บทที่ 380 เถาไห่หลงเรียนเชิญ

เทียนขุยพยักหน้าอย่างเข้าใจ เขาเลื่อมใสในคำพูดของฟางเหยียนมาก แค่เนื้อหากระเซ็นกระสายแค่นี้ก็สามารถวิเคราะห์ออกมาได้ละเอียดขนาดนี้ เหมือนตัวเองอยู่ในเหตุการณ์ตอนนั้นเลยจริงๆ

แต่ถ้าเขาไม่ได้เป็นแบบนี้ ก็คงไม่ได้รับการยกย่องให้เป็นดวงจอมพลห้าดาวเพียงคนเดียวของประเทศหวาหรอก สาเหตุที่เขาสามารถยืนหนึ่งเป็นราชาได้ นอกจากฝีมือต่อสู้ฉกาจไร้เทียมทานแล้ว ยังเกี่ยวพันถึงมันสมองอัจฉริยะของเขาด้วย

เมื่อก่อนตอนวิเคราะห์ภูมิประเทศในสนามรบ เขามักจะวิเคราะห์ถึงข้อได้เปรียบเสมอ ต่อให้เขาพูดดูไม่มีเหตุผลยังไง ดูเป็นไปไม่ได้ยังไง แต่พอทำตามที่เขาบอก รับรองไม่มีผิด!

ในหัวใจของเทียนขุย ฟางเหยียนคือผลรวมร่างของจูเก่อว่อหลงกับเสี้ยงหยู่!

เทียนขุยไม่ได้พูดอะไรอีก เขาได้แต่ส่งสายตาเลื่อมใสไปให้ฟางเหยียนที่นั่งด้านหลังผ่านทางกระจกหลัง

ฟางเหยียนหยิบมุกเทพเม็ดนั้นออกมาวางบนมืออย่างมั่นคง และเริ่มพินิจพิเคราะห์มันอย่างตั้งใจ

เทียนขุยมองเห็นภาพฟางเหยียนจ้องมุกเทพเม็ดนั้นอย่างจริงจังผ่านทางกระจกหลัง เขาเองก็ไม่กล้าขัดจังหวะ

ผ่านไปราวห้านาที เทียนขุยถึงถามขึ้นว่า “โผ้จวิน มุกเทพนี่พวกเราจะเอาไปฝังดินหรอครับ?”

ฟางเหยียนพยักหน้ารับพลางว่า “ใช่ แต่ไม่ใช่ตอนนี้! ต้องหาเวลาเหมาะๆก่อนค่อยฝัง”

ที่จริงตอนฟางเหยียนได้รับสืบทอดจากตาแก่นั่นถึงรู้ว่า สิ่งที่ตนเข้าใจเป็นคนโบราณประเทศหวาเหลือทิ้งไว้ให้ ตอนนั้นตาแก่จะถ่ายทอดวิชาทั้งหมดให้เขา เขานึกว่าใช้ได้แค่ในสนามรบ ไม่คิดว่าพอกลับมาบ้านยังใช้ได้ด้วย ตาแก่นั่นเป็นใครกันแน่นะ? ทำไมถึงมีวิทยายุทธ์ครบถ้วนแบบนี้ได้?

อีกอย่าง ทำไมเขาถึงถ่ายทอดต่อให้ตนล่ะ? หรือว่าถ่ายทอดจิตสำนึกตัวเองให้กับตน?

ไม่ว่ายังไงก็ตาม เขาได้รับสืบทอดมาแล้ว ต่อให้เป็นแค่ส่วนน้อย แต่ก็เพียงพอแสดงออกว่าภูมิปัญญาของคนโบราณประเทศหวาไม่ใช่อะไรที่เทคโนโลยีสมัยใหม่จะตามทันได้เลย

คนโบราณประเทศหวาแข็งแกร่งแค่ไหน คนตอนนี้ไม่รู้เลยสักนิดในบางด้านแล้ว มนุษย์ไม่ได้พัฒนาต่อ ตรงกันข้ามกลับล้าหลังลงไปเรื่อยๆ!

เทียบกับคนโบราณแล้ว ความคิดคนสมัยใหม่ล้าหลังกว่าเยอะมากเลย

“งั้นตอนนี้พวกเราจะไปไหนกันหรอครับ?” เทียนขุยถามอีก ฟางเหยียนเงียบไปเล็กน้อยก่อนพูดว่า “กลับหนานหลิงก่อนละกัน! ไปหาเหล่าเห้อ ฉันต้องการหาพิกัดขององค์กรสัตว์เพลิงให้ได้เร็วที่สุด”