ตอนที่ 1725
บทที่ 1725
17 กันยายน 2569
หลังจากรู้ว่าตนเองถูกหลอก หยวนซีก็หนีไปจากเซียวเฉิง
นางไม่อยากพัวพันกับความขัดแย้งระหว่างสองแคว้น
และนางก็ไม่อยากรู้ว่า เซียวเฉิงจะตามหานางหรือไม่ จะเสียใจที่หลอกนางหรือไม่
รอจนนางสืบพบความลับของกระบี่ชื่อหยวนได้แล้ว นางก็จะกลับแคว้นตงซาน และจะไม่พบเขาอีก
ทว่า ก็มีเรื่องหนึ่งที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น
สองเดือนหลังจากที่นางหนีจากเซียวเฉิง นางพบว่าตัวเองตั้งครรภ์
ตอนแรกนางคิดจะกำจัดเด็กคนนั้น
แต่เด็กคนนั้นทรหดอดทนเหลือเกิน ไม่ยอมหลุดออกมา
สุดท้ายนางยังคงต้องเก็บเด็กคนนั้นไว้ และให้กำเนิดเขา
ความเจ็บปวดจากการคลอด ทำให้นางคิดแต่จะตายเท่านั้น
แต่แวบแรกที่เห็นเด็กคนนั้น นางก็สามารถมีชีวิตขึ้นมาได้อีกครั้ง
ตัวเล็ก ๆ แต่ร้องไห้เสียงดังเช่นนี้ ราวกับว่าทั้งใต้หล้าทำผิดต่อเขา
นางยิ้ม และตั้งชื่อให้เขาว่า “อวี้”
อวี้ หมายถึงส่องแสง
เด็กคนนี้ เปรียบเหมือนเป็นลำแสงที่ส่องผ่านเมฆหมอกแห่งความตาย มอบความหวังครั้งใหม่ให้กับนางผู้เป็นแม่
เนื่องจากนางมีเงินใช้จ่ายเดินทางไม่มากนัก ไม่เพียงพอที่จะเลี้ยงดูลูก หลังจากเลี้ยงเขาได้สามเดือน จึงทำได้เพียงส่งลูกให้กับเซียวเฉิง
ใจของคนที่เป็นพ่อแม่ ต่างก็หวังให้ลูกมีชีวิตที่ดี
นางทิ้งจดหมายฉบับหนึ่งไว้ในผ้าห่อตัวลูก แล้วไหว้วานให้คนอื่นนำลูกไปส่ง
ในจดหมาย นางเขียนว่า ให้เซียวเฉิงหามารดาใหม่ให้ลูก หามารดาที่ไม่พัวพันกับความขัดแย้งระหว่างแคว้น มีภูมิหลังที่ขาวสะอาด
ทว่า เพราะอาอวี้ เซียวเฉิงจึงตามรอยเบาะแส จนได้พบนาง
วันนั้นที่พบกันอีกครั้ง เขาเสียอาการอย่างมาก
เขากุมมือนางไว้ทั้งสองข้าง อ้อนวอนให้นางยกโทษ
จนกระทั่งนางเปิดเผยความจริงว่า “ข้าเป็นคนตระกูลหยวนของแคว้นตงซาน ที่มาแคว้นหนานฉี ก็เพื่อเข้าใกล้ท่าน และสังหารท่าน”
ในวินาทีนั้น นางเห็นความตกใจและความขุ่นเคืองบนใบหน้าของเซียวเฉิง
“เจ้าหลอกข้าหรือ?” เขาเค้นถามนาง
ทว่าหลังจากนั้น เขาก็เรียกสติกลับมา “ไม่ เจ้าไม่ทำ หากเจ้าตั้งใจจะสังหารข้า ก็คงลงมือไปนานแล้ว ซีเอ๋อร์ ในใจเจ้ามีข้า”
เขาสวมกอดนางไว้แน่น และจูบนางโดยไม่สนใจว่านางจะขัดขืน
เขาบอกว่า ถึงแม้เขาจะมีสตรีมากมาย แต่ทั้งหมดเป็นหน้าที่ของฮ่องเต้
มีเพียงนางเท่านั้น ที่เป็นคนที่เขารักจากใจจริง และเป็นภรรยาที่เขายอมรับ
หยวนซียิ้มออกมา