ฉู่เสี่ยวอู่? หยวนชิงหลิงมองไปทางโสวฝู่ฉู่ เขาไม่ได้ชื่อโสวฝู่ฉู่หรือ? ทำไมถึงได้เรียกว่าฉู่เสี่ยวอู่?
โสวฝู่ฉู่หัวเราะ “ตอนนี้ทุกอย่างก็ดีหมดแล้ว”
แสงแดดสาดส่องลงมายังผู้เฒ่าสองสามคน ในดวงตาของพวกเขาล้วนมีสภาพอารมณ์ความรู้สึกเนิ่นนานประเภทหนึ่ง เห็นได้ว่าทุกคนล้วนกําลังตกอยู่ในความสุขของเวลานั้น หยวนชิงหลิงรู้สึกว่านี่ชั่งเป็นภาพที่งดงามที่สุดภาพหนึ่งโดยแท้ มิตรภาพของเด็กหนุ่ม อยู่เป็นเพื่อนกันจนแก่เฒ่า
นางก็ปรารถนา ถึงตอนที่นางแก่ชรา นอกจากมีลูกหลานล้อมรอบอยู่ข้างกาย คนเก่าแก่ในวันวานแต่ละคนก็สามารถอยู่เป็นเพื่อนข้างกายกันได้ แม้ว่าจะไม่สามารถเจอกันทุกวันได้ แต่เวลาที่พบกัน คนก็อยู่ไม่ไกล ชีวิตของคนเราก็เป็นเช่นนี้ ยังมีอะไรให้เสียดายอีก?
สนทนากันครู่หนึ่ง โสวฝู่ฉู่และเซียวเหยากงก็รีบไปทำงานอีกแล้ว หยวนชิงหลิงก็ไปท้องพระโรงหน้ารอบหนึ่ง ตรวจดูให้ฮ่องเต้หมิงหยวน
อาการพระประชวรของฮ่องเต้หมิงหยวนไม่ได้รุนแรงขนาดนั้น หลังจากที่เสวยอาหารไม่ลงมาสามวัน พอเสวยอาหารเข้าไปก็ปวดท้อง หลังจากที่หยวนชิงหลิงให้ยาแล้ว ควบคู่กับการรักษาของหมอหลวง ตอนนี้ดีขึ้นมากแล้ว และก็มีความกลัดกลุ้มที่อัดแน่นอยู่ในใจเท่านั้น
การมอบอำนาจเป็นการจัดการของเขา และเป็นการตัดสินใจที่ได้หารือกับหยู่เหวินเห้าที่ห้องทรงพระอักษรในวันนั้น รัชทายาทปกครองประเทศ ที่ทำการปกครองแต่ละที่ก็ไม่ได้สงบมั่นคงเหมือนกับแต่ก่อน หากว่ามีคนต้องการเจาะหาช่องว่าง ตอนนี้เป็นเวลาที่ดีที่สุด
ฮ่องเต้หมิงหยวนนอนอยู่บนเก้าอี้กุ้ยเฟยด้านหน้าระเบียง ฮู่เฟยปรนนิบัติอยู่ข้างๆ อ่านหนังสือละครพื้นเมืองให้เขาฟัง ทั้งในตำหนัก นอกจากเสียงของฮู่เฟยแล้ว เงียบสงัด ไม่มีเสียงอื่นใดอีก
หยวนชิงหลิงถอนสายบัวเข้าพบ ฮู่เฟยเอาหนังสือละครพื้นเมืองวางลงบนโต๊ะทำงานไม้ไผ่ นวดระหว่างคิ้ว “ในที่สุดก็มีคนมาแล้ว”
หยวนชิงหลิงยิ้ม นางรู้ว่าไม่ใช่ไม่มีคนมา แต่เสด็จพ่อไม่พบผู้ใด
หยวนชิงหลิงทักทาย “เสด็จพ่อรู้สึกว่าดีขึ้นเล็กน้อยหรือไม่เพคะ?”
ฮ่องเต้หมิงหยวนผอมลงไปรอบหนึ่ง คางก็แหลมแล้ว ใต้ดวงตาก็มีรอยช้ำเป็นวง แทบจะเป็นสีดำแล้ว เห็นได้ชัดว่านอนหลับได้ไม่ดีเป็นที่สุด เขากล่าวอย่างเกียจคร้านว่า: “ดีขึ้นมากแล้ว เพียงแค่ยังคงไม่สามารถนอนหลับได้เท่านั้น”
“นอนไม่หลับตลอดเลยหรือเพคะ?” หยวนชิงหลิงเอ่ยถาม
“ตอนกลางคืนไม่สามารถนอนได้ ตอนกลางก็นอนไม่ได้” ฮู่เฟยกล่าวเบาๆ บนหน้าฉาบไปด้วยความกังวลใจ
หยวนชิงหลิงกล่าว: “เช่นนั้นไม่ได้บอกให้หมอหลวงให้ชาที่ทำให้จิตใจสงบหรือเพคะ?”
“ให้ชาพุทราจีนรสเปรี้ยวมาแล้ว แต่ดื่มลงไปมีผลไม่มากนัก” ฮู่เฟยก็ตอบอธิบายแทน
หยวนชิงหลิงเปิดกล่องยา หยิบขวดยาออกมาจากด้านใน ยื่นให้ฮู่เฟย “นี่คือยานอนหลับเพคะ แต่ไม่สามารถกินเยอะได้ หากว่านอนไม่หลับจริงๆก็กินหนึ่งเม็ด!” เห็นได้ชัดว่าฮ่องเต้หมิงหยวนเหนื่อยมาก อยากจะนอน จะได้ทำให้สมองสงบลงมา
“เช่นนั้นก็กินตอนนี้สักเม็ดหนึ่ง” เห็นได้ชัดว่าฮ่องเต้หมิงหยวนเหนื่อยเป็นอย่างมาก อยากจะหลับไป ทำให้สมองได้สงบลง
ฮู่เฟยจึงเทให้เขาหนึ่งเม็ด เขากลืนลงไปโดยตรง ฮู่เฟยเพิ่งจะหยิบน้ำขึ้นมาไว้ในมือ ก็เห็นเขากินไปแล้ว จึงกล่าวว่า: “เช่นนั้นก็ดื่มน้ำอีกสักอึกหนึ่งนะเพคะ”
“ไม่ดื่มแล้ว วางไว้เถอะ!” ฮ่องเต้หมิงหยวนดูไม่มีชีวิตชีวาแม้แต่น้อย
ฮู่เฟยถอนหายใจเบาๆ “กินไม่ลง น้ำก็ไม่ดื่ม จะเป็นแบบนี้ได้อย่างล่ะเพคะ? นอกจากยาต้มแล้ว หลายวันมานี้ก็ไม่ได้แตะต้องของอย่างอื่นเลย”