บทที่300 เทพหมอที่เก่งกาจเท่าจู่เห้อ

ในสายตาของเขาคนเหล่านี้ ก็เป็นแค่คนอ่อนแอที่ต้องการการปกป้องก็เท่านั้น

แล้วเขาจะไปคิดเล็กคิดน้อยขนาดนั้นกับคนอ่อนแอ ได้อย่างไรกัน？

ฟางเหยียนไม่พูดอะไร เพียงแต่ดื่มชาลงไปอย่างสบายใจ ผู้เฒ่าเห็นไอ้นี่มันยังจองหองอยู่ จึงได้ตะคอกต่อว่า “แบบนี้ก็ได้เหรอ ฉันอยู่ในวงการธุรกิจมาหลายปี ไม่เคยเห็นวัยรุ่นที่อวดดีอย่างแกมาก่อนเลย”

“ใช่ เด็กนี่ มันไม่เห็นหัวคนอื่นเกินไปแล้วนะ！”

ฟางเหยียนหัวเราะเหอะๆ “พวกคุณได้นั่งร่วมโต๊ะทานข้าวกับผม ถือว่าเป็นเกียรติของพวกคุณตลอดชีวิตแล้ว！”

นี่เป็นประโยคที่สองที่ฟางเหยียนพูด และยังคงทำให้ทุกคนบนโต๊ะตะลึงเช่นเคย ผู้เฒ่าเหล่านี้ล้วนเห็นอะไรมาเยอะ และเห็นวัยรุ่นที่บ้าคลั่งมาไม่น้อยเช่นกัน แต่นี่เป็นครั้งแรกของพวกเขา ที่เห็นคนบ้าคลั่งขนาดนั้นเหมือนอย่างวันนี้

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้พวกเขาเริ่มระแวงสงสัยขึ้นมา หรือว่าเขาเป็นคนใหญ่คนโตที่เก่งกาจจริงๆกันนะ？

ถ้าไม่ใช่ จะพูดประโยคแบบนี้ออกมาได้อย่างไรกัน！

เดิมทีคนเหล่านี้คิดจะพูดต่อ แต่จู่ๆเสียงบนเวทีดังขึ้น！

“ฮาโหล ฮาโหล！” ถังเสี่ยนจงกำลังถือไมค์ ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ด้านล่างซ้ายของเขาเป็นหญิงสาวผมยาวที่สวมกระโปรงสั้นสีขาว กำลังยิ้ม ดูท่าทางแล้วร่าเริงแจ่มใส แว็บเดียวก็ดุออกว่าเธอคือกุลสตรีที่มาจากตระกูลใหญ่ และเป็นหลานสาวที่ถังเสี่ยนจงรักมากที่สุด ถังยู่

อีกด้านเป็นหญิงสวมกระโปรงแดง รูปร่างสูงยาวเข่าดี ทวารทั้งห้าได้รูป ออร่าเปล่งประกาย นั่นก็คือหลินถงสะใภ้หลานชายของเขา และยังเป็นสาวสวยอันดับหนึ่งของเขตซีหนาน

มีสาวสวยไม่เป็นรองใครแบบนี้อยู่คู่กาย ตระกูลถังก็ถือว่ามีคนที่มีความสามารถปรากฏออกมาอย่างไม่ขาดสายแล้ว!

ถังเสี่ยนจงถือไมค์แล้วกล่าว “ขอบคุณทุกท่านที่สละเวลาอันมีค่ามาร่วมฉลองในงานวันเกิดของผม ในช่วงอายุเจ็ดสิบปีนี้ กระผมรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง ได้ฉลองวันเกิดร่วมกับพวกท่าน”