บทที่ 187

ฮูหยินเมิ่งไม่ทันได้ล้างหน้าแปรงผม นางลุกขึ้นนั่ง และรีบสอบถามสาวใช้ว่า

“เกิดอะไรขึ้น!”

“กองทัพถูกปิดล้อม มีเพียงครึ่งหนึ่งที่กลับมาได้! ท่านแม่ทัพ ท่านแม่ทัพกลับมาไม่ได้...”

ฮูหยินเมิ่งพลันรู้สึกเจ็บที่ใจ แต่นางยังคงรักษาอาการสงบนิ่งของฮูหยินแม่ทัพไว้ รีบสวมเสื้อคลุมและเตรียมออกไปดูด้านนอก

ขณะที่นางกำลังจะออกไป เฉียวม่อก็เดินเข้ามา

เฉียวม่อไล่สาวใช้ให้ออกไป จากนั้นถึงกล้าถอดหน้ากากออก และโผเข้ากอดฮูหยินเมิ่งด้วยความตระหนก

“อาจารย์หญิง...ท่านอาจารย์นำทัพขนาบหลัง เพื่อให้ข้าสามารถบุกเข้าไป แต่เขา...เขาไม่สามารถออกมาได้ และติดกับอยู่ในวงล้อมของศัตรู!

“ชาวเหลียงชั่วช้า และวางกับดักตั้งแต่เนิ่น ๆ

“อาจารย์หญิง เราควรทำอย่างไรดี?”

เฉียวม่อใจไม่กล้านัก ก่อนหน้านี้มีเฟิ่งจิ่วเหยียนคอยปกป้อง ทว่าพอเจอกับเหตุการณ์แบบนี้จึงตื่นตระหนก

ฮูหยินเมิ่งแตะที่หลังนางเบา ๆ

“อย่าร้องเลย บอกมาให้ชัดเจนว่าเรื่องราวเกิดขึ้นอย่างไร พวกเราถึงจะคิดหาวิธีช่วยคนได้”

ฮูหยินเมิ่งจะแบ่งขอบเขตความสัมพันธ์ชัดเจนมาตั้งแต่แรก

นางเป็นทั้งอาจารย์หญิงของเฟิ่งจิ่วเหยียน และเป็นแม่บุญธรรม นางจะมองเฟิ่งจิ่วเหยียนเหมือนเป็นลูกที่ตนเองให้กำเนิด

แต่สำหรับเฉียวม่อ นางมองแค่เป็นลูกศิษย์ของสามีนางเท่านั้น ไม่มีความคิดที่จะสนิทสนมสักเท่าไร

ดังนั้น เมื่อเฉียวม่อโผเข้ากอดนางเพื่อขอให้ปลอบขวัญ นางจึงรู้สึกไม่สะดวกใจนัก

และยิ่งเกิดเรื่องราวใหญ่โตเช่นนี้ การแก้ปัญหาถึงจะเป็นสิ่งสำคัญที่สุด การร้องห่มร้องไห้จะมีประโยชน์อันใด

เฉียวม่อถอยออกจากอ้อมแขนของนาง เช็ดน้ำตาแล้วเอ่ยว่า

“เรื่องมันเป็นเช่นนี้อาจารย์หญิง อีกด้านหนึ่งของเนินเขาหานซานมีแต่กับดัก

“กองทัพเหลียงไม่รู้จับชาวหนานฉีเราไปตั้งแต่เมื่อใด และนำพวกเขาไปขวางหน้ากระบวนทัพ ทำให้เราไม่สามารถเดินหน้าเข้าไปได้

“ด้านข้างยังมีหมอกควันและหลุมพราง...”

ฮูหยินเมิ่งยิ่งฟังก็ยิ่งคร่ำเคร่ง

“ในค่ายยังมีทหารอยู่อีกกี่นาย?”

“ราวสี่หมื่นกว่านาย อาจารย์หญิง พวกเราจะต้องช่วยอาจารย์ให้ได้ แต่กำลังทหารสี่หมื่นนายนั้นเพียงพอ และง่ายต่อการถูกจับตามองของกองทัพเหลียงด้วยเช่นกัน หากคิดจะช่วยคนกลัวว่าคงจะลำบาก ไม่สู้รอกำลังเสริมอีกแสนนายจะดีกว่า...”

เฉียวม่อบอกให้รอ แต่ฮูหยินเมิ่งไม่เห็นด้วย

“กลัวว่าอาจารย์เจ้ากับพวกเขาจะรอไม่ไหว”

“อาจารย์หญิงพูดถูก ยิ่งอาจารย์และพวกเขาติดกับอยู่นานเท่าใด อันตรายก็จะยิ่งมากขึ้นเท่านั้น อาจารย์หญิง หากเพียงแค่ต้องการช่วยคน อาจจะส่งกองทัพอินทรีเหินออกไปได้หรือไม่?”

ฮูหยินเมิ่งละเอียดรอบคอบเป็นพิเศษ

กองทัพอินทรีเหินคือทหารม้าเบา มีมากกว่าห้าร้อยนาย พวกเขาเป็นทหารส่วนตัวของจิ่วเหยียน จะปฏิบัติตามต่อเมื่อมีป้ายคำสั่งอินทรีเหินอยู่ในมือของนางเท่านั้น

พวกเขามีทักษะการขี่ม้าที่ยอดเยี่ยมและความเร็วที่น่าทึ่ง พวกเขาเคยติดตามจิ่วเหยียนไปสร้างความดีความชอบในการรบมาก็ไม่น้อย

เรื่องสงครามทั่วไป กองทัพอินทรีเหินจะไม่ออกมาปฏิบัติการง่าย ๆ

ทว่าตอนนี้...

หากจะช่วยคนก็ต้องใช้พวกเขาเท่านั้น

เฉียวม่อมองไปที่ฮูหยินเมิ่งอย่างกังวล “อาจารย์หญิง หรือจะส่งจดหมายถึงศิษย์พี่ของข้า เพื่อให้นางกลับมา?”

ฮูหยินเมิ่งส่ายหัว

จิ่วเหยียนมีเรื่องส่วนตัวของนางที่ต้องจัดการ อีกอย่างเขียนจดหมายส่งรับกันไปมาจะทำให้เสียเวลา