ตอนที่ 24

จื่อจู๋ขานรับแล้วจึงออกไป

อยู่บ้านก็ต้องมีคนคอยวิ่งเต้นจัดการ แต่ถ้าพาออกนอกบ้านก็กลายเป็นภาระเปล่า ๆ

กู้เหมยตั่วกลืนยารวมลมปราณเข้าไปใกล้จะยี่สิบเม็ดแล้ว บัดนี้นางเบาดั่งนกนางแอ่น แรงใจเปี่ยมล้น

ไม่นานก็ล่วงลึกเข้าสู่หุบเขา กู้เหมยตั่วจึงแผ่จิตสัมผัสออกไป บัดนี้จิตของนางสามารถครอบคลุมได้ไกลกว่าสองร้อยกว่าเมตรรอบกาย

เดินไปเก็บไป ทั้งฟืน ผักป่า สมุนไพร เจอสัตว์ป่าก็ไม่ปล่อยผ่าน ไหน ๆ ที่เก็บในมิติก็ใหญ่ จะเก็บอะไรก็ไม่ใช่ปัญหา

กู้เหมยตั่วในชาติก่อนลำบากมานัก พอมีมิติขึ้นมา นางก็เคยชินกับการเก็บของทุกอย่างที่พอมีประโยชน์ไว้ในนั้น พอข้ามภพมา นิสัยนี้ก็ยังติดตัวมาด้วย

มีอะไรผิดแปลกแล้ว!

ด้านหน้าเบื้องซ้ายมีถ้ำอยู่หนึ่ง ในถ้ำนั้นมี... ลูกเสือ? แต่สีของลูกเสือตัวนี้ดูแปลกนัก เป็นสีแดง แดงจัดราวกับเปลวไฟ มองดี ๆ ยังเห็นลายจาง ๆ บนตัวมันอีกด้วย

ว้าว ว้าว ว้าว! ลูกเสือสีแดงจริงๆ ด้วย!

กู้เหมยตั่ววิ่งพรวดไปยังถ้ำนั้นดั่งลมพัด

ลูกเสือน้อยเอ๋ย ชอบนัก แล้วยังเป็นลูกเสือสีแดงอีกด้วย!

ครั้นมาถึงปากถ้ำ กำลังจะก้าวเข้าไป ก็ได้ยินเสียงร้องต่ำ ๆ ดังแว่วมาจากด้านใน

เสียงนั้นฟังแฝงแววข่มขู่เล็กน้อย ทว่ากลับนุ่มนวลนัก คล้ายเสียงออดอ้อนของลูกสุนัขน้อยไม่มีผิด

กู้เหมยตั่วมิได้หวาดกลัว เดินลึกเข้าไปไม่หยุดยั้ง

นางค่อย ๆ เดินเข้าไป ส่วนเจ้าลูกเสือแดงก็ค่อย ๆ ถอยหนี แต่ก็ไม่วายคำรามขู่ตลอดเวลา

“เจ้าจงเงียบเสียงเถิด ร้องอย่างกับลูกหมาน้อย ไม่มีท่าทีข่มใครได้เลย”

หมางั้นรึ? ทั้งบ้านเจ้าต่างหากที่เป็นหมา! ข้านี่คือเซียนชั้นสูง เทพชั้นสูงเชียวนะ!” เจ้าเสือแดงน้อยตะโกนลั่น

กู้เหมยตั่วมิได้ใส่ใจว่ามันจะร้องว่าอย่างไร ก้าวเข้ามาอุ้มขึ้นดูแล้วกล่าวว่า “อ้อ ที่แท้ก็เป็นลูกเสือเพศผู้นี่เอง”

“ปล่อยข้านะ เจ้าแม่สาวลามก!” เจ้าเสือแดงน้อยดิ้นสุดแรงจนหลุดจากมือกู้กู้เหมยตั่ว แล้วถอยกรูดไปสองก้าว

เจ้าเสือแดงหน้าแดง แต่เสียดายที่ดูไม่ออก ทว่าท่าทีโกรธเกรี้ยวนั่นกลับน่ารักเหลือใจ ทั้งงี่เง่า ทั้งน่าเอ็นดู จนกู้เหมยตั่วถึงกับคันไม้คันมืออยากเข้าไปฟัด

ไฉนเจ้าถึงได้น่ารักปานนี้เล่า?

“ตามข้ามาเถิด ข้าจะดูแลเจ้าอย่างดีเลยเชียว จะหาอาหารเลิศรสให้เจ้ากินด้วย” กู้เหมยตั่วกล่าวล่อใจ

เจ้าลูกเสือแดงทำหน้าราวกับดูแคลนสิ้นดี แล้วกู้เหมยตั่วก็ดันมองออกเสียด้วยสิ

“หากเจ้าคิดจะอยู่บนเขานี้ไปตลอด วันหนึ่งย่อมถูกผู้คนพบเข้า แล้วเมื่อนั้น เคราะห์เจ้าคงหนักหนานัก คนอื่นเขาไม่ได้ใจดีปากหวานเยี่ยงข้าหรอกนะ”

เจ้าเสือแดงครุ่นคิดในใจว่า “ตอนนี้ข้าสูญเสียพลังสิ้น ถูกส่งลงมายังโลกมนุษย์ แม่หญิงลามกนี่ก็พูดถูก หากถูกใครจับได้ มีแต่จะถูกเลี้ยงเป็นสัตว์เล่น หรือไม่ก็ถูกกินเข้าไป ช่างเป็นเรื่องร้ายเสียจริง”

เห็นเจ้าลูกเสือแดงยังทำท่าอิดออดอยู่ กู้เหมยตั่วก็ล่ออีกคำว่า “ข้าช่วยจับไก่ป่ากับกระต่ายให้เจ้ากินได้นะ”