ตอนที่ 196
บทที่ 196
17 กันยายน 2569
ภายใต้การสั่งการของเฟิ่งจิ่วเหยียน กองทัพใหญ่แคว้นหนานฉีห้าวหาญทะยานดุจสายรุ้งที่พาดผ่านท้องฟ้า
ภายในหนึ่งเดือนก็สามารถยึดคูป้องกันเมืองได้ถึงสองแห่ง
ด้วยความเร็วนี้ทำให้ชาวเหลียงตะลึงกลัวจนอยู่ไม่สุข
ฮ่องเต้เหลียงที่มัวเมาอยู่กับสุรานารีมานานปี ยามนี้ถึงกับเริ่มงดเว้นราคะ งดเว้นสุรา จุดธูปและสวดมนต์
ในพิธีกราบไหว้บูชาบรรพบุรุษ เขาถึงกับหลั่งน้ำตาออกมาหยดหนึ่ง
“หากรัฐเหลียงสามารถรอดพ้นจากวิกฤตครั้งนี้ไปได้ หลังจากนี้เราจะเพียรพยายามพัฒนาประเทศให้เจริญรุ่งเรือง!”
พิธีกราบไหว้บูชาบรรพบุรุษเพิ่งจะเสร็จสิ้น ผู้ส่งสารก็ขี่ม้าเข้ามาส่งข่าว
“ฝ่าบาท! เราเสียเมืองชวนไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”
ฮ่องเต้เหลียงที่กำลังเดินลงจากขั้นบันไดเกือบจะเสียการทรงตัว
“เมืองชวนที่อยู่มากว่าร้อยปีแล้ว...รักษาเอาไว้ไม่ได้แล้วหรือ?”
เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า กล่าวถามอย่างพิโรธ
“สวรรค์ เจ้าต้องการให้รัฐเหลียงของเราสิ้นชาติรึ! เราทำอะไรผิดไปหรือไร?”
เมืองชวนเป็นปราการด่านสุดท้ายของรัฐเหลียง
เมืองหลวงของแคว้นเหลียง ตกอยู่ในอันตรายแล้ว...
ในสนามรบสู้กันอย่างดุเดือดเพียงใด การต่อสู้ในราชสำนักเองก็ดุเดือดไม่แพ้กัน
หลังจากศึกหุบเขาชุ่ยซาน ในราชสำนักก็มีข่าวซุบซิบนินทาเกี่ยวกับเมิ่งสิงโจวมากมาย
ไม่ว่าเซียวอวี้จะลงมืออย่างรวดเร็วเพียงใดก็ยังหยุดยั้งเอาไว้ไม่อยู่
ข่าวลือนี้มาถึงหูเฟิ่งจิ่วเหยียนยามที่กำลังจะโจมตีเข้าไปที่เมืองหลวงรัฐเหลียง ยิ่งลือกันไปก็ยิ่งห่างจากความเกิน
ถึงขนาดจับเอานางกับนางสนมปีศาจหลิงเยี่ยนเอ๋อร์นั่น มาแต่งรวมเป็นเรื่องเดียวกัน
บอกว่านางเคยติดสินบนหลิงเยี่ยนเอ๋อร์
ทุกครั้งที่เซียวอวี้อ่านเจอฎีกาเหล่านี้ก็จะแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราว
สำหรับฮ่องเต้แล้ว คนน่าสงสัยไม่ใช้ ใช้คนย่อมไม่สงสัย
อีกทั้งเวลานี้ยังเป็นช่วงเวลาสำคัญยิ่ง
ไม่ต้องคิดเขาก็ยังรู้ได้ว่ามีคนตั้งใจพุ่งเป้าไปที่เมิ่งสิงโจว
ในฐานะที่เป็นฮ่องเต้ เขาควรจะทำอะไรเสียหน่อย
เซียวอวี้เรียกตัวรุ่ยอ๋องให้มาเข้าเฝ้า
“ในเมื่องหลวงมีสายสืบแห่งรัฐเหลียงปะปนเข้ามา เรื่องนี้เจ้าไปสืบมาซะ”
คนที่เขาเชื่อใจมากที่สุดก็คือรุ่ยอ๋อง
รุ่ยอ๋องเองก็ไม่ทำให้เขาผิดหวัง ไม่ถึงห้าวันก็จับสาบสืบชาวเหลียงมาได้หลายคน ทั้งยังจับขุนนางรัฐเหลียงได้คนนึงอีกด้วย
เซียวอวี้สั่งการลงไปให้สังหารพวกเขาต่อหน้าธารกำนัน
ขุนนางผู้นั้นแตกต่างจากสายสืบคนอื่น แม้ยามใกล้ตายก็ยังตะโกนอยู่
“ฮ่องเต้ฉี แผ่นดินของเจ้าใกล้จะได้เปลี่ยนนายแล้ว!
“ยามนี้ประชาชนรู้จักแต่เมิ่งสิงโจว ไม่รู้จักฮ่องเต้ฉีอย่างเจ้า! ใจทหารล้วนอยู่กับเมิ่งสิงโจว! ท่านดูเอาเถอะ เมิ่งสิงโจวตีรัฐเหลียงก็เพื่อเอามาปกครองเอง!
“หากไม่ฆ่าเมิ่งสิงโจว หนานฉีต้องล่มสลาย...”
พูดยังไม่ทันจบคำ เขาก็ถูกจับแขวนคอตายแล้ว ร่างที่ตายตาไม่หลับถูกแขวนห้อยอยู่บนป้อมกำแพงเมือง
เมื่อข่าวนี้เล่าลือไปถึงรัฐเหลียง ฮ่องเต้เหลียงเริ่มเฉยชาเป็นท่อนไม้แล้ว
เขานั่งอยู่บนบัลลังก์มังกร รู้สึกเย็นวาบตั้งแต่ปลายเท้าไปจนถึงศีรษะ
“ฝ่าบาท ฮ่องเต้หนานฉีนั่นหัวแข็งยิ่ง เขาเชื่อใจเมิ่งสิงโจวเป็นอย่างมาก แผนตอบโต้กลับใช้ไม่ได้ผล ยามนี้ควรทำอย่างไรดีพ่ะย่ะค่ะ?”
ฮ่องเต้เหลียงรู้สึกไม่สบายไปทั้งร่าง เขาลุกขึ้นแล้วก้าวลงจากบัลลังก์มังกร
เหล่าขุนนางต่างร้องเสียงดัง
“ฝ่าบาท...”
“ฝ่าบาททรงเป็นอะไรไปพ่ะย่ะค่ะ?”
ฮ่องเต้เหลียงรู้สึกเพียงว่าหนวกหูยิ่งนัก ช่างน่ารำคาญเสียจริง