บทที่ 1265 อาจารย์ของใต้เท้าเหลิ่ง

ฉีฮั่วไม่สนใจสถานการณ์ปัจจุบันมากนัก และไม่ได้ออกความเห็นใด ๆ ด้วย เขาแค่หันหน้าไปถามหยวนชิงหลิงกับหยู่เหวินเห้าด้วยคำพูดที่จริงใจว่า"ถ้าเรื่องนี้สำเร็จด้วยดี พวกเจ้ายินดีที่จะให้คำมั่นว่าจะยอมให้เด็กในท้องมาเป็นลูกศิษย์ของข้าหรือไม่? ข้าลองคำนวณชะตาดูแล้ว ข้ากับนางมีวาสนาต่อกัน ว่าในชีวิตนี้จะได้เป็นศิษย์อาจารย์กัน "

หยู่เหวินเห้าพูดว่า"เรื่องนี้ รอจนกว่าเด็กจะเกิด แล้วเราค่อยมาวางแผนกัน ดีหรือไม่?"

ฉีฮั่วยิ้มแย้ม “ได้แน่นอน เด็กคนนี้มีวาสนากับข้า ต่อให้พวกเจ้าจะไม่อนุญาต นางก็จะเลือกมาเป็นลูกศิษย์ของข้าอยู่ดี”

หยวนชิงหลิงกับหยู่เหวินเห้าได้ยินเรื่องนี้ ในใจก็เกิดความรู้สึกแปลก ๆ ที่อธิบายไม่ถูก เคยได้ยินแต่เรื่องหมั้นหมายตบแต่งตั้งแต่อยู่ในท้อง แต่ยังไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับการหมายมั่นให้มาเป็นลูกศิษย์ตั้งแต่อยู่ในท้อง ปกติแล้วมันจำเป็นต้องดูคุณสมบัติก่อนไม่ใช่รึ? เด็กยังไม่เกิดเลยด้วยซ้ำ จะเป็นเด็กผู้ชายหรือเด็กผู้หญิง จะฉลาดหลักแหลมหรือโง่เขลาเบาปัญญา ก็ยังไม่รู้สักอย่าง จู่ ๆ จะรับเป็นศิษย์เลยได้อย่างไรกันล่ะ?

หยู่เหวินเห้ากลับพูดในใจว่า ถึงแม้คนผู้นี้จะพยายามแสดงความถ่อมตัวและสุภาพออกมาก็จริง แต่บางครั้ง ก็จะเห็นเขาแสดงความเย่อหยิ่งอวดดีออกมาอย่างปิดไม่มิด ซึ่งนั่นแปลว่าเขาพยายามจะสะกดกลั้นนิสัยที่แท้จริงไว้ และถ้าหากว่าท้องนี้เป็นเด็กผู้หญิง นั่นก็จะเป็นแก้วตาดวงใจที่สุดแสนมีค่าของเขา เป็นอัญมณีที่ต้องโอบประคองไว้ในฝ่ามือ มีหรือที่เขาจะตัดใจให้ไปจับดาบเรียนวรยุทธ์ได้? ในโลกนี้ สิ่งที่ยากลำบากที่สุดก็คือการฝึกฝนวรยุทธ์นี่ล่ะ

เขาคิดว่าพอถึงเวลานั้น เขาจะคิดหาวิธีที่จะปัดเรื่องนี้ออกไป แต่ตอนนี้เขาจะยังไม่พูดถึงมัน หลังจากนี้ยังต้องไปถามอ๋องชินเฟิงอันให้ดี ว่าคนผู้นี้มาจากไหน

หยู่เหวินเห้าจัดหาที่พักให้เขา ส่วนท่านชายสี่ก็พักอยู่ในจวนด้วยเป็นการชั่วคราว โดยไม่พูดอะไรเลยตลอดทั้งคืน

รอจนตื่นมาในเช้าวันรุ่งขึ้น ทังหยางก็มารายงานว่าหัวดินปั้นเผาเสร็จเรียบร้อยแล้ว

หยู่เหวินเห้าสั่งให้คนไปเชิญท่านชายสี่กับ ฉีฮั่วไปที่ห้องโถงด้านข้าง ปิดประตูจนแน่น แล้วทังหยางก็นำหัวคนปั้นออกมาจากกล่องไม้ มาวางลงบนโต๊ะ

เมื่อทุกคนเห็นหัวปั้น ต่างก็ตกใจกลัวจนหน้าถอดสี ตอนที่เห็นเมื่อวานยังดูไม่คล้ายซักเท่าไหร่เลย แต่ทำไมพอผ่านการเผาไฟแล้ว ถึงได้ดูเหมือนราวถอดแบบกันมาขนาดนี้ได้ล่ะ?

คิ้ว จมูก ริมฝีปาก หู นอกเหนือไปจากแค่ไม่มีขน ทุกอย่างล้วนเหมือนหยู่เหวินเห้าทุกประการ แม้แต่สีผิวก็เหมือนกันชนิดไม่มีผิดเพี้ยน แต่กลับยังมองออกได้ว่าเป็นหัวที่ปั้นมาจากดินเหนียว

ฉีฮั่วให้หยู่เหวินเห้าหยดเลือดลงบนส่วนของกะโหลกศีรษะ ในขณะที่หยู่เหวินเห้ายังตกตะลึงพรึงเพริดไม่หาย ก็หยิบกริชออกมาแล้วกรีดลงบนนิ้วมือ หยดเลือดลงไปสองสามหยดบนส่วนกะโหลก

เลือดค่อย ๆ หลอมรวมกัน และภายใต้การจ้องมองของทุกคน หัวคนปั้นหัวนั้นก็ค่อย ๆ เปลี่ยนสี เป็นสีแดงดำกว่าผิวของหยู่เหวินเห้าเล็กน้อย แต่ส่วนพื้นผิวของผิวหนังนั้นค่อย ๆ ปริแตกออก หลังจากปริออกแล้วก็เริ่มเหี่ยวแห้งลงอย่างรวดเร็ว มีสภาพเหมือนกับคนที่ตายไปแล้วหลายวัน เริ่มมีกลิ่นเลือดและกลิ่นหืน ๆ โชยมา ในตำแหน่งของคอที่หักขาดนั้นดูเรียบร้อยมาก ทั้งยังมีรอยแดงดำบ้างเล็กน้อย สภาพเหมือนเลือดคั่งที่จับตัวกันเป็นก้อน

และเพราะว่ามันเหมือนจนเกินไป หยวนชิงหลิงที่มองดูหัวคนปั้นหัวนั้น จึงเกิดความรู้สึกทรมานใจขึ้นมาอย่างอธิบายไม่ถูก

ท่านชายสี่พูดพึมพำ“นี่มันเป็นไปไม่ได้ หัวคนปั้นดินเผาหัวนี้ ทำไมหลังจากหยดเลือดลงไปแล้ว มันถึงดูเหมือนหัวคนจริง ๆ ขึ้นมาได้ล่ะ?”