ตอนที่ 267
บทที่ 267 เจนคนที่เห็นแก่ตัว และไม่แยแสอะไร
22 ตุลาคม 2569
เมืองเอสเป็นย่านที่เฟื่องฟูที่สุด ณ ห้างสรรพสินค้าระดับไฮเอนด์ที่มีแบรนด์ดัง ๆ แพง ๆ มากมาย ผู้หญิงคนหนึ่ง เธอพูดขึ้นว่า "ฉันมาที่นี่เพื่อเลือกชุด"
พนักงานที่ดูแลสินค้าแบรนด์เนมส่วนมากมักจะชอบตัดสินรูปลักษณ์ของผู้อื่นจากภายนอก ในสายตาของพวกเขาผู้หญิงที่กำลังเดินเข้ามานั้นคือคนพิการ อย่างไรก็ตามหญิงพิการคนนี้ยืนยันที่จะยืดหลังของเธอให้ตรง มันทำให้เธอดูน่าอึดอัดยิ่งขึ้น
ในภาพรวมเธอไม่ได้สวมใส่สินค้าแบรนเนมด์ใด ๆ เลย บนร่างกายของเธอ ทุกสิ่งที่เธอใช้หรือสวมใส่เป็นเพียงสิ่งของธรรมดา ๆ ที่คนทั่ว ๆ ไปสวมใส่
พนักงานขายตัวสูงไม่ยอมขยับเขยื้อน นิ้วเรียวของเธอชี้ไปที่ตรงมุม ๆ หนึ่ง "ทุกอย่างมีส่วนลด 30% ตรงนั้น"
เธอไม่แม้แต่จะขยับตัวแม้แต่น้อย
อย่างไรก็ตามในเสี้ยววินาทีต่อมาใบหน้าของเธอก็บึ้งตึง หญิงพิการกำลังจ้องมองมาที่เธอด้วยดวงตาที่เยือกเย็น
เจนมองไปที่พนักงานขายที่ประตูด้วยความเงียบ ไม่มีการติอว่าและไม่มีร่องรอยของความโกรธเลย
หัวใจของเธอตอนนี้เป็นรูพรุน แต่ไม่มีสิ่งใดใส่เข้าไปได้ และไม่มีสิ่งใดรั่วไหลออกมา
"ฉันมาที่นี่เพื่อเลือกของขวัญ" เธอจ้องมองไปที่พนักงานขายอย่างใจเย็น แววตาที่มึนงงของเธอนั้นดูน่ากลัว
ในที่สุดเธอก็ได้รับการปฏิบัติที่ ‘ยุติธรรม’ เหมือนคนทั่วไป
"คุณอยากได้ชุดประมาณไหนคะ คุณผู้หญิง?"
“ชุดสีดำเรียบ ๆ ที่ดูภูมิฐาน”
"... " เป็นคำขอที่แปลกจริง ๆ แน่นอนว่าไม่มีปัญหาที่นี่มีชุดสีดำเยอะแยะ แต่ผู้หญิงส่วนมากที่มาซื้อชุดสีดำ พวกเธอมักจะเลือกชุดสีดำที่ดูลึกลับและเซ็กซี่
เรียบ ๆ ?
ภูมิฐาน?
นั่นคงเป็นชุดไว้ทุกข์ใช่ไหม?
"ฉันต้องการสิ่งที่ดีที่สุด ฉันต้องการ ... " เจนหยุดชั่วครู่ ด้วยประกายแวววาวในดวงตาที่ว่างเปล่าของเธอ สายตาของเธอจ้องตรงไปที่ใบหน้าของพนักงานขาย “ ชุดที่ดูน่าทึ่งมาก จนเขาไม่อาจละสายตาไปจากฉันได้ทันทีที่เห็น”
ตอนนี้พนักงานขายดูอยากจะขำมากยิ่งขึ้น
ชุดสีดำเรียบ ๆ ที่ดูภูมิฐานแถมสวยงาม นี่มัเป็นคำขอที่แปลกมาก ๆ สำหรับพนักงานขาย
เธออยากให้มันดูน่าทึ่งด้วยหรอ? น่าทึ่งจนผู้คนไม่อาจละสายตาจากเธอได้อย่างนั้นหรอ?
