บทที่ 179

หลังจากหนิงเฟยกลับไป กุ้ยหมัวมัวก็เข้ามาปลอบใจไทเฮา

“หนิงเฟยเข้าใจคำพูดเหล่านั้น คงไม่ทำให้ไทเฮาผิดหวังหรอกเพคะ”

แววตาของไทเฮาลุ่มลึก

“นิสัยของซิ่วหว่าน ไม่ใช่ว่าข้าไม่รู้

“ดวงตาของนางไปอยู่บนศีรษะ ย่อมมองหลาย ๆ อย่างพลาดไปอย่างเลี่ยงไม่ได้

“ฮองเฮาเหมาะที่จะเป็นหินฝนทองให้นางได้พอดี”

กุ้ยหมัวมัวพยักหน้า

“เพคะ ไทเฮา ไม่เสียแรงที่ท่านทรงอบรมบ่มเพาะหนิงเฟยมา”

ณ ตำหนักหย่งเหอ

หลังมื้อเที่ยง นางสนมเจียก็มาหา

นางไม่ได้ขี่ม้าเป็นเวลานาน จึงวอแวเฟิ่งจิ่วเหยียนไปที่สนามม้าหลวงด้วยกัน

เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่ตอบรับ

ประการแรก นางเป็นฮองเฮา จำเป็นต้องดูแลจัดการเรื่องภายใน

ประการที่สอง นางไม่อยากผูกมิตรกับสตรีในวังหลัง

ทว่านางสนมเจียตามรบเร้ามากเกินไป เอาแต่พูดจ้ออยู่ข้างหูเฟิ่งจิ่วเหยียนไม่หยุด “ไปเถอะ ๆ ฮองเฮา แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว หลังจากนี้หม่อมฉันจะไม่มารบกวนท่านอีก ตกลงไหม?”

นางสนมเจียเข้าวังมาตั้งแต่ยังเด็ก แถมยังไม่มีเพื่อนให้คุยเล่นในวังอีก

ยามอยู่กับฮองเฮา นางรู้สึกสบายใจ ซึ่งแตกต่างจากความรู้สึกโหยหาฝ่าบาทมาหลายปี

แม้นฮองเฮาเองก็เย็นชาเหมือนกัน แถมยังไม่ค่อยสนใจนางเท่าไรนัก แต่อย่างน้อยก็ไม่พูดจาเหยียบย่ำผู้อื่น และไม่ไล่นางไปไกล ๆ

ปึก!

เฟิ่งจิ่วเหยียนปิดสมุดบัญชีลงอย่างแรง รู้สึกรำคาญอย่างยิ่ง

ตอนแรกคิดว่าเจียงหลินพูดมากแล้ว แต่เหมือนนางสนมเจียจะหนักกว่า

หากเป็นเจียงหลิน ป่านนี้นางประเคนฝ่ามือใส่ตั้งนานแล้ว

นางขมวดคิ้ว ขยับปากเอื้อนเอ่ย

“ไปสนามม้าหลวงหนึ่งชั่วยาม แลกกับการไม่ให้เจ้ามาที่ตำหนักหย่งเหอเป็นเวลาหนึ่งเดือน”

นางสนมเจียได้คืบจะเอาศอก

“หนึ่งเดือนมันนานเกินไป ฮองเฮา สามวันพอ ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป หม่อมฉันจะไม่มารบกวนท่านเป็นเวลาสามวัน”

“หนึ่งเดือน” เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่ปล่อยให้เจรจาต่อรองอะไรทั้งนั้น

นางลุกขึ้นด้วยสีหน้าเย็นชา ออกคำสั่งให้เหลียนซวงมาเปลี่ยนอาภรณ์ให้

นางสนมเจียตีหน้าเศร้า

ฮองเฮานี่ช่างใจร้ายจริง ๆ

ทว่า มีความสุขกับปัจจุบันดีกว่า!

ฮองเฮารับปากว่าจะไปขี่ม้ากับนาง เท่านี้ก็นับว่าโชคดีมาก ๆ แล้ว

เมื่อสาวใช้เห็นเจ้านายของตัวเองทำตัวไม่มีค่า ก็แอบถอนหายใจออกมา

จบกัน

เจ้านายของนางกลายเป็นคนไม่เอาการเอางาน วัน ๆ เอาแต่ตามรบเร้าฮองเฮา ฝ่าบงฝ่าบาท ความโปรดปรานอะไรพวกนี้ เจ้านายกลับไม่สนใจเลยสักนิด

ณ สนามม้าหลวง

เมื่อนางสนมเจียหวดบังเหียนม้า ควบม้าทะยานวิ่งออกไปข้างหน้า ดื่มด่ำกับแรงลมที่พัดปะทะหน้า หลับตาพริ้ม เหมือนอยู่ท่ามกลางทุ่งหญ้ากว้างใหญ่

หลังจากขี่ม้าสองสามรอบ นางก็ควบบังเหียนม้าให้เดินช้า ๆ เคียงคู่เฟิ่งจิ่วเหยียน

“ฮองเฮา เมื่อก่อนหม่อมฉันเคยเรียนขี่ม้ายิงธนู แต่เพื่อเข้าวัง และเพื่อให้เป็นกุลสตรีที่เรียบร้อยอ่อนหวาน จึงไม่ได้ขึ้นมานั่งบนหลังม้าเป็นเวลานาน

“หากไม่ใช่เพราะท่านจัดการแข่งขันขี่ม้าโปโลขึ้นมา และสอนให้พวกเราขี่ม้า หม่อมฉันก็แทบจินตนาการไม่ออก ว่าเป็นนางสนมแล้วจะยังสามารถขี่ม้าได้!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนมองมาที่นาง ชั่ววูบพลันรู้สึกเหมือนเห็นเวยเฉียง

ตอนเด็ก ๆ เวยเฉียงเองก็ชอบขี่ม้า

หลังจากนั้นตระกูลเฟิ่งก็ควบคุมนางอย่างเข้มงวด จับนางขังไว้ในห้องรอออกเรือน ให้นางประพฤติตนเป็นสตรีที่สอดคล้องกับสังคม

ทั้งดีดฉินวาดภาพ และแต่งบทกลอน ร่ำเรียนสิ่งเหล่านี้ไป เพื่อเอาอกเอาใจบุรุษ ไม่เคยคำนึงว่าเวยเฉียงจะยินยอมหรือไม่

เหล่าสตรีในวัง ก็ไม่ต่างอะไรกับเวยเฉียงและนางสนมเจีย เพื่อเข้าวัง เพื่อเอาใจฮ่องเต้ ไม่ว่าจะเต็มใจ หรือถูกบังคับ ล้วนต้องเปลี่ยนตัวเองเป็นกุลสตรี

ผู้คนล้วนกล่าวว่าเข้าประตูวังเหมือนจมลึกในมหาสมุทร