หยวนชิงหลิงถอนหายใจเฮือก สีหน้าเจื่อน “อาซี่ เจ้าจะพูดก็พูดไปสิ ทำไมต้องไปดึงเจ้าห้ากับฉู่หมิงชุ่ยเข้ามาด้วยล่ะ? คิดขึ้นมาทีไร ก็เหมือนเป็นฝันร้ายเสียจริง ๆ เลย”
อาซี่ยิ้มแฉ่ง “แค่ยกตัวอย่างเฉย ๆ เอง ถึงอย่างไรรัชทายาทก็ไม่ได้สนใจอาลัยอาวรณ์อะไรนางอีกต่อไปแล้วล่ะ”
หยวนหย่งอี้หันไปมองหยวนชิงหลิง"จะว่าไป รัชทายาทก็ปล่อยวางเรื่องของฉู่หมิงชุ่ยลงได้แล้วจริง ๆ หรือ? ตอนแรกความสัมพันธ์ของพวกเขาดีมาก ฉู่หมิงชุ่ยก็ชอบรัชทายาทมาก ๆ เช่นกัน"
คราวนี้ ถึงตาหยวนชิงหลิงเป็นฝ่ายรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาบ้างแล้ว "นี่...คงจะไม่อาลัยอาวรณ์หาแล้วกระมัง?"
อาซี่พูดด้วยท่าทีเหนื่อยหน่ายว่า “นี่มันก็ไม่แน่หรอกนะ ความสัมพันธ์ลึกซึ้งตั้งหลายปีจะตัดทิ้งกันไปง่าย ๆ ได้อย่างไรล่ะ? มันอยู่ในใจใครจะไปรู้ได้ ? พี่หยวนก็ใช่ว่าจะควักหัวใจเขาออกมาดูได้เสียหน่อย ถ้าปล่อยวางลงได้จริง ๆ ทำไมเขาถึงต้องไปที่หลุมฝังศพของฉู่หมิงชุ่ยด้วยล่ะ?”
“อาซี่!” หยวนหย่งอี้ตำหนิ “อย่าพูดจาเหลวไหล!”
อาซี่รู้สึกตัวว่าพลั้งปากพูดอะไรผิดไป จึงรีบพูดอย่างรวดเร็วว่า "ข้าแค่พูดล้อเล่นนะ รัชทายาทไม่มีทางอาลัยอาวรณ์หาฉู่หมิงชุ่ยอีกอย่างแน่นอน"
หยวนหย่งอี้ก็รีบขอโทษด้วย “พี่หยวนอย่าเก็บไปใส่ใจเลยนะ ข้าแค่ถามไปอย่างนั้นเอง รัชทายาทไม่มีทางอาลัยอาวรณ์หาฉู่หมิงชุ่ยแน่ ๆ เขาเป็นคนที่แบ่งแยกบุญคุณความแค้นได้ชัดเจน ดังนั้นไม่ต้องกังวลใจไปหรอกนะ”
หยวนชิงหลิงยิ้ม “ใช่แล้ว ข้าเชื่อใจรัชทายาท”
แต่คิ้วของนางกลับขมวดมุ่น เจ้าห้าเคยไปที่หลุมฝังศพของฉู่หมิงชุ่ย ? เรื่องนี้เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่? หลุมฝังศพของนางอยู่ไกลมากไม่ใช่หรือ ? เจ้าห้าเคยไปมาก่อน?
เมื่อสองพี่น้องรู้ว่าตัวเองพูดผิด ก็รีบเปลี่ยนเรื่องทันที “จะว่าไป จวิ้นจู่จิ้งเหอไปอยู่ที่ไหนกันแน่นะ? ตั้งนานขนาดนี้กลับไม่มีข่าวคราวอะไรเลย”
หยวนชิงหลิงไม่ตอบคำถาม นางเงียบไปครู่หนึ่ง แต่ในที่สุดก็อดถามอาซี่ไม่ได้ว่า “เจ้าบอกว่ารัชทายาทเคยไปที่หลุมฝังศพของฉู่หมิงชุ่ย เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่?”
อาซี่มองนางตาละห้อย "ข้าแค่พูดผิดไปชั่วครู่ ไม่มีเรื่องอะไรแบบนั้นหรอก"
“อาซี่ นี่กับข้าเจ้าก็จะไม่สารภาพความจริงอย่างนั้นรึ?” หยวนชิงพูดอย่างเคร่งเครียดจริงจัง
อาซี่เหลือบมองหยวนหย่งอี้ด้วยความหวั่นวิตก หยวนหย่งอี้พูดด้วยท่าทีไม่สบอารมณ์ว่า "ใครใช้ให้เจ้าปากพล่อย สรุปว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ยังไม่รีบพูดมาอีก"
อาซี่อึกอักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเบา ๆ ว่า “เรื่องนี้สวีอีเป็นคนพูด สวีอีบอกว่าเรื่องนี้ห้ามให้พี่หยวนรู้ เรื่องรายละเอียดข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ตอนที่ได้ยินข้าเองก็โกรธจนแทบจะระเบิดแล้ว พี่หยวน ข้าไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังท่านนะ ท่านอย่าโกรธข้าเลย”
หยวนชิงหลิงสงบนิ่งมาก ถึงกับยิ้มขณะพูดปลอบโยนอาซี่ว่า “ เด็กโง่ ทำไมข้าจะต้องตำหนิเจ้าด้วยล่ะ นี่ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย ถึงอย่างไรเขากับฉู่หมิงชุ่ยก็รู้จักกันมานาน ตอนนี้เพื่อนเก่าตายไป เขาไปเยี่ยมสักการะที่หลุมฝังศพ ก็ไม่อาจจะปฏิเสธว่าเป็นเรื่องไม่ดีทั้งหมดได้ ข้าเข้าใจดี ข้าเองก็ไม่ใช่คนใจแคบขนาดนั้น ฉู่หมิงชุ่ยตายไปแล้ว ข้าจะไปคิดเล็กคิดน้อยกับคนตายทำไมกัน? ไม่ต้องเก็บไปใส่ใจหรอกนะ ไม่เป็นไรจริง ๆ”
อาซี่จ้องมองนางอย่างตกตะลึง "ท่านไม่โกรธจริงๆน่ะรึ?"
“ไม่โกรธหรอก มีอะไรให้โกรธล่ะ?” หยวนชิงหลิงยิ้ม พลางล้วงมือเข้าไปควานหาในแขนเสื้อ คว้าได้ไม้ปราบผัวก็กัดฟันกรอด “ ข้าเป็นคนมีเหตุมีผลมากคนหนึ่ง ไม่มีทางคิดเล็กคิดน้อยกับคนตายหรอก”
แต่กับคนเป็นนั้น ไม่คิดเล็กคิดน้อยไม่ได้
อาซี่หันไปมองหยวนหย่งอี้ สองพี่น้องมองหน้ากัน ต่างก็มีท่าทีตกตะลึงเล็กน้อย
พี่หยวนช่างเป็นคนที่ใจกว้างจริงๆ
แต่หลังจากนั้น หยวนชิงหลิงกลับหลับตาสนิท นอนหลับอยู่ตลอดเวลา แต่ไม่รู้ว่าทำไมเวลานอนมักจะมีเสียงกัดฟันกรอด ๆ ดังขึ้นมาไม่หยุด ซึ่งอาจจะเกิดจากภาวะขาดแคลเซียมก็เป็นได้
ผ่านไปครึ่งทาง พวกเขาก็แวะที่อำเภอเฟิ่งเพื่อกินข้าวและพักผ่อน