บทที่ 421 กำแพงในใจของไป๋ชิงหลิงพังทลายลง

ไป๋ชิงหลิงรีบวิ่งเข้าไป พยุงหยางสวี่อี้ และร้องเรียกว่า “พี่รอง”

“พี่รอง！”

“พี่รอง ข้าเอง！”

ไป๋ชิงหลิงเรียกอยู่หลายครั้ง หยางสวี่อี้ก็ไม่ตอบกลับ

เธอหันไปและเรียก “รีบพยุงเขาเข้าไป”

คนขับรถม้ารีบก้าวเข้ามา พยุงหยางสวี่อี้จากอีกด้านหนึ่ง วางเขาลงบนไม้กระดานกว้างและยาวในร้าน

ชิงอีเดินเข้ามา และถามว่า “พระชายา ต้องเตรียมอะไรบ้าง บ่าวจะไปหามาให้”

“น้ำ เจ้ารีบไปเตรียมน้ำร้อนมา” ไป๋ชิงหลิงวางหีบทางการแพทย์ลง หยิบกรรไกรออกมา และตัดเสื้อผ้าของหยางสวี่อี้

และเมื่อบาดแผลของเขาปรากฏอยู่ต่อหน้าเธอ มือที่จับกรรไกรของไป๋ชิงหลิงก็สั่นเล็กน้อย

รอยบาดแผลนี้เหมือนกับมีดเคียวที่องครักษ์เหยี่ยวดำใช้โดยเฉพาะ

และบาดแผลนี้มีพิษร้ายด้วย！

เป็นพิษที่เธอไม่สามารถรักษาได้

ไป๋ชิงหลิงทนต่อไปไม่ไหวจนสีหน้าเริ่มเปลี่ยน กำแพงความรักที่เธอร่วมสร้างกับหรงเยี่ยนั้น กำลังพังทลายลงทีละชิ้น

เธอน้ำตาคลอเบ้าขณะที่ช่วยรักษาบาดแผลให้หยางสวี่อี้ จากนั้นป้อนยาต้านพิษ และช่วยถ่ายลมปราณให้เขา

หยางสวี่อี้ได้รับบาดเจ็บสาหัส แล้วสามีภรรยาสกุลหยางและตระกูลเหอล่ะ?

พวกเขาเคยได้รับบาดเจ็บสาหัสมาก่อน เป็นไปได้ไหมว่าครั้งนี้.........

ไม่ ไป๋ชิงหลิงรีบสลัดความคิดแย่ๆเหล่านั้นในหัวของเธอออก ลุกยืนขึ้นและพูดว่า “ชิงอี กลับตำหนักพร้อมข้า！”

“บ่าวไม่กลับ” ชิงอีคุกเข่าลง “พระชายา ท่านให้บ่าวอยู่ที่นี่เพื่อดูแลพี่รองหยางเถอะ เขาต้องการคนคอยดูแล”

ไป๋ชิงหลิงมองนาง ยกมือขึ้นช้าๆ แล้ววางบนใบหน้าของชิงอี เช็ดน้ำตาบนแก้มของเธอและพูดว่า “เจ้าวางใจ เขาไม่ตายหรอก ถ้าหากว่าเขาตาย ข้าจะให้คนที่ทำร้ายเขาชดใช้ด้วยชีวิต”

เมื่อพูดมาถึงตอนนี้ แววตาของไป๋ชิงหลิงก็เย็นชา.......

ชิงอีเงยหน้าขึ้นมองเธอ เธอเป็นดั่งความหวังของนาง นางพยักหน้าอย่างรุนแรงและตอบกลับว่า“อืม”

น้ำตาดั่งสายฝน พร้อมเสียงสะอื้นไห้

ไป๋ชิงหลิงไม่ได้บังคับให้ชิงอีตามเธอกลับไปที่ตำหนักอ๋อง เธอหันหลังและเดินออกจากร้าน ให้ซังจวี๋กับชิงจู๋อยู่เฝ้า ส่วนเธอเดินทางกลับตำหนักโดยตรง

ทันทีที่เธอก้าวเท้าเข้าหอเป่าซิน ก็ได้ยินเสียงหัวเราะของเด็กทั้งสองคนและหรงเยี่ย

ไป๋ชิงหลิงเดินเข้าหอเป่าซินด้วยเท้าทั้งสองข้างที่ชา เห็นว่าหรงเยี่ยใช้ไม้เท้ากำลังเดินอย่างช้าๆ และเด็กทั้งสองคนเดินวนรอบตัวเขาอย่างมีความสุข

การปรากฏตัวของเธอ ก็ไม่ได้ขัดจังหวะเสียงหัวเราะของเด็กทั้งสองคน แต่กลับทำให้เด็กทั้งสองคนดีใจมากขึ้น

ทั้งสองคนวิ่งเข้ามาหาเธอ จูงมือเธอคนละข้าง และเดินตรงไปหาหรงเยี่ย

หรงจิ่งหลินพูดว่า “เสด็จแม่ ท่านพ่อเดินได้แล้ว เขาไม่ต้องให้คนอื่นช่วยพยุงเดินอีกแล้ว”