บทที่ 233 เซิงเอ๋อร์ที่หงุดหงิด

“อืม!” ไป๋ชงเซิงพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

ไป๋ชิงหลิงลุกขึ้นไปหยิบกล่องยา และเมื่อนางกลับไปหาไป๋ชงเซิง นางหยิบยาฆ่าเชื้อออกมาเพื่อทำความสะอาดรอยขีดข่วนบนแขนและใบหน้า

ไป๋ชงเซิงงมองไปที่ไป่ชิงหลิงอย่างจริงจังและถามว่า "ท่านแม่ เราจะกลับไปที่เมืองหลวงหรือไม่?"

ไป๋ชิงหลิงชะงักเล็กน้อย: "เจ้าอยากกลับไปไหม?"

"ข้า..." ไป๋ชงเซิงกลอกตาและมองไปทางอื่น "ข้าดูท่าทีของเขาก่อน ถ้าเขาปฏิบัติต่อท่านแม่ดีกว่านี้ พวกเราก็กลับเมืองหลวงเถอะ"

หลังจากพูดอย่างนั้น หรงเยี่ยก็เดินเข้ามาจากประตู

ไป๋ชิงหลิงและเด็กทั้งสองเงยหน้าขึ้นมองหรงเยี่ยพร้อมกัน

เขาสวมเสื้อผ้าสีดำ แต่เสื้อผ้าดูเล็กไปหน่อยและไม่พอดีกับขนาดของเขา ทำให้กล้ามเนื้อที่หน้าอกของเขานูนเด่นออกมา

นี่คือเสบียงที่นางเตรียมไว้สำหรับชาวเมืองอำเภอหลินอัน

นางเดินไปทางตะวันตกจากภูเขาเม่า อำเภอหลินอัน แต่เมืองใกล้เคียงไม่สามารถซื้อเสบียงที่นางต้องการได้

นางรีบไปที่เมืองเยี่ยนหนานเพื่อซื้อเสื้อผ้าและอาหารแห้งให้ทันเวลาที่จะกลับไปที่ หุบเขาเซียนไหลเพื่อมาหาลูก ๆ ของนาง

โดยไม่คาดคิด ก่อนที่สิ่งของเหล่านั้นจะถูกส่งไป หรงเยี่ยก็พบพวกเขาแล้ว

หรงจิ่งหลินจับมือของไป๋ชงเซิง และพูดว่า "เซิงเอ๋อร์ เจ้าช่วยพาข้าไปที่หุบเขาเซียนไหลหน่อยได้ไหม?"

"ได้สิ ข้าจะพาเจ้าไปจับผีเสื้อ" ทันทีที่ไป๋ชงเซิงได้ยินเกี่ยวกับเรื่องเล่น เขาก็ลืมสิ่งที่ไม่มีความสุขทั้งหมดในใจของเขา

เด็กน้อยทั้งสองจูงมือกันเดินออกจากกระท่อม

เหลือเพียงหรงเย่และไป่ชิงหลิงอยู่ในห้อง

นางลุกขึ้นอย่างรวดเร็วและใส่ของลงในกล่องยา แต่หรงเยี่ยเข้ามากอดนางจากด้านหลัง

นางตัวแข็งเล็กน้อย หันศีรษะไปด้านข้างแล้วพูดว่า "ปล่อยข้า"

เขาจับมือเนาง กดริมฝีปากระหว่างหูของนาง และพูดเบาๆว่า "ไม่ปล่อย!"

ร่างกายของไป๋ชิงหลิงแข็งทื่อ และช่วงเวลาในคืนนั้นกับเขาก็แวบเข้ามาในความคิดของนาง

ความรู้สึกเขินอายเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ และร่างกายก็ร้อนรุ่ม

เขาหันกลับมามองนางด้วยสายตาที่ลุกโชน

และดวงตาของเขาเต็มไปด้วยอารมณ์ครอบครองแบบชายหนุ่มที่กำลัง "โจมตี" หญิงสาว นางอดไม่ได้ที่จะตัวสั่น และเบื่อนหน้าออกไปอย่างอึดอัด: "ข้าจะไปเตรียมอาหารเย็นให้เจ้า"

"แต่งงานกันที่นี่เถอะ"

"..." ไป๋ชิงหลิงหันศีรษะของนางและจ้องมองไปที่เขา

"คืนนี้เราจะแต่งงานกัน" หรงเยี่ยอุ้มนางขึ้น วางนางบนโต๊ะ และประกาศอย่างแข็งขัน: "ข้าส่งคนมาส่งจดหมายกลับไปยังเมืองหลวง ภายในหนึ่งวัน ผู้คนในแคว้นหรงจะรู้ว่าองค์พระชายาหรงของข้าคือเจ้า"

“เจ้า...เจ้ามันบ้า!”

“บ้าไปแล้ว” เขาโบกมือ แล้วประตูทั้งสองบานก็ปิดลงทันที

ก่อนที่ ไป๋ชิงหลิงจะทันได้ตอบสนอง ริมฝีปากของนางก็ถูกชายผู้นั้นปิดปากไว้