ตอนที่ 1728
บทที่ 1728
17 กันยายน 2569
เสวียนหลิงเฟิงยังจะทำอย่างไรได้? จึงได้แต่โน้มน้าวพวกเขา
“วันส่งท้ายปีเก่า ครอบครัวควรอยู่พร้อมหน้า...”
เซียวอวี้: “อาจารย์ เสด็จแม่ข้าจากไปหลายปีแล้ว”
รุ่ยหลิน: “อาจารย์ ท่านพ่อข้าก็ไม่อยู่แล้วเช่นกัน”
เสวียนหลิงเฟิงยกมือขึ้นกุมหน้าผาก
เขาไม่ควรพูดเรื่องที่ไม่ควรพูดจริง ๆ
“เช่นนั้นพวกเจ้า... จะไปที่หลุมศพ?”
เมื่อเอ่ยคำพูดนี้ออกมา เขาเองยังรู้สึกว่าเหลวไหล
มีใครไปหลุมศพในวันส่งท้ายปีเก่ากันเล่า?
แต่ทั้งสามคนกลับเชื่อตามนั้นจริง
เซียวอวี้เป็นครั้งแรกที่เห็นด้วย: “ข้าก็ไม่ได้ไปเยี่ยมเสด็จแม่มานานแล้วจริง ๆ”
รุ่ยหลินพยักหน้าอย่างแรง บนใบหน้าอ่อนเยาว์ไร้เดียงสา เต็มไปด้วยความยกย่อง: “อาจารย์ ท่านยอดเยี่ยมจริง ๆ!”
เสวียนหลิงเฟิง: ไม่ไม่ไม่ อาจารย์อย่างข้าก็พูดไปเรื่อยเปื่อย!
ทว่า เขาก็ไม่เคยคิดเลยว่า ที่พูดว่าไปหลุมศพนั้น ไม่ใช่ไปหน้าหลุมศพของญาติแต่ละคน แต่กำหนดให้เป็นที่ภูเขาหวูหยาเลย!!!
วันส่งท้ายปีเก่าในวันนั้น เสวียนหลิงเฟิงลงมือทำอาหารจากผักป่าไว้เต็มโต๊ะ
แต่หันกลับไปดูอีกที บรรดาศิษย์ต่างไม่เห็นแม้แต่เงา
แล้วศิษย์คนโตก็วิ่งมาบอกเขาว่า: “อาจารย์ อาจารย์! ศิษย์น้องเซียวพาทุกคนไปเผากระดาษ เพื่อเซ่นไหว้ญาติที่ล่วงลับไปแล้ว!!!”
พอเสวียนหลิงเฟิงได้ยิน ก็ถึงกับตัวแข็งทันที
จะเผาแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด!
ภูเขาของเขา! ชีวิตจิตใจของเขา!!!
เสวียนหลิงเฟิงวิ่งไปตามหาพวกเขาอย่างทุลักทุเล
ก็ได้เห็น บนพื้นที่ว่างบนยอดเขา มีเด็กกลุ่มหนึ่งกำลังก่อกองดินเล็ก ๆ ของแต่ละคน พร้อมกับกำลังเผากระดาษอยู่หน้ากองดินนั้น
และยังมีบางคนคุกเข่าพร้อมกับร้องไห้คร่ำครวญ
เดิมทีควรเป็นภาพที่น่าเศร้าใจ แต่เสวียนหลิงเฟิงกลับโมโหอย่างมาก
นี่วันปีใหม่ กลับมารวมกลุ่มกันร้องไห้คร่ำครวญ!
“เซียวอวี้! เจ้ามาหาอาจารย์เดี๋ยวนี้!”
แต่ปรากฏว่า เด็กหญิงตระกูลมู่หรงก็วิ่งเข้ามา และเอ่ยอย่างระวังตัว
“อาจารย์... ศิษย์พี่ไปจับปลาแล้ว รุ่ยหลินก็ตามไปด้วย พวกเขาไม่ยอมพาข้าไปด้วย”
เสวียนหลิงเฟิง: ??
“เหตุใดเขาต้องไปจับปลา?”
“ก็เพราะพวกเราเอาแต่ร้องไห้ พากันร้องไห้จนหิว ศิษย์พี่จะย่างปลาให้...”
เสวียนหลิงเฟิง: “นี่ไม่ใช่ประเด็นสำคัญ!”
เจ้าเด็กตัวแสบ!
สร้างความวุ่นวายให้ที่นี่ แต่ตัวคนกลับหนีไป!
อีกอย่าง จับปลาในฤดูหนาวที่หนาวจัดเช่นนี้ หากเกิดเรื่องอะไรขึ้น เขาจะรับผิดชอบอย่างไร?
เหตุการณ์วุ่นวายในคืนส่งท้ายปีเก่า ทำให้เสวียนหลิงเฟิงแทบจะอดหลับอดนอน
ลำพังแค่เขาจัดการกับกองดินเล็ก ๆ เหล่านั้น ก็ทำจนดึกดื่น
ตอนที่เขาพาร่างกายอันเหน็ดเหนื่อยกลับมาถึงที่พัก ก็เห็นบนเบาะนอนยาว เด็ก ๆ พากันนอนเหยียดแขนเหยียดขา แต่ดูสงบนิ่งเป็นพิเศษ ความเหนื่อยล้าทั้งหมดก็หายไปหมดสิ้น
เสวียนหลิงเฟิงยืนอยู่นาน ถอนหายใจอย่างเงียบ ๆ
ช่างเถอะ
พวกเขาล้วนเป็นเด็กที่น่าสงสาร
จะถือสาอะไรกับพวกเขา?
เสวียนหลิงเฟิงมือจับอยู่ที่เอว แล้วเดินออกไปอย่างกะเผลก ๆ
ทันทีที่กลับมาถึงห้องตัวเอง ก็เห็นปลาย่างวางอยู่บนโต๊ะ
ถึงแม้จะเย็นแล้ว แต่ยังส่งกลิ่นหอมอยู่
เขามองซ้ายมองขวา ก็ไม่เห็นคนที่นำปลาย่างมาให้
ภูเขาหวูหยาไม่มีความวุ่นวายจากภายนอก
อยู่ที่นี่ เวลาเหมือนจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ชั่วพริบตาพวกเด็ก ๆ ก็โตขึ้นแล้ว