ตอนที่ 517
บทที่ 517 คิดจะหนีเหรอ
22 ตุลาคม 2569
เฉินเสี่ยวถงเดินไปข้างหลังหลี่โม่
เธอเห็นว่าชาวต่างชาติที่หน้าตาอัปลักษณ์กำลังถือบางอย่างที่ดูเหมือนเข็มฉีดยาอยู่ในมือ และเลือดมากกว่าสิบมิลลิลิตรถูกดูดเข้าไปในหลอดฉีดยาแล้ว
เนื่องจากว่าเขาไม่ได้เจาะเข้าไปในท่อเลือดแดง ดังนั้นจึงต้องใช้เวลาในการเก็บตัวอย่างเลือดจากเส้นเลือดฝอย หากเจาะเข้าไปในท่อเลือดแดง การเก็บเลือดคงเสร็จสิ้นแล้วในเวลานี้
เฉินเสี่ยวถงรู้สึกอึ้งมาก แม้ว่าเธอจะไม่เข้าใจว่าทำไมอีกฝ่ายถึงทำเช่นนี้ แต่เฉินเสี่ยวถงรู้ดีว่าอีกฝ่ายต้องทำอะไรไม่ดีแน่ๆ
“คุณกำลังทำอะไรน่ะ!”
เฉินเสี่ยวถงตะโกนใส่เขา และพุ่งเข้าหาชาวต่างชาติที่หน้าตาอัปลักษณ์ทันที
ชาวต่างชาติที่กำลังดูปากกาเจาะเลือดทันใจอยู่ตกใจกับเสียงตะโกนของเฉินเสี่ยวถงมาก
เมื่อเห็นว่ามีคนสังเกตเห็นตัวเขาแล้ว เขาก็รีบเก็บปากกาเจาะเลือดอย่างรวดเร็ว และกำลังจะรีบหนีออกไป
แม้ว่าเลือดจำนวนสิบมิลลิลิตรจะไม่มากนัก แต่ก็เพียงพอที่จะนำกลับไปส่งงานได้แล้ว จึงไม่จำเป็นต้องเสี่ยงชีวิตเพื่อเก็บตัวอย่างเลือดของหลี่โม่ได้มากกว่านี้
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจะวิ่งหนี สมองของเฉินเสี่ยวถงก็ร้อนรน เธอพุ่งเข้าไปคว้าเสื้อผ้าของอีกฝ่ายโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น
“อย่าหนีสิ! พี่หลี่โม่รีบมาเร็วๆ ! เขาเก็บตัวอย่างเลือดของคุณน่ะ!”
เฉินเสี่ยวถงดึงมุมเสื้อด้านหลังของอีกฝ่ายอย่างดื้อรั้น และหันไปตะโกนเรียกหลี่โม่
หลี่โม่หันกลับไปทันที และมองไปที่เฉินเสี่ยวถงและชาวต่างชาติที่ถูกเธอจับตัวไว้
เมื่อชาวต่างชาติคนอื่นๆเห็นว่าเรื่องราวถูกเปิดเผยแล้ว พวกเขาทั้งหมดก็เริ่มพากันรุมตีหลี่โม่เพื่อถ่วงเวลาให้กับพรรคพวกของพวกเขา
ส่วนชาวต่างชาติที่ถูกเฉินเสี่ยวถงจับตัวไว้ได้ตัดสินใจยกเท้าขึ้นและเตะใส่เฉินเสี่ยวถงอย่างอำมหิต เฉินเสี่ยวถงรีบหลบ แต่ก็ยังถูกเตะเข้าที่ต้นขาด้านนอกจนล้มตัวลงนอนกับพื้นในทันที
คางเหวินซิงที่ตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติรีบวิ่งเข้ามา และกระโดดไปที่ชาวต่างชาติที่กำลังจะหลบหนี ในที่สุดเขาก็กอดเท้าของอีกฝ่ายได้ก่อนที่เขาจะลงนอนกับพื้น และดึงให้ชาวต่างชาติที่กำลังวิ่งหนีลงไปนอนกับพื้น
“เชี่ย! ไอ้พวกสารเลวเอ๊ย!”
