ตอนที่ 364
บทที่ 364 การแก่งแย่งที่ว่างเจียง
21 ตุลาคม 2569
“ท่านพ่อ พี่ซวี่ เรียกผมมามีเรื่องอะไร”
ณ เมืองหยุนชวน ตระกูลจ้าว
จ้าวเฟิงเดินเข้ามาในห้องรับแขกของเจ้าบ้านอย่างระมัดระวัง
สถานที่แห่งนี้ มีแต่เจ้าบ้านแต่ละรุ่นเท่านั้นที่คู่ควรครอบครอง เวลามีการรับรอง ก็ล้วนเป็นบุคคลสำคัญเท่านั้น
แม้จ้าวเฟิงจะเป็นบุตรชายแท้ ๆ ของจ้าวเทียนเล่อ แต่เพราะสถานะไม่รับรอง ไม่มีศักดิ์ เมื่อก่อนจึงไม่มีคุณสมบัติที่จะมาที่นี่
ดังนั้น จ้าวเฟิงจึงหวาดกลัวเป็นพิเศษ
จ้าวเทียนเล่อนั่งอีกฝั่งดื่มชากับจ้าวซวี่
พอเห็นจ้าวเฟิง น้อยมากที่จะเห็นจ้าวเทียนเล่อเผยรอยยิ้ม
“เสี่ยวเฟิง มา นั่งลงสิ”
“เราสามคนพ่อลูก เหมือนไม่เคยนั่งพูดคุยกันอย่างสงบมาก่อนเลย”
จ้าวเฟิงตกใจที่ได้รับการเอาใจใส่อีกทั้งสงสัยบางอย่าง เขามองจ้าวซวี่อย่างอยากถามบางอย่าง
จ้าวซวี่ยิ้มพลางเอ่ยว่า： “น้องเฟิง เรื่องที่นายทำให้ฉัน ฉันได้รายงานท่านพ่อให้ทราบแล้ว”
“ท่านพ่อชื่นชมการกระทำของนายอย่างมาก”
จ้าวเทียนเล่อก็ยิ้มแล้วเอ่ยว่า： “นั่นสิเสี่ยวเฟิง ครั้งนี้ถ้าไม่เพราะเธอรายงานเรื่องจ้าวข่ายลอบสังหารให้พี่ชายเธอรู้ได้ทันเวลาจนทำให้พี่ชายของเธอไหวตัวทัน”
“เกรงว่า เราสองพ่อลูกต้องถูกจ้าวข่ายพ่อลูกเล่นแง่ต่อคนหมู่มากแน่”
“เมื่อก่อนพ่อไม่เห็นว่าเธอจะภักดีมีไหวพริบขนาดนี้ พ่อเองที่มองข้ามเธอไป”
“รีบนั่งลงสิ”
จ้าวเฟิงกุลีกุจอเอ่ยว่า： “ทั้งหมดเพราะพี่ซวี่ชี้แนะมาดี ผมก็แค่ช่วยเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้นเอง”
เขานั่งลงข้าง ๆ หยิบกาน้ำชาขึ้น
“พ่อ พี่ซวี่ ผมรินน้ำชาให้”
“พรุ่งนี้ก็เป็นวันนัดพบอานกั๋วที่หอว่างเจียงแล้ว ผมขอให้ท่านพ่อกับพี่ซวี่มีชัยชนะ ยึดหนานเจียงให้ได้ในคราวเดียว！”
“เมื่อถึงเวลานั้น เราตระกูลจ้าวไม่เพียงเจิดจรัสดั่งดวงอาทิตย์กลางท้องฟ้า เชื่อว่าในบรรดาวงศ์ตระกูล ก็ไม่มีใครกล้าสงสัยฐานะของท่านพ่อกับพี่ชายแล้ว”
จ้าวเทียนเล่อหัวเราะเสียงดังฮ่า ๆ： “เสี่ยวเฟิง พูดได้ดี”
“มา เราพ่อลูกใช้น้ำชาแทนสุราชนแก้วกัน”
“อวยพรให้พวกเราตระกูลจ้าว พรุ่งนี้คว้าชัยชนะกลับมา！”
ตอนนี้ เขาเปลี่ยนแปลงมุมมองต่อลูกชายลับ ๆ คนนี้ของเขาขึ้นมาเล็กน้อย
จนขั้นเสียใจที่ไม่ได้ให้ความสำคัญแต่แรก ไม่แน่ตอนนี้อาจจะเป็นแขนอีกข้างให้ได้แล้ว
“เสี่ยวเฟิง ที่เรียกเธอมาเพราะมีเรื่องหนึ่งอยากปรึกษากับเธอ”
“มีคำกล่าวว่าพ่อลูกในสนามรบ พี่น้องร่วมรบช่วย สงครามที่หอว่างเจียงในวันพรุ่งนี้ จึงสำคัญมาก”
“แต่ว่า ฐานค่ายใหญ่ฝ่ายหลังของพวกเราก็มองข้ามไม่ได้ อานกั๋วเป็นคนเจ้าเล่ห์ เราต้องป้องกันไม่ให้เขาฉวยโอกาสบุกรุก”
จ้าวเฟิงตื่นตัวรีบเอ่ยว่า： “ท่านพ่อ ถ้าตรงไหนได้ใช้ผม ผมจะไม่รีรอเลย！”
จ้าวซวี่หัวเราะเอ่ยว่า： “น้องเฟิง พวกเราเป็นคนกันเอง ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้น”
“ความปรารถนาที่นายจะอยู่เฝ้าฐานค่ายใหญ่ ฉันบอกให้ท่านพ่อรู้แล้ว ท่านพ่อก็เห็นด้วย”
“จริงเหรอ？” ในสายตาจ้าวเฟิงเปล่งประกายขึ้น
เขาเอ่ยด้วยความผวาว่า： “ลูกรู้ว่าตัวเองไม่เหมาะสมที่จะออกหน้า แต่ก็คำนึงถึงช่วงเวลาคับขันที่จะปลดเปลื้องความกังวลให้ท่านพ่อ”
“ฐานค่ายใหญ่สำคัญมาก ไม่มีคนของพวกเราเองไม่ได้ ดังนั้นผมจึงขอบังอาจอาสาตัวเข้ามา”
“ถ้าท่านพ่อเห็นว่าลูกรับภาระใหญ่ไม่ได้ ก็หาคนที่ภักดีคนอื่นมาทำเรื่องนี้ก็ได้”
จ้าวเทียนเล่อเอ่ยอย่างปีติว่า： “ต่อให้คนอื่นภักดีแค่ไหนจะสู้ความภักดีของลูกตัวเองได้เหรอ？”
“จริง ๆ นะเสี่ยวเฟิง เธอคิดข้อนี้แทนพ่อได้ พ่อก็รู้สึกปีติอย่างมาก”
การเผชิญหน้ากันในวันพรุ่งนี้สำคัญมาก คนในวงศ์ตระกูล ต่างไม่อยากทิ้งโอกาสที่จะได้เชิดหน้าชูตาสร้างผลงาน
ทว่าจ้าวเฟิงเป็นบุตรชายลับ ไม่ค่อยเหมาะที่จะออกสังคมต่อผู้คน
ให้เขาเฝ้าฐานค่ายใหญ่ จ้าวเทียนเล่อรู้สึกว่าเป็นการจัดการที่ดีที่สุดแล้วจริง ๆ
“ฉันจะทิ้งองครักษ์ 3 นายไว้ให้เธอ”