หยู่เหวินเห้ายื่นมือลูบใบหน้าของนาง พร้อมพูดขึ้นด้วยเสียงแหบว่า “จริง เจ้าวางใจได้”
หยวนชิงหลิงซบแนบอกของเขา ในใจเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก พร้อมพูดขึ้นว่า “เจ้าวางใจ ข้าจะต้องกลับมาแน่”
“เจ้าไม่กลับมา ข้าก็จะลากเจ้ากลับมา” หยู่เหวินเห้าหัวเราะ ตบหลังนางเบาๆ เหมือนดั่งตัดสินใจแล้ว พร้อมพูดขึ้นว่า “ข้าไปเป็นเพื่อนเจ้า พวกเรากลับไปทั้งครอบครัว กลับไปบ้านพ่อตาแม่ยาย”
หยวนชิงหลิงร้องไห้จนไม่สามารถหยุดได้ พร้อมพูดขึ้นว่า “ดี ดี”
ตัดสินใจที่จะกลับไปแล้ว ก็ต้องจัดการเรื่องของหมันเอ๋อก่อน หยวนชิงหลิงเข้าวัง ไปถามไทเฮาหลงเพื่อขอยันต์เลือดอักษรวัสติกะที่ใช้แก้อาคมหมอผี ยันต์เลือดนี้ที่จริงก็คือยาหนึ่งเม็ด เพียงแค่บนยาสลักสัญญาลักษ์อักษรวัสติกะไว้ ยาเม็ดก็เหมือนวิตามินอี เม็ดสีแดง นอกจากนี้ยังฉายแสงเรืองแสงจางๆ
“ให้นางทานยานี้ลงไป จะสามารถขจัดวิชามนต์ดำออกจากร่างกายของนาง ในขณะเดียวกันวิชาปลุกชีวีของนางก็จะถูกขจัดทิ้ง นางจะสามารถจำเรื่องราวทั้งหมดได้” ไทเฮาหลงบอกกับหยวนชิงหลิง
ตอนที่หยวนชิงหลิงรับมา นิ้วมือสั่นเทา จำเรื่องราวทุกอย่างได้ เท่ากับว่านางจะจำได้ เรื่องที่เห็นพ่อของตนเองถูกฆ่ากับตาตัวเอง
หยู่เหวินเห้าให้สวีอีกับอะซี่ไปจัดการเรื่องนี้ นำยันต์เลือดอักษรวัสติกะไปยังเจียงเป่ย สมทบกับหมันเอ๋อ ก่อนไป หยวนชิงหลิงพูดกับอะซี่เป็นการส่วนตัวว่า “หลังจากทานยาแล้ว เจ้าต้องอยู่กับหมันเอ๋อตลอด เพราะนางจะจำเรื่องราวในอดีตทั้งหมดได้ จำวันที่ตระกูลของนางถูกฆ่าล้างตระกูล ปลอบนางให้ดี”
อะซี่ร้องเสียงหลง พร้อมพูดขึ้นว่า “งั้น....หมันเอ๋อต้องเสียใจแย่แน่”
“ดังนั้นเจ้าต้องอยู่เป็นเพื่อนนาง หากสถานการณ์อำนวย ข้าก็จะรีบตามไป”
“เจ้าไม่ต้องไป อันตรายเกินไป วางใจเถอะ เมื่อจัดการเสร็จเรียบร้อยแล้วพวกเราจะรีบกลับเมืองหลวง” อะซี่พูดปลอบนาง
ในใจหยวนชิงหลิงไม่ค่อยวางใจ กลัวหมันเอ๋อจะคิดฆ่าตัวตายอีกครั้ง เมื่อครุ่นคิดแล้วจึงพูดขึ้นว่า “หากสามารถขจัดคาถาหมอผีได้ เจ้าพาหมันเอ๋อไป ไม่ต้องตามไปช่วยขบวนใหญ่ กลับเป่ยถังก่อนค่อยว่ากัน”
“ได้” อะซี่รับปาก
ทั้งสองคนรีบออกเดินทาง ม้าแข็งแรงหายลับไปจากประตูเมืองหลวงของแคว้นต้าโจว
พวกเด็กๆรู้ว่าจะได้ไปบ้านตายายแล้ว แต่พาหมาป่าหิมะไปไม่ได้ พวกเด็กๆผิดหวังอย่างมาก เพราะพวกเขาคุยโม้ต่อหน้าลุงอย่างอวดที่สุดก็คือพวกเขามีหมาป่าหิมะ และเคยพูดว่าต่อไปจะเอาหมาป่าหิมะไปให้เขาดู
ขอร้องอยู่สักพัก ท่านแม่ก็ไม่ยอม กระทั่งพ่อยังยกฝ่ามือขึ้น จึงจำต้องยอมปล่อยไป
พาทั้งครอบครัวเข้าไปในวัง ไทเฮาหลงพูดกับทั้งสองสามีภรรยาว่า “การไปในครั้งนี้ ให้เวลาพวกเจ้าเพียงแค่สามวัน เพื่อลดความวุ่นวายที่อาจเกิดจากการเดินทางข้ามเวลาให้น้อยที่สุด ดังนั้นสามวันนี้เวลาจะเดินไปพร้อมกัน ความหมายก็คือพวกเจ้าไปสามวัน ที่นี่ก็ผ่านไปสามวัน พระชายารัชทายาท ภายในสามวัน เจ้าจะต้องจัดการธุระให้สำเร็จ”
หยวนชิงหลิงพยักหัว พร้อมพูดขึ้นว่า “สามวันเพียงพอแล้ว”
สามวันสำหรับนางถือว่ามากมายอย่างที่สุดแล้ว เดิมนางคิดว่ามีเวลาเพียงหนึ่งวัน ได้เจอหน้าครอบครัวเพียงชั่วครู่เดียว แต่มีเวลาสามวัน ใช้เวลาหนึ่งวันเพื่อไปจัดการธุระให้เสร็จ อีกสองวันสามารถอยู่กับครอบครัว สามารถได้ทานข้าวด้วยกัน พูดคุยกัน พาเจ้าห้ากับลูกๆไปเที่ยวรอบๆ
นางน้ำตาไหลอีกแล้ว ไม่รู้เพราะอะไร อยากที่จะร้องไห้ ไม่เคยรู้สึกถึงความอ่อนแอของตนเองขนาดนี้มาก่อน
ไทเฮาหลงมองดูพวกเขาก็ไม่ได้เอาอะไรมาด้วย จึงถามหยู่เหวินเห้าขึ้นว่า “เจ้าไปเจอพ่อตาแม่ยายครั้งแรก ไม่เอาของขวัญไปด้วยหรือ?”
หยู่เหวินเห้าพูดไม่ออก มองดูหยวนชิงหลิงอย่างตกตะลึง พร้อมพูดขึ้นว่า “ข้าไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้ ต้องเอาอะไรไปด้วยถึงจะดี”
“ไม่ต้องแล้ว เจ้าเป็นของขวัญที่ดีที่สุดสำหรับพวกเขาแล้ว” หยวนชิงหลิงหัวเราะพร้อมพูดขึ้น