บทที่ 313 คนที่ทำร้ายนาง คือคนรัก

พระชายารองหวู่พูดอีกครั้ง “พระชายาหรงคงสงสัยว่า ข้าจะหมั้นหมายกับอ๋องหราวได้อย่างไร ในเมื่อพ่อของข้าเกิดมาเป็นลูกนอกสมรส”

ดวงตาของไป๋ชิงหลิงกะพริบเล็กน้อย เพื่อรอให้นางพูดต่อ

“ขาของพี่ชายข้า เกิดบาดเจ็บเพราะช่วยอ๋องหราว เขาไม่มีภูมิหลังเกี่ยวข้องกับราชวงศ์ ตระกูลของนางต้องการฉวยโอกาสนี้สร้างความสัมพันธ์กับจวนกั๋วกง ดังนั้นพวกเขาจึงเลือกข้า”

หลังจากได้ฟังคำพูดเหล่านี้ ความประทับใจของไป๋ชิงหลิงที่มีต่อพระชายารองหวู่ก็เปลี่ยนไปในทันที

เจ้าเห็นไหมว่านางไม่ได้โง่เขลา

พระชายาหวู่เห็นเหตุผลของเหตุการณ์นี้อย่างชัดเจน แต่เพราะรอบข้างใช้คนในครอบครัวมาข่มขู่นาง การบีบบังคับที่สะสมมาทำให้ค่อย ๆ นางอ่อนแอลง

แต่นางไม่โง่เขลาอย่างแน่นอน

นางใสซื่อยิ่งกว่าใคร ๆ

ไป๋ชิงหลิงรู้สึกว่าตัวเองเลือกคนที่เหมาะสมแล้ว

“เจ้ายังคิดถึงอ๋องหราวอยู่หรือเปล่า ? ” นางลองถามดู

พระชายารองหวู่ยิ้มอย่างขมขื่น……

พระชายารองหวู่ยิ้มอย่างขมขื่น “เขาวางแผน ข้ายังจะคิดถึงหรือ ？”

ถูกต้อง ชายหนุ่มช่างคิดวางแผนแบบนี้ ใครยังจะกล้าคิดถึง

เช่นเดียวกับที่อ๋องต้วนปฏิบัติต่อเจ้าของร่างเดิม ตอนนี้ร่างกายนี้ไม่น่ารังเกียจเหมือนเมื่อก่อนแล้ว และยิ่งห่างไกลจากจิตวิญญาณของนางมากขึ้นเรื่อย ๆ

นางรู้สึกได้ว่า ไป๋ชิงหลิงเจ้าของเดิมได้หมดใจต่ออ๋องต้วนแล้ว

ไม่คิดถึงแล้ว !

“พี่ชายของเจ้าอยู่ในจวนอ๋องหรง และเขาโดนธนูสามดอก ซึ่งแต่ละดอกนั้นมีความรุนแรง อย่างไรก็ตามมีหมอเทวดาซูคอยช่วยเขาดึงลูกศรออก และข้าเองก็เฝ้าดูเขาด้วย ตอนนี้เขาพ้นขีดอันตรายแล้ว เจ้าไม่ต้องกังวล” ก่อนที่ไป๋ชิงหลิงจะจากไป นางตบหลังมือของพระชายารองหวู่เบา ๆ

พระชายารองหวู่ซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก

ไม่ว่าผู้หญิงตรงหน้าจะดีหรือไม่ดี ตราบใดที่นางเต็มใจคนในครอบครัวของนาง นางก็ยินดีที่จะตาย

“ขอบพระทัยพระชายาหรง” พระชายารองหวู่กำลังจะคุกเข่าอีกครั้ง ไป๋ชิงหลิงรีบประคองข้อศอกด้วยฝ่ามือของนาง และพูดว่า : “ออกมานานถึงเวลาต้องกลับแล้ว ถ้าอ๋องต้วนถาม เจ้าก็บอกความจริงเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในโรงน้ำชาซินเยว่ ไม่จำเป็นต้องปิดบังอะไร

“ตกลง”

พระชายารองหวู่ออกไปแล้ว

ไป๋ชิงหลิงยืนอยู่ที่หน้าต่าง มองดูนางจากไป

หลังจากนั้นไม่นาน ประตูห้องข้างก็ถูกเคาะอีกครั้ง ไป๋ชิงหลิงหันศีรษะไปมองและพูดว่า “เข้ามา”

ประตูเปิดออก