[นางเอกและชายชั่วเกิดใหม่เหมือนกัน + พระรองขึ้นแท่น + แต่งก่อนรักทีหลัง + เยียวยาหัวใจกันและกัน + โศกนาฏกรรมของชายชั่ว]

เสิ่นเย่าเป็นบุตรีกำพร้าแห่งจวนแม่ทัพ ฮ่องเต้ทรงเมตตา จึงประสงค์จะพระราชทานสมรสให้นาง

ชาติที่แล้ว เสิ่นเย่าได้แต่งงานกับองค์รัชทายาทเซี่ยจิ่งชู ทว่าชีวิตภายในวังบูรพาของนางกลับต้องทนทุกข์อยู่กับความอัปยศอดสู กระทั่งได้ยินเซี่ยจิ่งชูพูดอย่างไม่ไยดีว่า “รั้นจะแต่งกับข้า นั่นคือสิ่งที่นางสมควรได้รับ” หัวใจของนางสิ้นหวังท้อแท้ จึงเอ่ยปากขอหย่า

แต่แล้วคืนก่อนวันที่จะได้ออกจากวัง นางกลับได้ย้อนเวลามายังตอนที่อายุสิบเจ็ดปี ฮ่องเต้บนบัลลังก์เบื้องบนตรัสถามนางด้วยรอยยิ้มว่า “เจ้าพึงพอใจผู้ใด บอกเรามาเถิด” เสิ่นเย่าน้อมกายลงตอบว่า “หม่อมฉันมีใจปฏิพัทธ์ต่อท่านอ๋องจิ้งมานานแล้วเพคะ”

อ๋องจิ้งเซี่ยยวน รูปงามมิมีใครเปรียบปาน สติปัญญาความสามารถเลิศล้ำ หากแต่ได้รับบาดเจ็บสาหัสในศึกสงคราม จนสลบไสลไม่ได้สติ ท่านหมอล้วนบอกว่าเขาคงจะเป็นเช่นนี้ไปตลอดชีวิต ผู้คนต่างวิพากษ์วิจารณ์ว่าเสิ่นเย่าช่างโง่เขลานัก แต่ในชาติก่อนยามที่นางถูกรังแก มีเพียงเซี่ยยวนคนเดียวเท่านั้นที่ยื่นมือให้นาง

ด้านเซี่ยจิ่งชู เมื่อความทรงจำในชาติก่อนค่อยๆ ฟื้นคืน เขาบุกเข้าไปในจวนอ๋องจิ้งราวกับคนเสียสติ หมายจะชิงตัวเสิ่นเย่ากลับคืน ทว่าเขากลับได้เห็นร่างอรชรกำลังหลับพริ้มอยู่บนเตียงผ่านม่านบางโปร่งที่ห้อยระย้าลงมา

ท่านอาเก้าที่เขาหวาดกลัวมาตั้งแต่เยาว์วัยนั่งอยู่ข้างเตียง ใบหน้าเปื้อนยิ้มที่ยากหยั่งถึงจ้องมองมาที่เขา “หากเจ้าเอะอะจนทำให้อาสะใภ้ของเจ้าตื่น ก็อย่าหวังจะได้เป็นรัชทายาทอีกต่อไปเลย”