ตราบใดที่เธอไม่ใช่คนที่ฆ่าเขา ก็ยังมีโอกาสที่เธอจะพลิกกลับ
แต่ใครกันที่เป็นคนยิงธนูนั่นในตอนนั้น?
“ช่วงเวลานี้สั้นมาก แต่เป็นเวลาที่ดีที่สุดในชีวิตของแม่ แม้ว่าแม่จะต้องตาย แม่ก็จะไม่เสียใจ” หลิวหานเยียนมองเข้าไปในดวงตาของไป๋ชิงหลิงแล้วพูดว่า: “เจ้าต้องช่วยน้องชายของเจ้า เขาถูกใส่ร้าย”
“ข้าจะช่วยเขา ข้าจะช่วยเขา” ไป๋ชิงหลิงพูดซ้ำอีกสองสามคำ หวังว่าหลิวหานเยียนจะจากไปอย่างสงบ
"กลับไปเถอะ อากาศเย็นในคุกมันไม่ดีต่อสุขภาพสำหรับเจ้า" หลิวหานเยียนจับมือเธอลุกขึ้นยืนแล้วก้าวถอยหลัง
แต่ไป๋ชิงหลิงยังคงปฏิเสธที่จะออกไป: "ข้าอยากอยู่กับท่านแม่ให้นานกว่านี้"
“มาส่งแม่ในวันประหารชีวิต มาส่งท่านแม่นะ” หลิวหานเยียนหันกลับมาแล้วตะโกนว่า "องค์รัชทายาท พานางนี้ออกไปเถอะ"
หรงเยี่ยเดินออกจากมุมมา เอื้อมมือไปคว้าแขนของไป๋ชิงหลิงแล้วพูดว่า "พระชายา กลับกันเถอะ"
“ข้าอยากอยู่กับแม่”
“อย่าเอาแต่ใจสิ ไปซะ” หลิวหานเยียนกล่าว
หรงเยี่ยก้มลงอุ้มเธอขึ้น แล้วพาเธอออกจากคุกประหาร
เธอผลักหรงเยี่ยออกไป กระโดดออกจากอ้อมแขนของเขา วิ่งไปที่รถม้าแล้วดูท่าเหมือนจะอาจานออกมา
อวิ๋นเซียงนำน้ำมามอบให้หรงเยี่ย: "ฝ่าบาท โปรดเอานำนี้ให้พระชายาดื่มเถอะเพคะ"
ไป๋ชิงหลิงผลักน้ำในมือของเขาออกไปแล้วพูดว่า "เจ้าได้ยินสิ่งที่แม่ของข้าพูดหรือเปล่า?"
“อื้ม”
“ท่านไม่ได้ฆ่าฉุ๋นฮองเฮา” เธอรีบวิ่งไปคว้าเสื้อผ้าของเขา เงยหน้าขึ้นแล้วถามว่า: “แม่ของข้าพูดแบบนี้ใช่ไหม?”
"ใช่" หรงเยี่ยพยักหน้าเล็กน้อย กอดร่างกายของเธอแล้วพูดว่า "ข้าได้ยินหมดแล้ว"
“แต่เพียงแค่ ข้าเชื่อเพียงคนเดียว แล้วจะมีประโยชน์อะไรกัน ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครเป็นคนยิงธนูและฆ่าฉุ๋นฮองเฮา”
เธอรู้สึกอารมณ์เสีย คราวนี้เธอไม่รู้จริงๆ และไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรเพื่อล้างความคับข้องใจของเธอ
ท้ายที่สุดหลักฐานก็ชี้ไปที่แม่ของเธอ
เธอโน้มตัวเข้าไปในอ้อมแขนของเขาแล้วร้องไห้: "ไม่มีประโยชน์แล้ว และต่อให้รู้ความจริงก็ไม่มีประโยชน์"
อวิ๋นเซียงเช็ดน้ำตาของเธอ: "พระชายา โปรดหยุดร้องไห้และดูแลตัวเองด้วยเถอะเพคะ"
หรงเยี่ยมองลงไปที่เธอและอุ้มเธอขึ้นมาอีกครั้ง แต่แทนที่จะอุ้มเธอกลับไปที่รถม้า เขากลับเดินไปข้างหน้าไปตามถนนข้างหน้าเขา
ไป๋ชิงหลิงถามด้วยความสับสน: "เจ้าจะพาข้าไปไหน?"
“พาเจ้าไปเดินเล่น หากไม่อยากเดินเอง ข้าก็จะเดินพาเจ้าไปเอง เส้นทางนั้นยาวไกล แต่ถ้าเดินต่อไป สุดท้ายเจ้าก็จะเห็นปลายทาง”
“ข้าจะเดินเอง!” ไป๋ชิงหลิงกล่าว
เขาวางเธอลงแล้วเดินตามเธอไป!
วันนี้ เธอเดินไปที่ประตูเมืองหลวง...
เธอหยุดอยู่หน้าประตูเมืองและไม่ไปต่ออีกหรงเย่มองไปที่กำแพงสูงแล้วมองลงไปที่ด้านหลังของผู้หญิงคนนั้นแล้วถามเบา ๆ : "ข้าอยากออกไปข้างนอกเมือง"
“ข้าเองก็อยากรออกจากเมืองหลวง”
หรงเยี่ยขมวดคิ้วและพูดว่า "รออีกไม่นาน ข้าจะออกไปพักผ่อนกับเจ้า"
เธอจ้องมองไปข้างนอกเมือง ที่เต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่าน
พวกเขายากจน แต่ทั้งครอบครัวก็เข้ามาในเมืองเพื่อหาเลี้ยงชีพอย่างมีความสุข