ตอนที่ 1717
บทที่ 1717
17 กันยายน 2569
ณ วังหลวง
ดวงอาทิตย์ร้อนแรงอยู่เหนือศีรษะ บนประตูเมืองมีศพจำนวนหนึ่งแขวนอยู่
ดวงอาทิตย์กำลังแผดเผาซากศพ จนส่งกลิ่นเหม็นออกมาเป็นระยะ...
ชาวบ้านที่เข้าออกประตูเมือง ไม่มีผู้ใดไม่อกสั่นขวัญแขวน
ณ สถานที่พักแรมนอกเมือง
เสี่ยวเอ้อร์กำลังต้อนรับแขกเข้ามาด้านใน
“แม่นางเชิญด้านใน! จะรับอะไรดีขอรับ?”
หญิงสาวในชุดขาว สวมผ้าคลุมหน้า ดูพลิ้วไหวราวกับเทพเซียน
ทว่า ด้วยกระบี่ที่ถืออยู่ในมือ ทำให้ผู้คนไม่กล้าเข้าใกล้
หลังจากนางมองไปรอบ ๆ ก็นั่งลงที่ตำแหน่งมุมห้อง——ที่มองเห็นได้ทั่วทั้งบริเวณ
“บะหมี่น้ำสามชาม”
เสี่ยวเอ้อร์ถามด้วยความสอดรู้: “แม่นาง ท่านคนเดียวหรือ?”
หญิงสาวกินบะหมี่สามชามใหญ่ จะกินไหวหรือ?
หญิงสาวเงยหน้ามองด้วยสายตาเย็นเยียบ เสี่ยวเอ้อร์รีบยิ้มเจื่อน ๆ: “ได้เลย! บะหมี่น้ำสามชาม!”
แขกที่อยู่โต๊ะกลางดื่มสุราไปมาก ก็เริ่มพูดจาขาดสติ
“ครั้งนี้ตายไปแล้วอีกกี่คน?”
“ทางเข้าประตูเมืองก็แขวนอยู่สิบเจ็ดศพแล้ว เบื้องหลังของแต่ละศพ ก็คือตระกูลหนึ่งที่ถูกประหารทั้งตระกูล เฮ้อ! บาปกรรมจริง ๆ!”
“ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันทรงโหดเหี้ยม ต้าโจวก่อตั้งได้ไม่ถึงครึ่งปี ขุนนางในราชสำนักก็เปลี่ยนแล้วเปลี่ยนอีก เดิมทีข้าก็อยากสอบเข้ารับราชการ ตอนนี้ดูเหมือนว่า... กลับไปทำไร่ทำนาจะดีกว่า! รักษาชีวิตไว้สำคัญกว่า!”
“ถ้าให้ข้าพูด ฮ่องเต้ทรงถูกนางปีศาจถานไถหมิ่นผู้นั้นหลอกล่อ! คนที่สมควรตายที่สุดก็คือนางปีศาจผู้นั้น!”
เมื่อเอ่ยถึงหญิงสาวผู้นี้ บรรดาโต๊ะข้าง ๆ ก็เข้ามาร่วมวงสนทนาด้วย
“ได้ยินว่าหญิงสาวผู้นั้นรู้วิชาเวทมนตร์คาถา! สามารถควบคุมภูติผีได้...”
“จริงแท้แน่นอน! ญาติผู้น้องของข้าที่เข้าร่วมกองทัพเห็นกับตา! นางปีศาจผู้นั้นแปลงเป็นสัตว์ประหลาดในชั่วพริบตา และสังหารผู้คนนับไม่ถ้วน!”
“ทุกคนต่างพูดว่านางคือสนมปีศาจต๋าจี่กลับชาติมาเกิด ฆ่าคนควักหัวใจ เพื่อคงความสาวตลอดกาล!”
ที่มุมห้อง หญิงสาวในชุดขาวแววตาดูเยือกเย็น ราวกับปกคลุมด้วยน้ำค้างแข็ง
“บะหมี่น้ำมาแล้ว——” เสี่ยวเอ้อร์ยกบะหมี่สามชาม เดินผ่านฝูงชน
บะหมี่เพิ่งจะวางลงบนโต๊ะ อิฐบนพื้นก็ถูกอัดด้วยแรงมหาศาลจนกระเด็นขึ้นมา ราวกับถูกคลื่นยักษ์ซัดเข้ามาอย่างกะทันหัน จนพัดพาเอาฝุ่นและเศษหินปลิวขึ้นมา...
ตูม——
เสี่ยวเอ้อร์ยังไม่ทันได้สติ ก็ถูกมือข้างหนึ่งกระชากออกไป เห็นเพียงลูกธนูดอกหนึ่งเฉียดผ่านตรงหน้าเขาไป เกือบจะยิงถูกตัวเขา
เขาตกใจจนขาอ่อน พอหันกลับไปมอง... หญิงสาวในชุดขาวที่ช่วยเขาไว้เมื่อครู่สายตาดูเย็นเยียบ
“หลบให้ดี!”
หญิงสาวผู้นั้นชักกระบี่ออกจากฝัก แล้วทะยานเข้าใส่นักฆ่าเหล่านั้น
เสี่ยวเอ้อร์ถึงกับอ้าปากค้าง
แขกคนอื่น ๆ ในสถานที่พักแรมก็พากันหนีตาย
นักฆ่าที่เป็นหัวหน้าดูเที่ยงธรรมและน่าเกรงขาม
“พวกเราแค่ต้องการชีวิตของนางปีศาจผู้นี้! คนอื่น ๆ รีบออกไปซะ!”
“นางปีศาจ?” บรรดาแขกต่างมองไปยังหญิงสาวในชุดขาวอย่างตะลึงงัน
ในราชวงศ์ต้าโจวมีเพียงคนเดียวที่ถูกเรียกว่านางปีศาจ ก็คือ... ถานไถหมิ่น!
เมื่อนึกถึงเรื่องที่พวกเขาวิจารณ์กันเมื่อครู่ แต่ละคนก็เริ่มหวาดกลัวกันขึ้นมา
ชุดขาวของถานไถหมิ่นไร้ฝุ่นแปดเปื้อน สายตานางเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง
แม้ว่านักฆ่าเหล่านั้นจะเข้ามาอย่างดุดัน แต่ไม่มีใครกล้าเข้ามาประชิดนางอย่างผลีผลาม
พวกเขาปิดล้อมนางจากทุกทิศทาง พยายามไม่ให้นางมีทางหนี
ในเวลานั้นเอง ถานไถหมิ่นก็วางกระบี่ลง
เคร้ง!
กระบี่ตกลงพื้น นางชูมือขึ้นทั้งสองข้าง แสดงท่าทางยอมจำนนแต่โดยดี
“ใครอยากเอาชีวิตข้า ก็เข้ามาเลย”
กลุ่มนักฆ่าต่างมองหน้ากัน
“นางปีศาจ! เจ้า... เจ้าอย่าคิดใช้อุบายหลอกล่อ!”
“มีคนมากมายต้องตายเพราะเจ้า! เจ้าคือปีศาจจิ้งจอกพันปีที่ล่อลวงพระทัยฮ่องเต้! วันนี้พวกเราจะต้องสังหารเจ้า!! เอาเลย ทุกคนรุมโจมตี!”
ถานไถหมิ่นค่อย ๆ หลับตาลงทั้งสองข้าง
ปัง!