บทที่ 159

ในสุสานอัดแน่นด้วยพลังวิญญาณ ทำให้ผู้คนรู้สึกขนลุกโดยเลี่ยงไม่ได้

อู๋ไป๋แบกจอบขึ้นบ่า และมองไปทางเฟิ่งจิ่วเหยียนแบบยิ้มไม่ออก

“แม่ทัพน้อย ท่านแน่ใจหรือว่ามาถูกที่แล้วขอรับ?”

ก่อนจะมาที่นี่ แม่ทัพน้อยไม่ได้บอกว่าจะขุดหลุมฝังศพของตระกูลตัวเอง!

หลุมฝังศพบรรพบุรุษตระกูลเฟิ่งล้วนตั้งอยู่ที่นี่

ลบหลู่มากเกินไปแล้ว!

เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่พูดไร้สาระ และเดินตรงเข้าไปข้างใน

หลังจากเห็นป้ายหลุมศพที่มีชื่อเหยาเหนียงเขียนอยู่ จึงออกคำสั่ง

“ขุดขึ้นมา”

เหล่าผู้คุ้มกันก็ถูกฝังพร้อมกับเหยาเหนียง หลุมฝังศพจึงอยู่ใกล้ ๆ กัน หาเจอไม่ยาก

เฟิ่งจิ่วเหยียนสั่งให้อู๋ไป๋ขุดศพขึ้นมาทั้งหมด

อู๋ไป๋เห็นว่าไม่ได้ขุดหลุมฝังศพบรรพบุรุษตระกูลเฟิ่ง จึงเริ่มใช้จอบขุดทันที

ฉึก!

ฉึก!

หนึ่งชั่วยามต่อมา

บนพื้นมีซากศพที่เน่าเปื่อยอย่างหนักอยู่หลายศพ มีของเหลวไม่ทราบชนิดไหลออกมาจากช่องต่าง ๆ ของร่างกาย เช่น ตา จมูก ปาก...

เป็นฉากที่ไม่น่ามองสุด ๆ แน่นอน

แม้แต่คนเช่นอู๋ไป๋ที่เห็นคนตายมานับไม่ถ้วน ยังถูกกลิ่นเหม็นเน่าทำให้ลืมตาแทบไม่ขึ้น รู้สึกคลื่นไส้

เฟิ่งจิ่วเหยียนฉีกมุมอาภรณ์ออก นำมาพันเป็นหน้ากากปิดปากและจมูกไว้ชั่วคราว

แล้วหยิบกริชที่พกติดตัวออกมา เพื่อตรวจร่างกายของศพอย่างละเอียด

ศพอยู่ในระยะเน่าเปื่อย ต้องใช้เวลาหนึ่งปีกว่า ๆ จึงจะย่อยสลายจนเหลือแต่กระดูก

ทว่าตอนนี้กระดูกเผยออกมาให้เห็น จึงมองเห็นบาดแผลฉกรรจ์ได้

โจรภูเขาไม่ใช่ทหาร จึงไม่มีอาวุธที่ถูกตีขึ้นรูปไว้ใช้เหมือนกันทั้งหมด มีดาบและกระบี่ใช้น้อยมาก นอกจากดาบของหัวหน้าโจร อาวุธที่ลูกน้องใช้ล้วนเป็นขวานประดิษฐ์เอง

บนร่างกายของผู้คุ้มกันจากจวนตระกูลเฟิ่ง บาดแผลฉกรรจ์ทั้งหมดเกิดจากขวาน

ทว่าเหยาเหนียงแตกต่างออกไป

บาดแผลฉกรรจ์ของนางอยู่ตรงหน้าอก แม้ว่าบาดแผลจะเน่าเปื่อย ก็ยังสามารถระบุได้จากผิวหนังโดยรอบ

“แม่ทัพน้อย บาดแผลนี้เหมือนถูกกริชแทงเข้าที่หน้าอกจนตายขอรับ” อู๋ไป๋ขยับเข้ามาใกล้อีกหน่อย และระบุข้อสันนิษฐานของตนเอง

เฟิ่งจิ่วเหยียนกดคางลงเล็กน้อย

“ถูกต้อง”

โจรภูเขาไม่อาจใช้กริชในการสังหารครั้งนั้น นอกจากนี้ในคำสารภาพของโจรภูเขา ไม่มีการกล่าวถึงการฆ่าสาวใช้เลย

โดยผ่านการชันสูตรศพครั้งนี้ เฟิ่งจิ่วเหยียนจึงมั่นใจเต็มสิบว่า เหยาเหนียงมิได้ถูกสังหารโดยโจรภูเขา ทว่ายังไม่แน่ใจ ว่าผู้ใดลงมือสังหารเหยาเหนียง

รวมถึง เวยเฉียงถูกผู้ใดทำให้หมดสติ

“แม่ทัพน้อย คล้ายจะมีบางสิ่งอยู่ตรงนั้น!”

อู๋ไป๋สายตาเฉียบคม เขายื่นตะบันไฟไปส่องที่ศพของเหยาเหนียง

ช่องท้องเน่าเปื่อยเร็วกว่าส่วนอื่น และเผยสิ่งที่ไม่ย่อยสลายออกมา

“มันคือป้ายหยก!” น้ำเสียงของอู๋ไป๋ดังขึ้นโดยกะทันหัน

ทว่าจะมีป้ายหยกซ่อนอยู่ในศพได้อย่างไร?

เฟิ่งจิ่วเหยียนสงบเยือกเย็น ใช้ผ้าเช็ดหน้าห่อไว้ แล้วนำมันออกมา

ป้ายหยกนี้มีความยาวไม่เกินหนึ่งชุ่น[1] ความกว้างไม่เกินครึ่งชุ่น และบางเสมือนใบไม้

ภายใต้แสงสลัวของตะบันไฟ ป้ายหยกเปื้อนไปด้วยสิ่งโสมม หลังจากเช็ดออกแล้ว จึงเห็นตัวอักษรขนาดเล็กที่สลักไว้ชัดเจนว่า ——เหยา