หยวนชิงหลิงคิดไม่ถึงว่าจะเป็นแบบนี้ อดที่จะตะลึงงันไปไม่ได้
“ทีแรกบอกว่าฉันไม่รู้ประโยชน์ใช้สอยของเขา เพราะรู้สึกว่าตั้งแต่ต้นจนจบเป็นเรื่องระหว่างหงเย่และลิง แต่คุณเข้าใจผิดว่าเขามีเจตนาที่ไม่ดีแอบแฝงมาตลอด หงเย่ในตอนนี้เปลี่ยนเป็นยังไงฉันไม่รู้ แต่เขาเมื่อก่อน แม้ว่าจะเต็มไปด้วยความแค้น แต่ในใจกลับมีจุดที่อ่อนโยนเสมอ ฉันบอกว่ารอจนเมื่อค้นคว้าวิจัยยาออกมา ฉันจะถามคุณก่อน ให้คุณเอาตามการสังเกตที่คุณมีต่อหงเย่ มั่นใจว่าสามารถให้ได้หรือไม่ ฉันจึงจะให้ เพราะฉันไม่รู้ว่าเขาเปลี่ยนไปรึเปล่า เปลี่ยนไปจนมีความทะเยอทะยานมาก แต่ตอนนี้ ไม่มีความจำเป็นนี้แล้ว พูดให้คุณฟังก็เท่านั้น”
“ลิงบอกเขาเรื่องการค้นคว้าวิจัยยาของฉัน? และเป็นลิงที่บอกว่ายาสามารถช่วยเขาได้?”
ฟางหวูกล่าว: “ลิงบอกเรื่องราวมากมายกับเขา แต่ลิงไม่ได้ให้เขาไปหายา เป็นเขาเองที่ยังคงเก็บความดื้อรั้นนี้ไว้ในใจ เขาเข้าควบคุมคนสอดแนมของหงเล่ ผิวเผินเพื่อแทรกเข้าประเทศอื่นสืบสวนด้านการทหาร แต่ความจริงเขาได้บอกให้คนสืบเรื่องนี้อย่างลับๆโดยตลอด เริ่มแรกมีการค้นพบในแคว้นต้าโจว เพราะการแสดงออกอย่างที่ผิดปกติของไทเฮาหลงและจิ่นหนิงจวิ้นจู่ทำให้เขาตัดสินใจผิดไปแล้ว แต่เขาเคยเข้าใกล้จิ่นหนิงจวิ้นจู่ พบว่าไม่ใช่ และเขาก็ไม่มีปัญญาที่จะเข้าใกล้ไทเฮาได้ สุดท้ายการปรากฏตัวของคุณดึงดูดความสนใจของเขา แต่ว่าตอนแรกเริ่มก็ไม่ได้มั่นใจมากนัก ดังนั้นจึงอยู่ในขั้นตอนการหยั่งเชิงมาโดยตลอด และค่อยๆเอาหัวใจของเรื่องราวเคลื่อนจากแคว้นต้าโจวมาเป่ยถัง”
หยวนชิงหลิงได้ฟังคำพูดของฟางหวู นึกเชื่อมโยงก่อนหลังขึ้นมา มีความน่าเชื่อถือมากจริงๆ
“ลิงเป็นผู้เดียวที่ให้ความอบอุ่นแก่เขาหลังจากที่แม่ของเขาเสียชีวิต เขาวางไม่ลง” ฟางหวูถอนหายใจเบาๆ ชำเลืองมองหยวนชิงหลิง “ฉันกับเขาประสบเคราะห์กรรมเหมือนกัน ฉันก็มีคนที่วางไม่ลง ต้องการยาชนิดนี้ แต่ฉันรู้ว่าทำให้คุณหวั่นไหวไม่ได้ แม้ว่าคุณเองจะประสบกับความยากลำบากใหญ่หลวงเหมือนกัน ก็กลัวเพียงว่าคุณก็จะไม่เปลี่ยนใจ”
นางพูดจนเศร้าโศก แต่กลับยิ้มเจื่อนๆ “อันที่จริงแม้ว่าฉันจะได้ยาชนิดนั้นมาจริงๆ ฉันก็ส่งกลับไปไม่ได้ ก็ช่างเถอะ คุณพูดถูก การเกิดและตายจาก เดิมทีก็เป็นเรื่องทั่วไปของคน จะเพราะความเห็นแก่ตัวของตัวเองไม่สนใจส่วนรวมได้ยังไง? ไม่กี่ปีมานี้ที่ฉันอยู่เป่ยถัง มองเรื่องราวของโลกอย่างทะลุปรุโปร่ง เดิมทีก็เข้าใจอยู่ แต่ว่าความดึงดันที่ลึกซึ้ง ฉันก็วางไม่ลง”
หยวนชิงหลิงไม่เคยเห็นฟางหวูเศร้าโศกเจ็บปวดขนาดนี้มาก่อน เธอไม่รู้ว่าจะปลอบใจยังไง แต่ก็เป็นเหมือนที่ฟางหวูกล่าว นางไม่สามารถเปลี่ยนใจได้ แม้ว่าตัวนางเองจะประสบกับภัยพิบัติใหญ่
จากลากับฟางหวู ตลอดทางที่นั่งรถกลับไป หยวนชิงหลิงล้วนนิ่งเงียบ ยืนยันได้แล้วว่าหงเย่ไม่ได้เป็นภัยคุกคามต่อแคว้นต้าโจวหรือแม้แต่อาณาเขตประเทศของเป่ยถัง ก็ไม่ได้ทําให้เธอโล่งใจ
เพราะว่าความปรารถนาที่ไม่ได้มาจะทำให้คนคลุ้มคลั่ง หงเย่มีความยึดติดกับลิงล้ำลึกขนาดนี้ หากรู้ว่าการค้นคว้าวิจัยทุกอย่างถูกนางทำลาย ใครจะรับรองได้ว่าเขาจะไม่คลุ้มคลั่งลุกขึ้นมาทำลายทุกอย่างล่ะ?
ตอนกลางคืน พวกเขาสามีภรรยาพาเจ้าแฝดเข้านอน เจ้าแฝดเข้านอนอย่างรวดเร็วนานแล้ว ก่อนหน้าที่จะนอนได้หยดยาหยอดตาให้พวกเขาแล้ว เส้นสีแดงเลือดจางไปหน่อยแล้ว ก่อนหน้าที่เจ้าแฝดจะนอน มือน้อยๆดังแขนเสื้อของหยวนชิงหลิงไว้ หลังจากนอนแล้วก็ไม่ได้ปล่อยทันที นี่เป็นเรื่องที่ไม่เคยมีมาก่อน