง：“ราชวงศ์เมืองนครข้า เจ้ามีสิทธิที่จะมาก้าวก่ายงั้นรึ？” เฟิงฉิ้นหว่าน：“ประเทศเชื้อราชวงศ์แล้วกระไร？ข้าครองยุ้งฉางใต้หล้า ทำลายโครตรเหง้า แย่งชิงอำนาจของท่าน ดูสิว่าท่านยังจะครองบัลลงก์อยู่ได้กระไร？” ใต้หล้านี้จักเลวร้ายหรือไม่ เฟิงฉิ้นหว่านคนเดียวเท่านั้นที่เป็นคนตัดสิน ท่านอ๋อง：“น้องหญิง？เจ้าลืมไปแล้วงั้นรึ？” เฟิงฉิ้นหว่าน：“ข้ายุ่งกับการแก้แค้นเยี่ยงนัก พวกคนไร้ประโยชน์ข้าไม่ไปจดจำให้เปลืองสมองหรอก ” ท่านอ๋องคลั่ง：“ข้าเป็นพระสวามีของเจ้า！”