ขณะที่เธอเล่าเรื่องจริงของตัวเองทั้งหมด เจเรมี่มองเธออย่างไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าสิ่งนี้เคยเกิดขึ้นกับผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างเขาคนนี้
ในขณะที่เห็นเธอเผยรอยยิ้มที่แสนสง่างามออกมา เขารู้สึกว่าหัวใจของเขาเจ็บโดยไม่ทราบสาเหตุ
ทั้งเอโลอิสและเมเรดิธต่างพากันผงะตาม ๆ กัน
‘นี่มันคล้ายกับประสบการณ์ชีวิตของมาเดลีนจริง ๆ?’ เมเรดิธคิดอย่างเงียบ ๆ คนเดียว
ทว่า เอโลอิสสะอึกเล็กน้อย และใบหน้าของเธอไม่มีรอยยิ้มดูถูกอีกต่อไป
เมื่อเห็นถึงสีหน้าท่าทางของเอโลอิสและเมเรดิธแล้ว ริมฝีปากบางสวยมาเดลีนกระตุกยิ้มที่มุมปาก
“แม้ว่าพ่อแม่ที่ให้กำเนิดฉันมาจะไม่เคยสอนเรื่องนี้ แต่คนที่เลี้ยงดูฉันมาได้สอนฉันเกี่ยวกับเรื่องนี้และหลายสิ่ง เอาล่ะถึงตาฉันถามคุณบ้างแล้ว คุณนายมอนต์โกเมอรี ในเมื่อคนเป็นแม่ตัวอย่างที่ดีขนาดนี้แล้ว ทำไมลูกสาวของคุณถูกเลี้ยงมาให้เป็นคนน่ารังเกียจและเฉยเมยที่จะให้ความรักแก่คนในครอบครัว ตลอดจนในช่วงเวลาที่อันตรายขนาดนั้น เธอยังสามารถทิ้งลูกชายของตัวเองให้เดินหนีไปคนเดียวได้? มันดูเหมือนว่าการเลี้ยงดูของคุณจะไม่ได้ดีไปกว่าฉันสักเท่าไหร่เลยนะ คุณนายมอนต์โกเมอรี”
“เธอ กำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไร?!” เอโลอิสพูดอย่างโกรธ ๆ ว่า “เธอกล้าใส่ร้ายลูกสาวของฉันแบบนี้ได้ยังไง? เธอต้องขอโทษเมเรดิธเดี๋ยวนี้ ไม่เช่นนั้น ฉันจะทำให้เธอรู้จักสำนึกเอง!”
“คุณแม่ ... ” ดวงตาของเมเรดิธมีน้ำตาคลอที่แสดงความเสียใจ “เจเรมี่ นายได้ยินแล้วใช่ไหม? ฉันยอมให้คุณควินน์คนนี้ครั้งแล้วครั้งเล่า แต่เธอก็ยังโต้ฉันไม่หยุดและเธอยังคอยใส่ร้ายฉันเสมอ ตั้งแต่ที่เจอเธอจนถึงตอนนี้ นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันต้องทนทุกข์ทรมานมากก็เป็นเพราะเธอ ทำใมฉันต้องมีชีวิตที่ข่มขืนแบบนี้…”
ขณะที่ได้ยินเสียงมเรดิธร้องไห้ เอโลอิสกอดปลอบเธออย่างไม่สบายใจก่อนจะชี้นิ้วไปที่มาเดลีน
“วีล่า ควินน์ วางแผนจงใจลูกสาวของฉันโดยไร้ทางสู้! เธอมันเป็นผู้หญิงหน้าด้าน! เธอทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะได้เข้ามาเป็นมือที่สามของเจเรมี่กับเมเรดิธเพื่อที่จะได้เขา เธอ…”
“คนที่เข้าไปเป็นมือที่สามไม่ใช่วีล่า มันคือผมต่างหาก”
เสียงนุ่มทุ้มต่ำของเจเรมี่เอ่ยขัดเอโลอิสอย่างดุดันและชัดเจน
เขาขมวดคิ้วแน่นพร้อมกับแสดงสีหน้าที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง
“ขอให้เรื่องนี้จบลงตรงนี้ และอย่าให้ใครได้เอ่ยถึงเรื่องนี้อีก”