“ฉันอยากไป!” พี่ชายหยวนชิงหลิงมองเธอเขม็ง พยักหน้าอย่างจริงจัง
“โอเค แต่ทางที่ดีคุณไม่ควรบอกเรื่องนี้กับพ่อแม่ของคุณนะ หาข้ออ้างซักข้อ จะบอกว่าเดินทางไปทำธุรกิจก็ได้”
“ทำไมถึงบอกพวกท่านไม่ได้ล่ะ? ถ้าสามารถพาพวกท่านไปด้วยได้ มันจะดีซักแค่ไหน” พี่ชายของหยวนชิงหลิงได้ยินดังนั้น ก็อดรู้สึกเสียดายไม่ได้
ฟางหวูพูดอย่างจนใจ"ถ้าพวกท่านไปล่ะก็ ยังจะยอมกลับมากันเหรอ?"
พี่ชายหยวนชิงหลิงพูดว่า “ขอแค่พวกท่านมีความสุข จะกลับหรือไม่กลับมามันก็ไม่สำคัญนี่ ดีซะอีก ครอบครัวจะได้รวมตัวกันที่นั่นพร้อมหน้า”
ฟางหวูพูดว่า"ฉันกลัวแค่ว่า พอถึงเวลานั้นจริง ๆ จะไม่ใช่ครอบครัวรวมตัวกันพร้อมหน้าน่ะสิ แถมถ้าพวกท่านไปแล้ว บังเอิญมีบางอย่างเกิดขึ้นกับดร.หยวน แต่พวกเราต่างก็อยู่ที่นั่นกันหมด ต่อให้อยากช่วย เราก็จะช่วยไม่ได้น่ะสิ"
เขารู้ว่าตอนนี้สมองของน้องสาวมีบางอย่างที่ผิดปกติ เพราะฟางหวูจะมีการติดต่อสื่อสารกับเขาอยู่ตลอด ดังนั้น เขาจึงพยักหน้า "ตกลง เราจะหาวิธีตามหาหยางหรูไห่กันก่อน หลังจากที่เราพบเธอแล้ว พวกเราค่อยไปขอร้องเธอด้วยกัน ส่วนทางคุณพ่อคุณแม่ ฉันจะบอกพวกท่านว่าจะไปร่วมประชุมสัมมนาทางวิชาการที่ต่างประเทศ พวกท่านไม่สงสัยแน่ เพราะว่าเมื่อก่อนฉันก็ไปบ่อย ๆ"
“งั้นเราต้องบอกดร.หยวนกันก่อนไหม?” ฟางหวูถาม
พี่ชายหยวนชิงหลิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ส่ายหน้าแล้วพูดว่า “อย่าบอกเธอก่อนจะดีกว่า เพราะพวกเราก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าจะไปได้หรือเปล่า ถ้าสุดท้ายแล้วพวกเราเกิดไปไม่ได้ งั้นจะกลายเป็นทำให้ดีใจเก้อกันซะเปล่า ๆ"
“ ก็ได้ ถ้าไปได้เมื่อไหร่พวกเราค่อยบอกเธอแล้วกัน” ฟางหวูพยักหน้าตอบรับ
หลังจากที่ทั้งสองแยกกัน ฟางหวูก็รีบให้คนไปตามหาหยางหรูไห่ทันที
การจะตามหาหยางหรูไห่ให้เจอไม่ใช่เรื่องง่าย เธอไม่ได้ปักหลักอยู่ในเมืองใดเมืองหนึ่ง หรือโรงพยาบาลใดโรงพยาบาลหนึ่ง หรือกระทั่งอยู่ในห้วงเวลานี้หรือเปล่าก็ไม่แน่ชัด
เธอเป็นเช่นเดียวกับไทเฮาหลงแห่งต้าโจว คือมีความสามารถในการเดินทางข้ามผ่านห้วงเวลา เธอเป็นคนประเภทที่จะไม่แค่กวาดหิมะที่เลอะเทอะหน้าประตูบ้านตัวเองเท่านั้น แต่เป็นคนที่มีความเห็นอกเห็นใจเพื่อนมนุษย์ จึงมักชอบเข้าไปยุ่งเรื่องของคนอื่นเป็นปกติวิสัย ไม่แน่ว่าตอนนี้เธออาจจะกำลังยุ่งเรื่องของใครอยู่ที่ไหนสักแห่ง หรือจัดการเรื่องไม่เป็นธรรมอยู่ในห้วงเวลาใดห้วงเวลาหนึ่งก็เป็นได้
ตัดมาอีกด้านหนึ่ง หลังจากที่หยู่เหวินเห้าเปิดศึกกับแม่ทัพใหญ่ฉินที่เมืองซิ่วโจว ก็ได้มารวมตัวกับอ๋องชินเฟิงและไท่ซ่างหวงอย่างรวดเร็ว
พวกเขาอยู่บนภูเขากิเลน แห่งเมืองซิ่วโจว ภูเขากิเลนเป็นภูเขาที่สูงที่สุดในเมืองซิ่วโจว ตั้งอยู่บนยอดเขาหลักของเทือกเขาที่ทอดตัวยาวต่อเนื่องกัน สามารถมองลงมาเห็นทิวเขาได้ และเป็นตำแหน่งที่เหมาะสมที่สุดในเมืองซิ่วโจวอีกด้วย
ในส่วนของตีนเทือกเขา ล้วนเป็นค่ายที่ตั้งโดยกองทัพเป่ยถัง ถ้าคิดจะออกจากเมืองซิ่วโจว อย่างไรก็ต้องอ้อมภูเขากิเลนลูกนี้ไป ดังนั้น พวกเขาจึงปักหลักยึดที่นี่ แล้วทำแค่เฝ้าตารอกระต่าย *(หมายถึงการไม่ออกแรงทำอะไร แค่รอให้สิ่งที่รอมาหาเองถึงที่)
แม้ว่าความตั้งใจเดิมของพวกเขาคือการบุกโจมตีอย่างรวดเร็ว แต่การบุกเร็วไม่ใช่ว่าจะทำเมื่อไหร่ก็ได้ ยังต้องมีการดูเวลาที่เหมาะสม ประการแรก พวกเขาต้องเล่นกับความอดทนของชาวเป่ยโม่ จากนั้นก็ค่อย ๆ ลดทอนเสบียงอาหาร หากพูดถึงเรื่องของความอดทน คนแก่ย่อมดีกว่าคนหนุ่มสาวเสมอ
ไปทางทิศใต้ของภูเขากิเลน ตรงไปอีกประมาณสามสิบลี้ จะเป็นเมืองจื้อโจวซึ่งเชื่อมต่อกับเมืองซิ่วโจว เสบียงอาหารของกองทัพเป่ยถังต่างถูกส่งผ่านมาทางเมืองจื้อโจว ไม่จำเป็นต้องส่งเข้ามาทางประตูเมืองซิ่วโจว
หลังจากรวมทัพกันแล้ว หยู่เหวินเห้าไม่พูดพร่ำทำเพลง มาถึงได้ก็บ่นกับอ๋องชินเฟิงอันก่อนทันที "เสด็จปู่ใหญ่ ท่านไปสัญญายกลูกสาวข้าให้เป็นลูกศิษย์ของฉีฮั่วอย่างนั้นรึ?"