บทที่1374 พิจิกที่สูงส่ง

พวกเขารู้สึกได้ว่า การหายใจของบุคคลนี้บอบบางมาก หากไม่สงบจิตมาฟัง ก็ไม่สามารถรับรู้ได้เลย

อย่ามองว่าเขากำลังดื่มชา ทุกการเคลื่อนไหวนั้นเงียบมาก โดยไม่มีเสียงรบกวนแม้แต่น้อย

มันเหมือนกับการดูละครใบ้

พวกเขาทั้งสี่คนล้วนเป็นนักฆ่าอันดับต้นๆ รู้ดีว่าการบรรลุความเงียบในระดับนี้นั้นยากเพียงใดแม้ว่าพวกเขาจะฝึกฝนมานานกว่ายี่สิบกว่าปี ก็ไม่สามารถทำได้เลย

กล่าวได้ว่า ความสามารถของการเล็ดลอดของบุคคลที่อยู่ตรงหน้าพวกเขานั้น สูงกว่าพวกเขามาก

นักฆ่าคนหนึ่งกล่าว"ดูเหมือนว่าคุณมีความสามารถอยู่บ้าง เจียงชื่อส่งคุณมาจัดการกับเราใช่ไหม? อย่าเสียเวลาเลย เราแก๊งนัมเบอร์วันไม่เคยล้มเหลว ผมเป็นคนที่รักคนมีความสามารถ ไม่อยากฆ่าคุณ คุณไปเถอะ เราจะฆ่าเจียงชื่อเท่านั้น "

ดูค่อนข้างมี'เมตตา'นะ

ปัญหาคือ ความสามารถของคุณใหญ่กว่าคนอื่นไหม?

ชายบนโซฟาวางถ้วยน้ำชาลงอย่างเงียบๆ ชูห้านิ้วแล้วพูดว่า"คืนนี้ พวกคุณทั้งห้าคนก็ไปไหนไม่รอด"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ พวกนักฆ่าก็ตกใจมาก

"คุณรู้ได้อย่างไรว่าเรามีห้าคน?"

ชายคนที่ห้าไม่ได้เข้ามากับพวกเขา แต่แอบอยู่ที่หน้าต่างและไม่ได้เข้าไปในห้องเลย และไม่ได้ส่งเสียงแม้แต่น้อย

แบบนี้ก็ยังโดนค้นพบหรือ?

"คุณเป็นใคร? อยากทำอะไรหรือ? "

เพียงได้ยินชายบนโซฟาพูดด้วยเสียงแหบแห้งเล็กน้อยว่า"ผมชื่อพิจิก เหมือนกับพวกคุณ ผมก็เป็นนักฆ่า"

พิจิก?

เป็นชื่อที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน

อย่างไรก็ตาม คนเหล่านี้ไม่กล้าประมาท เพราะดูจากวิธีการซ่อนตัวของพิจิกนั้น ไม่ธรรมดาแน่นอน

แต่ ไม่ว่าพวกเขาจะระมัดระวังเพียงใดก็ไม่มีประโยชน์

เมื่อเทียบกับพิจิก ช่องว่างระหว่างพวกเขา มันเหมือนไก่กับนกอินทรี คนหนึ่งอยู่บนฟ้าอีกคนอยู่บนดิน