บทที่ 56

ตำหนักหย่งเหอ

หลังจากที่เฟิ่งจิ่วเหยียนกำหนดให้การเข้าเฝ้าคารวะหวนคืนกลับมา ยังมีสนมหลายนางอ้างว่าเจ็บป่วยมาคารวะไม่ได้

อาการป่วยเป็นเรื่องเท็จ แต่หันไปเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับกุ้ยเฟยต่างหากเป็นเรื่องจริง

ภายในตำหนัก เหลียนซวงเกล้าผมให้เฟิ่งจิ่วเหยียน พลางบ่นอย่างกระฟัดกระเฟียด

“พระนาง คนอื่นไม่เท่าไร แม้แต่นางสนมเจียงก็ยังขอลาไม่มา

“หรือนางลืมไปแล้ว ว่าท่านทรงมีบุญคุณกับนาง?

“ก่อนหน้านี้นางไหว้วานคนมาบอก ว่าจะยอมช่วยท่านคัดกฎของวังยี่สิบรอบ บ่าวยังนึกว่านางมีเจตนาอยากลงเรือลำเดียวกับท่านเสียอีก

“ไม่คิดเลยว่านางจะเป็นพวกไร้จุดยืนเช่นเดียวกัน!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนกำลังฉวยเวลาว่างอ่านรายการบัญชี กล่าวโดยไม่เงยหน้าขึ้นมา

“เป็นเรื่องปกติที่คนเราจะพุ่งเข้าหาผลประโยชน์ และหลีกเลี่ยงภัยอันตราย”

บริเวณห้องโถงด้านหน้า

เฟิ่งจิ่วเหยียนนั่งบนตำแหน่งหลัก ทั้งสองฝั่งขนาบข้างด้วยเหล่านางสนม

พวกนางผุดตัวลุกขึ้นพร้อมกัน เพื่อทำความเคารพฮองเฮา

“ถวายบังคมฮองเฮา ขอพระองค์ทรงพระเจริญ”

“นั่งลงเถอะ” เฟิ่งจิ่วเหยียนกวาดสายตามองพวกนางคร่าว ๆ

นางในวังหลังล้วนงดงาม ดั่งเกษรผลิบานสะพรั่ง

ช่างน่าอนิจจาที่ฮ่องเต้ทรงหน้ามืดตาบอด โปรดปรานแต่เพียงกุ้ยเฟยผู้เดียว ปล่อยให้สตรีเหล่านี้ต้องเปล่าเปลี่ยวอยู่ในตำหนักเพียงลำพัง จนก่อให้เกิดแรงพยาบาทในวังหลังอย่างแรงกล้าเช่นนี้

“การแข่งขันขี่ม้าโปโลในครั้งนี้ มีผู้ใดลงชื่อเข้าร่วมบ้าง”

เมื่อเฟิ่งจิ่วเหยียนเอ่ยถาม เหล่านางสนมต่างหลุบตาลง ไม่ยอมสบตากับนาง แต่ละคนต่างไม่อยากเข้าร่วม ไม่มีใครกล้าเสนอตัวออกมา

ผ่านไปครู่ใหญ่ เสียนเฟยก็เอื้อนเอ่ย

นางกล่าวอย่างนุ่มนวล คำพูดคำจาไร้ซึ่งช่องโหว่

“หม่อมฉันร่างกายอ่อนแอ ต้องกินยาอยู่ประจำ ร่างกายไม่เอื้ออำนวยเท่าใดนัก เกรงว่าจะทำให้ฮองเฮาต้องหนักใจ แต่หม่อมฉันก็เต็มใจเข้าร่วมเพคะ”

เหลียนซวงค่อนแขวะคนเดียวในใจ

เสียนเฟยพูดมาขนาดนี้แล้ว ใครยังจะกล้าลากนางไปขี่ม้าอีก? นี่ถ้าหากไม่ระวังจนล้มคะมำ ก็คงกลายเป็นเรื่องใหญ่

เฟิ่งจิ่วเหยียนฟังอย่างตั้งใจ เหมือนจะรับรู้แล้วด้วย

“ขี่ม้าช่วยทำให้ร่างกายแข็งแรงขึ้น เหลียนซวง จดชื่อเสียนเฟยลงไปด้วย”

เสียนเฟย :!?

ขณะนี้เอง ก็มีเสียงหัวเราะเยาะดังมาจากที่นั่ง

เฟิ่งจิ่วเหยียนมองไปตามทิศทางของเสียง

พบว่าเป็นหนิงเฟย

หนิงเฟยลุกขึ้น พร้อมปิดปากหัวเราะเยาะ

“ฮองเฮา หม่อมฉันขอไม่เข้าร่วมแล้วกัน”

“ตั้งแต่เด็กจนโตหม่อมฉันถูกสอนมาว่า อิสตรีพึงมีกริยาเรียบร้อยอ่อนหวาน เรื่องจับอาวุธ หรือขี่ม้าพวกนี้ ล้วนแต่เป็นเรื่องของบุรุษเพศทั้งนั้น

“ให้สตรีไปขี่ม้า คงดูไม่งามนัก หากไม่มีเรื่องอื่นแล้ว หม่อมฉันขอทูลลา”

นางพูดจบก็เตรียมเดินออกไป

“ข้าอนุญาตให้เจ้ากลับไปแล้วหรือ?” นัยน์ตาของเฟิ่งจิ่วเหยียนพลันเย็นชา

หนิงเฟยย้อนถาม

“หม่อมฉันต้องเข้าเฝ้าไทเฮาทุกวัน ฮองเฮาไม่อนุญาตให้หม่อมฉันทูลลาเช่นนี้ มีเรื่องอะไรที่สำคัญกว่าการเข้าเฝ้าไทเฮางั้นหรือ?”

นางอาศัยบารมีไทเฮาที่มีศักดิ์เป็นป้าแท้ ๆ ทำตัวหยิ่งทะนง

แม้นจะเป็นฮองเฮา ก็ไม่เห็นในสายตา

ยิ่งไปกว่านั้นในวังแห่งนี้ สิ่งที่วัดลำดับความสำคัญกันอย่างแท้จริง คือความโปรดปรานจากฮ่องเต้ต่างหาก

ฮองเฮายังสู้กุ้ยเฟยที่ถูกลดทอนด้วยตำแหน่งไม่ได้ด้วยซ้ำ