ตอนที่ 628
บทที่ 628 แนะนำให้เก็บไว้
21 ตุลาคม 2569
เมื่อเห็นมิยาโมโตะตกตะลึง ซูซูกิคิดว่าเขาถูกฉินเทียนวางกับดักและได้รับบาดเจ็บสาหัส
“ฟังคำสั่งของฉัน!”
เขาตะโกนด้วยเสียงคำราม เป็นผู้นำในการดึงอาวุธปืนพิเศษของ เทพลักซ่อน ออกจากเอวของเขา เล็งไปที่ ฉินเทียน
หลังจากได้ยินคำพูดของเขา โยชิและคนอื่นๆ ก็ไหวตัวทันและชักปืนออกมาทันที
ฉินเทียน ถูกล้อมรอบด้วยกระบอกปืนสีดำเจ็ดหรือแปดกระบอก
"อย่า!"
ข้างเขา ขาของเฉินเสี่ยวอี้สั่นด้วยความหวาดกลัว และเขาคุกเข่าลงบนพื้นทันที
"ซูซูกิ ฉินเทียนเป็นทูตพิเศษของมังกรซ่อนรูป ถ้าฆ่าเขาโดยไม่มีเหตุผล จะอธิบายให้กับมังกรซ่อนรูปยังไง"
“เห็นแก่หน้าพ่อบุญกรรมผม ได้โปรดไว้ชีวิตเขาด้วยเถอะ!”
“พี่เทียน รีบขอโทษเร็ว ๆ สิ!”
ซูซูกิระงับความโกรธของเขาด้วยความยากลำบาก จ้องมองที่ ฉินเทียน และพูดด้วยรอยยิ้ม: "ในฐานะคนนอก แกมาหาเรื่องทะเลาะวิวาทและสร้างปัญหาที่นี่ มุ่งที่จะมาทำร้ายนักรบของเรา"
"ตอนนี้ ฉันมีเหตุผลเพียงพอที่จะฆ่าแกในนามของ เทพลักซ่อน แกมีอะไรจะพูดอีกไหม"
“ถ้าไม่อยากตายก็คุกเข่าลงซะ!”
เฉินเสี่ยวอี้ดึงเสื้อผ้าของฉินเทียนและพูดอย่างกระวนกระวาย "พูดอะไรสักคำสิ!"
“นี่มันสถานการณ์อะไรแล้ว ยังจะสู้ทำไม!”
ฉินเทียน ไม่ได้สนใจเฉินเสี่ยวอี้ และไม่แม้แต่จะเหลือบมอง ซูซูกิและคนรอบข้างที่ถือปืน
เขามองมิยาโมโตะด้วยความเย้ยหยันและพูดว่า "จะสู้อีกไหม"
"ถ้าแกยอมรับความพ่ายแพ้ ฉันก็จะกลับบ้านไปนอน"
"ไอ้ชาติหมา แกคิดว่าแกจะไปจากที่นี่ได้เหรอ!"
“ฉันจะฆ่าแก!” ซูซูกิทนไม่ได้อีกต่อไป และกำลังจะเหนี่ยวไกด้วยความโกรธ
"หยุด!"
มิยาโมโตะตะโกนด้วยความโกรธและพูดอย่างเย็นชา: "วันนี้เป็นความท้าทายระหว่างฉันกับฉินเทียน"
“สิ่งที่พวกแกทำเป็นการดูถูกจิตวิญญาณของศิลปะการต่อสู้!”
“ถอยเร็วเข้า!”
หลังจากได้ยินคำพูดของเขา ซูซูกิและคนอื่นๆ ก็ถอยกลับไปอย่างไม่เต็มใจ แต่พวกเขาไม่ได้เก็บปืน
และยังคงเฝ้าดูอย่างตั้งใจ
มิยาโมโตะหายใจออก ถือมีดไว้ในมือทั้งสองข้าง แล้วก้าวช้าๆ
"การแข่งขันเพิ่งเริ่มขึ้น"
"มาอีกครั้ง!"
ท่ามกลางเสียงคำราม เขาก้าวเท้า ร่างกายของเขาเหมือนพายุที่โจมตีไปทางฉินเทียน
ด้วยมีดยาวที่เต้นระบำอยู่ในมือและแสงอันเย็นยะเยือกส่องประกาย ภายในหุบเขากลางดึกแห่งนี้ ดูเหมือนจะเป็นผู้เก็บเกี่ยวชีวิตที่ออกมาจากนรก
วิชาต้วนเตา วิชาต้วนหลิว ทั้งสองผสมกัน
ในเวลาเดียวกัน ดินทยายลอยขึ้น
ฉินเทียนที่อยู่แกนกลาง ดูเหมือนจะตกอยู่ในอันตรายจากการถูกหั่นเป็นชิ้นๆ ได้ทุกเมื่อ
การต่อสู้ที่ยอดเยี่ยมทำให้ซูซูกิและคนอื่น ๆ หมกมุ่นอยู่กับการดู
“ศิษย์พี่สู้ๆ!”
“มิยาโมโตะสู้ๆ!”
พวกเขาตะโกนอย่างตื่นเต้น
ฉินเทียน วนเวียนอยู่กับมิยาโมโตะอยู่พักหนึ่ง และตระหนักว่าผู้ชายคนนี้ไม่มีการเคลื่อนไหวใหม่ และในที่สุดความอดทนของเขาก็หมดลง
"ตอนนี้ให้ฉันแสดงให้แกเห็นว่า ต้วนเตาหลิวที่แท้จริงคือยังไง!"
ท่ามกลางเสียงสวดมนต์ จู่ๆ เขาก็พุ่งออกไปและกระชากมีดยาวของมิยาโมโตะออกไปอย่างไร้วี่แวว
มิยาโมโตะรู้สึกถึงเพียงความแผ่วเบาที่มือ แต่เขายังไม่มีปฏิกิริยาใดๆ
ฉินเทียนสะบัดข้อมือ ก็ฟันกระบี่ยาวลง
ทุกครั้งที่เขาเฉือน มิยาโมโตะต้องถอยหลังไปก้าวใหญ่ ไม่มีทางสู้กลับได้เลย
เพราะต้วนเตา ก็คือสิ่งที่ทำลายการโต้กลับและเส้นทางรอด
"เป็นไปไม่ได้ มันเป็นไปไม่ได้..."
"แกรู้วิชาต้วนเตาได้ยังไง และยังสุดยอดขนาดนี้ได้ไง!"
มิยาโมโตะถูกบังคับให้ถอยไปที่มุม ดวงตาของเขาหม่นหมอง และพึมพำไม่หยุด
ฉินเทียนเย้ยหยันและกล่าวว่า "ศิลปะการต่อสู้ของญี่ปุ่นมีต้นกำเนิดมาจากอาณาจักรมังกร พวกแกเรียนรู้ความแค่ผิวเผินและใช้ประโยชน์จากมันเท่านั้นเอง"
“เตาหลิว！”
ด้วยเสียงตะโกน มีดยาวเหวี่ยงออกไปอีกครั้ง วิชาต้วนเตาได้เปลี่ยนเป็นวิชาเตาหลิว ทีละมีด ราวกับกระแสน้ำสีเงิน เอนเอียงไปทางมิยาโมโตะอย่างเดียว