“ป้าบ!” ทันทีที่คำพูดของจางไห่เฟิงเพิ่งจบลง เขาก็โดนตบเข้าที่ใบหน้าจังๆหนึ่งที
การตบครั้งนี้ทำเอาจางไห่เฟิงโดนตบจนมึน แม้แต่สองสามีภรรยาจางที่อยู่ด้านข้างก็ยังมึยไปด้วย
คนที่ตบเขาไม่ใช่ใครอื่น แต่คือจางฉี่เหาซึ่งยืนอยู่ตรงหัวเตียง ใบหน้าสูงวัยของเขาซีดเผือด ดวงตาทั้งสองข้างจ้างเขม็งไปยังจางไห่เฟิงพร้อมพูดว่า “จางไห่เฟิง ปู่คิดมาตลอดว่าแกแค่อิจฉาชิงหยู่ ถึงได้กลายเป็นคนชอบเอาชนะ ปู่ไม่ได้คิดเลยจริงๆว่าแกจะทำสิ่งที่ดื้อรั้นแบบนี้ เพื่อความปรารถนาที่เห็นแก่ตัวของตัวเอง ไม่ว่าจะพูดยังไงตงข่ายกรุ๊ปก็เป็นเส้นชีวิตของตระกูลจาง ไม่ว่าจะยังไงก็เป็นธุรกิจเพื่อความอยู่รอดของเรา แกลงมือกับธุรกิจของตระกูลตัวเองได้ยังไง แกร่วมมือกับคนภายนอกเพื่อจัดการกับธุรกิจของแกได้ยังไง แกสู้หน้าตระกูลจางของเราได้รึไง?”
จางซื่อตงรีบพูดขึ้นอย่างรวดเร็ว “พ่อครับ เมื่อกี้ผมได้ยินแล้ว ที่จริงไห่เฟิงก็ทำเพื่อบ้านเรานะครับ ตอนนี้ชื่อเสียงของตงข่ายกรุ๊ปก็เป็นชื่อของตระกูลจางเรานะครับ แต่อันที่จริงมันกลายเป็นธุรกิจของเย่ชิงหยู่คนเดียวแล้ว”
“แกหุบปากเดี๋ยวนี้!” จางฉี่เหาจ้องเขม็งไปที่จางซื่อตงด้วยความโกรธ ทำเอาจางซื่อตงถูกจ้องจนไม่กล้าพูด
“จางไห่เฟิง เป็นเพราะแก ปู่ถึงได้เข้าใจผิดชิงหยู่ แล้วก็เป็นเพราะแก ภาพลักษณ์ของปู่ต่อหน้าพวกเขาก็เลยถูกทำลาย ตระกูลจางของเราเดินมาถึงวันนี้ ปู่ก็เห็นชัดเจนแล้วว่าทั้งหมดมันเป็นเพราะสวะอย่างแก”
จางฉี่เหาโกรธจนถึงที่สุดแล้ว เขากำหมัดแน่น แล้วกัดฟันพูดว่า “นับแต่วันนี้เป็นต้นไป แกไม่ใช่หลานชายตระกูลจางอีก หลังจากนี้ห้ามก้าวเข้าบ้านตระกูลจางแม้แต่ก้าวเดียว”
จางไห่เฟิงสมองไม่ทำงาน นี่ไม่ใช่การล้อเล่น แต่นี่เป็นของจริง
จางซื่อตงรีบพูดทันทีว่า “พ่อครับ ไห่เฟิงกลายเป็นแบบนี้แล้ว พ่อทำแบบนี้ไม่ใช่บังคับให้เขาไปตายเหรอครับ? ตอนนี้เขาไม่มีแม้แต่ความสามารถในการมีชีวิตต่อแล้ว ถ้าตระกูลจางไม่ดูแลเขา ไม่ใช่ว่าเขาก็จะตายเหรอครับ?”
จางฉี่เหาส่งเสียงหึ แล้วพูดด้วยความโมโหว่า “การที่เขามีวันนี้ ทั้งหมดก็เป็นเพราะตัวเขาทำเองรับเอง! ตอนที่เขากำลังทำเรื่องพวกนั้น ก็ควรจะคิดถึงผลลัพธ์วันนี้! ปู่เชื่อแกมากเกินไป จางไห่เฟิง”
“พ่อคะ ไม่เอาสิคะ พ่อจะไม่ดูแลไห่เฟิงไม่ได้เด็ดขาดนะ เขาเป็นหลานคนที่พ่อรักมากที่สุดนะคะ” แม่ของจางไห่เฟิงร้องไห้ไปพร้อมกับกอดรั้งขาของจางฉี่เหาเอาไว้
แต่จางฉี่เหาก็ดึงขาของเขาออก แล้วพูดเสียงดังว่า “ถ้าใครมาขอร้องให้ลูกหลานไร้ยางอายของตระกูลจางเราคนนี้อีก ข้าก็จะขับไล่เขาออกจากบ้านไปด้วยกัน แล้วไม่ได้เป็นทายาทตระกูลจางอีกตลอดไป และห้ามเหยียบเข้าบ้านตระกูลจางของข้าอีก”
“ถ้ายังอยากอยู่ที่บ้านตระกูลจางต่อ พรุ่งนี้ทุกคนต้องไปทำงานที่บริษัท แล้วต้องไปขอโทษเย่ชิงหยู่ด้วย ทำความเข้าใจฐานะของตัวเองแจ่มแจ้งซะ ถ้าใครยังพยายามหลอกล่อหรือขัดขวางทาง ข้าไม่ปล่อยไปง่ายๆแน่” เมื่อจางฉี่เหาพูดคำนี้จบก็โบกมือ แล้วเดินออกจากห้องผู้ป่วยไป
ทันทีที่จางซื่อข่ายเห็นสถานการณ์นี้ เขาก็รีบดึงภรรยาของเขาเดินตามหลังจางฉี่เหาออกมา
“พ่อครับ พ่อครับ!” จางซื่อตงตะโกนเรียกจางฉี่เหาที่กำลังเดินจากไปอยู่หลายครั้ง เขารู้ดี ว่าครังนี้พ่อไม่ได้ล้อเล่น เขาผิดหวังต่อตัวจางไห่เฟิงแล้วจริงๆ
จางไห่เฟิงรีบตะโกนอย่างรวดเร็วว่า “พ่อครับ สิ่งที่คุณปู่พูดเป็นความจริงเหรอครับ? ต่อไปปู่จะไม่สนใจผมแล้วเหรอครับ?”
ตอนนี้จางไห่เฟิงกลายเป็นคนไร้ประโยชน์ไปแล้ว หากตระกูลจางไม่สนใจเขา คาดว่าชีวิตนี้ของเขาก็คงจะจบจริงๆแล้ว