ชาวต่างชาติที่ล้มลงกับพื้นเตะคางเหวินซิงอย่างสุดแรงสองที: “ปล่อยนะ ไอ้สารเลว! ปล่อยเท้าขวาของฉันเดี๋ยวนี้!”
“ไม่ ฉันไม่ปล่อย!”
คางเหวินซิงกล่าวด้วยความเจ็บปวด
ชาวต่างชาติคนนั้นโมโหจนกัดฟันกรอดๆ เขาเอื้อมมือไปหยิบกริชออกมาจากหลังของเขา จากนั้นก็พลิกตัวลุกขึ้นนั่งเพื่อที่จะฆ่าคางเหวินซิงโดยตรงและหาโอกาสหลบหนีไป
แต่หลังจากที่เขาหยิบกริชออกมาได้ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงลมพัดอย่างแรงดังขึ้นตามมาด้วยฝ่าเท้าลอยมาจากอากาศ และเตะใส่มือที่ถือกริชของเขาจนกระดูกหัก!
“โอ๊ย!”
ชาวต่างชาติคนนั้นกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด และมองไปที่หลี่โม่ที่จู่ๆ ก็ปรากฏตัวต่อหน้าเขาด้วยความตื่นตระหนก
ชาวต่างชาติทุกคนที่ล้อมรอบหลี่โม่ก่อนหน้านี้ได้ล้มลงกับพื้นเกือบหมดแล้ว แต่ละคนอาเจียนเป็นเลือดออกมาดูแล้วเหมือนคนที่กำลังจะสิ้นลมหายใจไม่มีผิด แม้แต่เรี่ยวแรงที่จะกรีดร้องก็ยังไม่มี
“นี่คุณ…คุณจะทำอะไร! ฉันไม่เกี่ยวนะ ทั้งหมดนี้เป็นเพราะแคลตี้ แคลตี้เป็นคนบอกให้ฉันทำ!”
ชาวต่างชาติที่หน้าตาอัปลักษณ์คนนี้สติแตกโดยสิ้นเชิง หยิบปากกาเจาะเลือดทันใจออกมาจากอ้อมแขนแล้วโยนมันทิ้งบนพื้น เขาเลือกที่จะขายเพื่อนร่วมทีมของตัวเองโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่วินาทีเดียว
“แคลตี้ เป็นคนขอให้เราเก็บตัวอย่างเลือดของคุณ ฉันไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไร โปรดยกโทษให้ฉันด้วย”
“แคลตี้? ผู้จัดของการแข่งมวยดำงั้นเหรอ?”
หลี่โม่ก้มลงหยิบปากกาเจาะเลือดทันใจขึ้นมาดูอย่างรวดเร็วแล้วยัดใส่ในกระเป๋าเสื้อของเขา จากนั้นหันหลังและเดินไปทางเฉินเสี่ยวถง และประคองเฉินเสี่ยวถงที่ล้มลงกับพื้นให้ลุกขึ้นมา
เมื่อเห็นหลี่โม่มาประคองตัวเอง เฉินเสี่ยวถงก็รู้สึกอบอุ่นในใจ เธอยกมือกอดคอหลี่โม่ด้วยสองมือ หรือแม้แต่คู่เท้าของเธอก็แทบจะเกาะบนตัวของหลี่โม่อยู่แล้ว
หากตัวเองสามารถแปะอยู่บนร่างของหลี่โม่เหมือนปลาหมึกตัวหนึ่งจะดีขนาดไหนนะ! เฉินเสี่ยวถงอดเพ้อฝันไม่ได้
หลี่โม่ขมวดคิ้ว และดึงเฉินเสี่ยวถงลูกขึ้น จากนั้นก็มองไปที่เฉินเสี่ยวถงที่ตัวติดกับเขาอย่างใกล้ชิดและพูดว่า: “หยุดโวยวายได้แล้ว ฉันกำลังยุ่งอยู่”
“เขาไม่ได้โวยวายสักหน่อย! เขารู้สึกกลัวจังเลย รู้ไหมเมื่อสักครู่นี้เขานึกว่าเขาจะไม่ได้เจอพี่หลี่โม่อีกต่อไปแล้ว”
เฉินเสี่ยวถงพูดด้วยเสียงหวาน