กับดักรัก 5 | ความสนุก…

หนึ่งเดือนต่อมา

เครื่องบินของสายการบินดังแลนด์ดิ่งลงสนามบินสุวรรณภูมิในช่วงหนึ่งทุ่มเศษๆ ร่างสูงสวมฮู้ดสีดำและกางเกงยีนนั่งด้วยท่าทางสบายๆ รอจนกว่าจะถึงจุดหมาย มือหนากดโทรศัพท์พิมพ์บอกพ่อแม่และเพื่อนสนิทว่าถึงไทยแล้ว

หนึ่งเดือนดูเหมือนเร็ว แต่สำหรับครินทร์ มันเหมือนถูกขังไว้ในนรกนานเป็นปีๆ ฝรั่งเศสไม่ได้โหดร้ายอะไรแต่กลับน่าเบื่อสำหรับเขา

เมื่อมาถึงจุดหมาย ครินทร์ลากกระเป๋าตรงไปยังคนขับรถของพ่อที่ส่งมารับ ชายเสื้อฮู้ดปลิวยามเดินผ่านประตูอัตโนมัติ กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังตีกลับมาในอากาศ ดึงดูดความสนใจจากสาวๆ รอบข้างได้ไม่ยาก

“กุญแจรถครับ”

ครินทร์รับกุญจรถจากคนขับที่พ่อส่งมา ส่วนกระเป๋าถูกยกขึ้นไปโดยที่ไม่ต้องออกแรงยกสักนิด ร่างสูงก้าวเข้าไปนั่งภายใน Aston Martin รถลูกรักสีดำขลับเงาวับ มือหนากดปุ่มสตาร์ตรถ เสียงเครื่องยนต์คำรามราวกับสัตว์นักล่าที่เพิ่งตื่นจากการจำศีล

เสียงของมันสะเทือนพื้นใต้รองเท้าราคาแพงเบาๆ ขณะที่ร่างสูงนั่งเอนหลังในเบาะหนังแท้ทรงสปอร์ต กลิ่นเครื่องหอมจากหนังแท้ผสมกับกลิ่นน้ำหอมบนตัว สร้างบรรยากาศอันตรายแบบเย้ายวนในห้องโดยสาร

มือหนาจับพวงมาลัยอย่างผ่อนคลาย สายตามองถนนหน้าอาคารสนามบิน ก่อนจะเหยียบคันเร่งเบาๆ แล้วพารถพุ่งออกไปจากลานจอดเหมือนล่องลอย

มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นลูบปลายคางที่ยังไม่ได้โกนหนวดเบาๆ ก่อนจะเหยียบคันเร่งเพิ่มระดับ เสียงเครื่องคำรามหนักแน่นดังก้องลอดใต้ท้องถนน

จังหวะที่รถเลี้ยวผ่านแยกใกล้คอนโดมิเนียม ร่างสูงชะลอความเร็วของรถลงอัตโนมัติ เมื่อเห็นใครบางคนกำลังยืนขายขนมอยู่ข้างทาง รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏบนมุมปากหยักได้รูป

เซลีนสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นรถราคาแพงหยุดตรงหน้า เธอไม่คาดคิดว่าจะมีลูกค้าขับรถหรูมาแบบนี้ และเมื่อกระจกฝั่งคนขับลดลง เผยให้เห็นเจ้าของรถที่มีใบหน้าหล่อคุ้นเคย

ครินทร์…

เจอเขาอีกแล้ว

“ขายยังไง” เสียงทุ้มถามเรียบๆ ราวกับไม่ใส่ใจ

“กล่องล่ะสี่สิบค่ะ สามกล่องร้อย” เซลีนบอกราคาด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร วันนี้เธอมาทำพาร์ทไทม์วันแรก ยืนเกือบสามชั่วโมงแล้วเพิ่งขายได้สามกล่อง ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ท้อ

“เอาสามกล่อง”

เซลีนรีบหยิบขนมใส่ถุงให้ครินทร์อย่างทันที มือเรียวเล็กเอื้อมไปหมายรับเงิน ทว่าต้องชะงักเมื่ออีกคนยื่นแบงก์พันให้

“ไม่มีแบงก์เล็กเหรอคะ”

“มีแค่นี้”

“งั้นเดี๋ยวเซย์ขอไปแลกเงินที่ร้านสะดวกซื้อแป๊บนึงนะคะ รอ…”

“ไม่ต้องทอน”

“มะ…ไม่ได้ค่ะ! เงินทอนตั้งเก้าร้อยเลยนะคะ”

“คิดซะว่าเป็นทิป” ครินทร์ปรับกระจกขึ้นแล้วขับออกไปทันที

เซลีนยืนอึ้ง ดวงตาคู่สวยมองตามรถหรูราคาแพงที่เปิดไฟเลี้ยวขวาเข้าคอนโดมิเนียมไม่ไกลจากจุดที่เธอยืนขายขนมนัก เธอหลุบมองแบงก์พันในมืออีกครั้ง

“คนรวยนี่ไม่เสียดายเงินเลยหรือไง” เธอยืนพึมพำคนเดียว คนรวยระดับครินทร์ เงินแค่นี้คงเป็นแค่เศษเงินสำหรับเขา แต่สำหรับเธอ…มันมีค่ามาก

เธอมองคอนโดมิเนียมหรูที่เขาอาศัยอยู่ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าแพงมาก ไหนจะรถที่ขับอีก ไม่แปลกใจที่เงินแค่นี้เขาจะไม่เสียดาย

ครินทร์ขับรถหรูไปยังที่จอดส่วนตัว ร่างสูงก้าวลงมาจากรถแล้วเดินไปพร้อมกับถุงขนมในมือ สายตาคมเข้มมองขนมในมือแวบหนึ่ง ก่อนจะทิ้งลงไปทั้งหมดอย่างไม่แยแส

ปัง…