“กระหม่อมมาสาย ฮ่องเต้โปรดอภัยด้วย!” เขาเข้ามาในท้องพระโรงก็คุกเข่าด้วยขาข้างเดียว กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม “เรื่องที่สะพานหูเฉิงถล่มได้จัดการไปเรียบร้อยหมดแล้ว ศพก็งมขึ้นมาหมดแล้ว ตายไปสามสิบคน บาดเจ็บหนึ่งคน ผู้โชคดีเป็นเด็กอายุเจ็ดขวบ”
เหล่าขุนนางมองรัชทายาทที่เข้ามารายงานเรื่องงาน และเห็นท่าทางที่อิดโรยของเขา เกรงว่าคงไม่รู้ว่าเรือนหลังบ้านเกิดเรื่องแล้ว
ตี๋เว๋ยหมิงกล่าวอย่างเรียบเฉย “องค์รัชทายาทขยันรักประชาชน พระชายารัชทายาทกับก่อเรื่องเช่นนี้ ช่างทำให้คนผิดหวังนัก”
หยู่เหวินเห้าได้ฟังคำพูดของเขา ก็เงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ จึงพบว่าในท้องพระโรงมีผู้หญิงคุกเข่าอยู่ พอดีกับที่ผู้หญิงคนนี้ก็หันหน้ามา หยู่เหวินเห้าสูดลมหายใจเข้าลึกๆ “เจ้า.........กลับมีหน้าตาละม้ายคล้ายกับพระชายารัชทายาท?”
ตี๋เว๋ยหมิงยิ้มเยาะ “องค์รัชทายาท พระองค์คงยุ่งจนมึนไปแล้ว แม้แต่พระชายาของตัวเองก็จำไม่ได้แล้ว”
หยู่เหวินเห้าหันหน้าไปมองเขา ทำหน้าเคร่งขรึม “ท่านแม่ทัพ คำพูดของเจ้าช่างแปลกประหลาดนัก นางจะเป็นพระชายารัชทายาทได้อย่างไร? พระชายารัชทายาทวันนี้ได้เข้าวังมาพร้อมกับข้า ตอนนี้นางไปน้อมทักทายไท่ซ่างหวงที่ตำหนักฉินคุนแล้ว”
ตี๋เว๋ยหมิงยิ้มเยาะ “ใช่หรือ? ในเมื่อพระชายารัชทายาทอยู่ที่ตำหนักฉินคุน รบกวน เชิญพระชายารัชทายาทมาที่ท้องพระโรง ทุกคนจะได้เข้าใจ”
หยู่เหวินเห้าพูดด้วยความโกรธ “เหลวไหล พระชายารัชทายาทเป็นผู้หญิงที่อยู่ในเรือนด้านหลัง จะสามารถมาถกเรื่องงานที่ท้องพระโรงได้อย่างไร? ตี๋เว๋ยหมิง เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
ตี๋เว๋ยหมิงที่ได้ยินคำพูดนี้คิดว่าเขาไม่กล้า เขาก็คลั่งขึ้นมาในทันที “องค์รัชทายาทก็อยากปิดบังอีกเลย พระชายารัชทายาทขึ้นไปบนเขาโรคเรื้อนหลายวันแล้ว เป็นเรื่องที่ทุกคนต่างก็รู้ เมื่อคืน กระหม่อมผ่านไปยังเขาโรคเรื้อนพอดี ก็เห็นพระชายารัชทายาทกับพรรคพวกกำลังลงมาจากเขา กระหม่อมเกรงว่าจะทำให้เสียชื่อเสียงของราชวงศ์ ก็เลยได้จัดพระชายารัชทายาทให้อยู่ในที่ปลอดภัย วันนี้แต่เช้า เข้าวังมาพร้อมกันเพื่อให้พระชายารัชทายาทมาชี้แจงให้ชัดเจน” หยู่เหวินเห้าลุกขึ้นมาในทันที กล่าวอย่างโกรธเคือง “อย่าว่าแต่คนผู้นี้ไม่ใช่พระชายารัชทายาท ต่อให้นางเป็นพระชายารัชทายาท ในเมื่อท่านผ่านเขาโรคเรื้อนแล้วเห็นนางพอดี พานางกลับมาที่เมืองหลวง ควรจะมารายงานข้าสักคำมั้ย? เจ้าไม่ได้มารายงาน ยังตั้งใจกักขังผู้ที่มีตำแหน่งสูงกว่าเจ้า เจ้าต้องการอะไร? หากนางคือพระชายารัชทายาทจริง ไม่เท่ากับถูกเจ้ากักขังไปหนึ่งคืนโดยไม่มีเหตุผลหรอกเหรอ? ตี๋เว๋ยหมิงเจ้าช่างใจกล้ามากนัก!
เมื่อกี้ทุกคนได้ตกใจไปกับสิ่งที่ตี๋เว๋ยหมิงพูดแล้ว รู้สึกว่าหากพระชายารัชทายาทไปที่เขาโรคเรื้อนจริงทำให้คนที่ได้ยินเรื่องนี้ต่างก็สยดสยอง ตอนนี้คำพูดของหยู่เหวินเห้า ทำให้คนทุกคนได้ครุ่นคิด ใช่ เจ้าตี๋เว๋ยหมิงมีสิทธิ์อะไรถึงกล้ากักขังพระชายารัชทายาทตั้งหนึ่งคืน?
ตี๋เว๋ยหมิงเห็นสีหน้าของทุกคนก็แปลกใจเล็กน้อย ร้อนใจในทันที กล่าวอย่างเย็นชา “องค์รัชทายาท กระหม่อมมีความผิดจริง แต่เรื่องมันสำคัญ หากให้ประชาชนรู้ว่าพระชายารัชทายาทขึ้นไปเขาโรคเรื้อน มันจะทำลายชื่อเสียงของราชวงศ์ รัชทายาทขึ้นชื่อว่ารักเมีย จะรู้ได้อย่างไรว่าจะไม่ปกปิดมัน? ในใจกระหม่อม ประชาชนนั้นสำคัญที่สุด”