บทที่ 219 หรงจิ่งหลินรอคอยไป๋ชิงหลิง

"ท่านแม่พูดก็มีเหตุผล เสด็จน้าหรวนอี้" ไป๋ชงเซิงยิ้มเห็นฟันเขี้ยวสองซี่และจากนั้นปมเล็ก ๆ ในหัวใจของนางสลายไป ทันใดนั้นนางก็หันไปกอดหรงจิ่งหลินและพูดว่า : "ถ้าอย่างนั้นเจ้าต้องปกป้องข้าเป็นอย่างดี"

"ข้าจะปกป้องเจ้าและท่านแม่อย่างแน่นอน" หรงจิ่งหลินกอดไป๋ชงเซิงแน่น และตอบนางด้วยความมั่นใจ

ไป๋ชิงหลิงยืดแขนออกกอดเด็กทั้งสองไว้ในอ้อมแขนแล้วค่อย ๆ หลับตาลง

หลังจากที่เด็ก ๆ หลับสนิท ไป๋ชิงหลิงก็ลุกขึ้นอีกครั้ง

นางไปที่ตู้เสื้อผ้า และหยิบผ้าที่ชิงอีตัดออกมา

ขนาดเสื้อเป็นขนาดของหรงจิ่งหลิน

นางไม่ลืมสิ่งที่หรงเยี่ยพูดก่อนหน้านี้ เขาขอให้นางตัดเสื้อผ้าใหม่ให้หรงจิ่งหลิน

นางใช้เวลาตัดทั้งวันทั้งคืน งานเย็บปักถักร้อยที่นางทำค่อนข้างหยาบ เมื่อท้องฟ้าสว่าง พ่อบ้านเฉียนก็มาถึงเรือนชิงซิน

ชิงอีหยุดเขาที่นอกลาน และถามว่า "พ่อบ้านเฉียน มาทำอะไรที่นี่แต่เช้า?"

“ชิงอี ไม่ใช่ว่าข้าอยากมาทำอะไรมาที่นี่แต่เช้า แต่คนจากในวังมา”

เมื่อไป๋ชิงหลิงได้ยินคำว่า "คนจากในวัง" มือของนางถูกเข็มทิ่มอย่างรุนแรง และรู้สึกเจ็บแปลบในทันที

นางรีบปล่อยเข็มและด้ายในมือ และลุกขึ้น ผลักประตูออกไป

หลังจากที่พ่อบ้านเฉียนเห็นนาง เขาก็รีบรายงาน "คุณหนู ผู้คนรอบข้างเต๋อเฟยมาที่จวนติ้งเป่ยโหวในตอนเช้า พวกเขาบอกว่าเต๋อเฟยไม่สบาย"

สามารถค้นหา "ซึนเดเระที่รัก" จาก baidu

เมื่อไป๋ชิงหลิงได้ยินเช่นนี้ นางไม่กล้าอยู่อีกต่อไป นางรีบกลับไปที่ห้องของนางและเปลี่ยนเสื้อผ้า

เมื่อหรงจิ่งหลิน และไป๋ชงเซิงตื่นขึ้น นางถามหรงจิ่งหลินว่าต้องการเข้าวังกับนางหรือไม่? หรงจิ่งหลินบอกว่าเขาจะอยู่เล่นกับไป๋ชงเซิงและเอ๋อร์ซือ และก็รอนางที่นี่

ไป๋ชิงหลิงเข้าวังเพียงลำพัง

เมื่อเข้าไปที่ตำหนักจิ่งหลิวเพียงเพื่อเข้าเฝ้าเต๋อเฟยกำลังกอดองค์หญิงน้อยด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม นางไม่ได้ดูอึดอัดเลย

ไป๋ชิงหลิงเดินไปข้างหน้าและทำความเคารพเต๋ยเฟย

เต๋อเฟยเห็นนางมา รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ จางลง นางขอให้แม่นมพาองค์หญิงตัวน้อยไป แล้วไล่คนรับใช้ทั้งหมดออกไป เหลือเพียงสาวใช้ที่ไว้ใจได้สองคนอยู่ข้าง ๆ นาง

ไป๋ชิงหลิงถามอย่างงงงวย "เต๋อเฟย รู้สึกไม่สบายใจเรื่องอะไร?"

เต๋อเฟยจับมือไป๋ชิงหลิงก่อนจะปล่อยมือลง ขมวดคิ้วและถอนหายใจ "หมอหญิงไป๋ ถ้าจะบอกว่าเจ้าโชคร้ายก็ไม่ใช่ ต้องบอกว่าเจ้าโชคดีมาก"