ตอนที่ 464
บทที่ 465 ไป๋จิ่นผู้ชั่วร้าย
21 ตุลาคม 2569
“ไป๋จิ่น!” ไป๋ชิงหลิงอดทนต่อการบีบรัดหัวใจของไป๋จิ่น นางกำหมัดแน่นด้วยมือที่สั่นเทา จ้องมองอีกฝ่ายด้วยความโกรธ “ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไป”
ยามนี้นางรู้แล้วว่าไม่มีบุคลิกที่แตกแยก เห็นได้ชัดว่าเป็นหรงฉี่ที่สนใจใบหน้าที่เหมือนกันทุกประการของนางและไป๋จิ่น แต่เขาตกหลุมรักไป๋จิ่นที่เปิดกว้างเรื่องรักใคร่มากกว่า ส่วนนางไป๋ชิงหลิงก็กลายเป็นตัวเร่งปฏิกิริยาให้เกิดจุดเริ่มต้นของการแต่งงานครั้งนี้!!
ไม่ว่าวิญญาณของใครอยู่ในร่างของหรงฉี่ เขาก็ควรจะถูกสับเป็นชิ้นๆ จนตายไปเสีย!
ไป๋จิ่นยิ้มอย่างมืดมน “ลูกชายของเจ้าตายแล้ว คนที่อยู่ในท้องก็แท้งไปเช่นกัน และท้องของข้าก็...กำลังตั้งครรภ์เด็ก”
หลังจากพูดจบนางก็ก้มหน้าลงแตะหน้าท้องส่วนล่างของนางแล้วพูดว่า “หมอหลวงจ้าวตรวจให้ข้าแล้ว เขาบอกว่าข้ามีมดลูกแฝดที่หายาก มดลูกที่เจ้าเอาออกครั้งนั้นไม่มีประโยชน์ ยามนี้ทารกแรกเกิดนี้...ถือได้ว่าเป็นโชคที่ซ่อนอยู่”
มดลูกแฝด! !
ไป๋ชิงหลิงจ้องมองไปยังจุกที่ไป๋จิ่นกำลังลูบโดยไม่รู้ตัว ทันใดนั้นก็ไม่แน่ใจเล็กน้อยว่าคนที่อยู่ตรงหน้านางคือไป๋จิ่นจริงๆ หรือไม่
หากเป็นไป๋จิ่นจริงๆ เช่นนั้นรายงานที่นางตรวจสอบที่โรงหมอฮุ่ยหมินนั้นผิดจริงหรือ?
นอกเหนือจากคำอธิบายนี้ นางไม่สามารถหาเหตุผลใดๆ ที่จะโน้มน้าวใจตัวเองได้ว่าไป๋จิ่นไม่ได้มีสิ่งใดตกหล่น
“จิ่นเอ๋อร์!” ในยามนี้หรงฉี่ก็ก้าวลงจากรถม้าพร้อมเรียกเบาๆ
ไป๋จิ่นหันหน้าไปมองแล้วยิ้มให้เขา “ท่านอ๋อง ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”
หลังจากพูดจบ นางก็หันหน้าไปทางไป๋ชิงหลิงแล้วพูดว่า “น้องสาว ข้าต้องไปแล้ว เจ้าไม่ต้องเสียใจเกินไปกับการตายของลูกชายเจ้า บางทีเจ้ากับเขาอาจได้กลับมาพบกันอีกครั้งในไม่ช้า...”
หลังจากไป๋จิ่นพูดจบ นางก็กลับไปหาหรงฉี่ด้วยอารมณ์ที่ดี แต่ยามนางกำลังขึ้นรถ ไป๋ชิงหลิงก็พูดอย่างเย็นชาข้างหลังนาง “ไม่ว่าเจ้าจะสามารถให้กำเนิดเด็กคนนี้ได้หรือไม่ นั่น...ขึ้นอยู่กับข้า!”
“ปัง!” ไป๋จิ่นเหยียบพื้นแล้วล้มลง
แต่มีสาวใช้สองคนอยู่ข้างหลังและคอยดูแลนาง ดังนั้นเมื่อนางล้มลงนางจึงได้รับการช่วยเหลือจากสาวใช้สองคน
หรงฉี่กระโดดลงจากรถม้าทันที กอดร่างไป๋จิ่นแล้วถามอย่างเป็นกังวล “จิ่นเอ๋อร์เจ้าเป็นอะไรไหม?”
“ท่านอ๋อง นางต้องการทำร้ายลูกของเรา นางต้องการทำร้ายเรา…” รอยยิ้มบนใบหน้าของไป๋จิ่นหายไปนานแล้ว นางยกนิ้วชี้ไปที่ไป๋ชิงหลิงด้วยความตื่นตระหนก แล้วพูดอย่างกระวนกระวายใจ
นี่คือลูกที่นางได้รับมาด้วยความยากลำบาก ยามนี้นางไม่อยากฟังคำใครก็ตามที่ต้องการทำร้ายทารกในครรภ์
ยิ่งไปกว่านั้นคนผู้นั้นยังพูดอย่างเปิดเผย
นั่นพิสูจน์ว่านางได้เตรียมการไว้แล้ว ทำให้เป็นไปไม่ได้ที่นางจะคลอดบุตรในครรภ์
นางซุกตัวเข้าไปในอ้อมแขนของหรงฉี่อย่างสั่นเทา “ท่านอ๋องเรารีบกลับไปที่จวนอ๋องกันเถิด พระชายาหรงเป็นบ้าไปแล้ว”
“ไป๋เจาเสวี่ย!” ใบหน้าหรงฉี่มืดลง เขาขมวดคิ้วแล้วดุด้วยความโกรธ “หากเกิดอะไรขึ้นกับลูกของกษัตริย์องค์นี้และลูกของข้ากับจิ่นเอ๋อร์ ข้าจะมาชำระความกับเจ้าเป็นคนแรก”