“ทำตามคำขอของเธอ” วิเวียนยืนเหนื่อยหอบอยู่ที่ประตู เธอเป็นห่วงเจนและไล่ตามเจนไป เธอวิ่งอย่างหนักจนรองเท้าส้นสูงที่เท้าเกือบที่จะหัก เธอไม่สามารถปล่อยให้เจนละสายตาจากเธอได้ เปิดกระเป๋าและหยิบบัตรเครดิตออกมาส่งให้พนักงานขาย "ทำตามคำขอของเธอ ชุดสีดำเรียบ ๆ สง่างาม ... และน่าทึ่งจนใคร ๆ ละสายตาจากเธอไม่ได้"
เธอไม่สามารถไปต่อได้อีกแล้ว
เธอรู้ดีกว่าใคร ๆ เกี่ยวกับความบ้าคลั่งในเลือดของเจนในตอนนี้
พนักงานขายไม่รู้จักเจน แต่เธอรู้จักวิเวียน วิเวียนเป็นสมาชิกระดับพรีเมียมของร้านนี้ การซื้อหรือใช้จ่ายในร้านนี้ของเธอมักจะเกินตัวเลขหกหลักเสมอ ๆ ในแต่ละเดือน
เธอไม่กล้ารุกรานลูกค้าคนสำคัญเช่นนี้
เธออยากที่จะถามวิเวียนว่าผู้หญิงพิการคนนั้นเป็นใคร แต่เธอกลับสังเกตว่าวิเวียนที่โดดเด่นมากนั้นมีพฤติกรรมแสดงความเคารพต่อผู้หญิงพิการคนนั้นอย่างไร
เธอออกไปและกลับมาอีกครั้ง เมื่อพนักงานขายกลับมาก็มีอีกคนอยู่ข้าง ๆ เธอ "คุณวิเวียนดีไซเนอร์ของแบรนด์ของเรามาเยี่ยมชมร้านในวันนี้ และนี่เป็นโอกาสที่หาได้ยากที่จะเกิดขึ้น มันเป็นเพียงครั้งเดียวในทุก ๆ สองถึงสามปีเลยค่ะ
“จากคำขอของผู้หญิงคนนี้ ฉันไม่พบชุดเดรสสีดำที่เหมาะสม ฉันได้ส่งคำขอของผู้หญิงคนนี้ไปยังดีไซเนอร์ของเราแล้ว และเขายินดีที่จะจัดแต่งชุดให้กับผู้หญิงคนนี้ทันทีค่ะ”
วิเวียนพยักหน้า “เป็นเรื่องที่ดี” เธอจ้องไปที่ชายชาวต่างชาติที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พนักงานขาย แล้วพูดว่า “ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ”
ไม่มีคำอธิบายอะไร และงานก็ดำเนินไปอย่างเงียบ ๆ
ดีไซเนอร์ชาวต่างชาติคนนั้นดูเหมือนจะเข้าใจว่าเจนต้องการอะไร
มือของเขาทำงานอย่างคล่องแคล่วต่อเนื่องและรวดเร็ว
หลังจากเลือกชุดสีดำให้เจนแล้ว เขาก็เริ่มเปลี่ยนชุดสีดำบนตัวของเจน
ทุกอย่างเป็นไปตามคำขอของเจนคำขอที่แปลก ๆ และขัดแย้งกันของเธอ
ชุดสีดำเรียบ ๆ สง่างาม ... และน่าทึ่งจนใคร ๆ ละสายตาจากเธอไม่ได้
อันที่จริงคำขอของชุดนี้ดูขัดแย้งกันมากจนคิดว่าคนอื่น ๆ คงไม่กล้าใส่ชุดประมาณนี้
“จะรับได้ไหม ถ้าชุดด้านหลังเป็นแบบเปิดหลังทั้งหมด มาดาม?”
ดีไซเนอร์เอ่ยถามเป็นภาษาอังกฤษ
เจนถามว่า "แล้วมันดูสง่างามและน่าทึ่งไหม?"
"แน่นอนค่ะ มาดาม"