ตอนที่ 800
บทที่ 802 ท่านแม่กับท่านลุงคล้ายกันมาก
21 ตุลาคม 2569
“หญิงผู้นี้ขอร้องเช่นนี้ นางจะนิ่งดูดายได้อย่างไร”
“นั่นเป็นเหตุผลที่เขาหน้าตาดูดีขนาดนี้ แต่ก็ดูเหมือนคนเลือดเย็น”
“ดูเครื่องประดับเงินบนร่างของนางสิ ผู้ที่สามารถซื้อเครื่องประดับเงินราคาแพงเช่นนี้ได้ เกรงว่าจะเป็นเงินแค่ไม่เท่าไหร่ เพียงแค่ให้รางวัลเป็นกำไลข้อมือของนาง เกรงว่าก็จะสามารถแก้ไขเรื่องเร่งด่วนของหญิงผู้นี้ได้”
“……”
ในตอนแรก อันที่จริงแล้วมีเพียงไม่กี่คนที่พูดคุย คนอื่นๆ เพียงแค่มองและไม่พูด
แต่ด้วยคำพูดของคนเพียงไม่กี่คนนี้ ดูเหมือนอารมณ์ของทุกคนจะถูกปลุกระดม
ดังนั้นทุกคนต่างก็เจ้าหนึ่งคำข้าหนึ่งประโยค
เมื่อต้องเผชิญกับคำพูดของคนเหล่านี้ ซ่งฉงปิงก็ไม่ได้รับผลกระทบมากนัก และมองไปที่หญิงผู้นั้นด้วยสีหน้าท่าทางเมินเฉย
เมื่อทุกคนเห็นว่าซ่งฉงปิงไม่มีโต้ตอบใดๆ พวกเขาก็ค่อยๆ หยุดพูด
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หลายคนรู้สึกว่าฉีเทียนเห้ากำลังมองพวกเขาด้วย ‘สายตาแห่งความตาย’ และยิ่งไม่กล้าพูดอะไรมากนัก
เมื่อฝูงชนเงียบสงบลง ซ่งฉงปิงก็มองไปยังหญิงที่อยู่บนพื้นผู้นั้น และกล่าวอย่างเฉยเมย “ข้ามีฝีมือในการรักษาโรค เจ้าต้องการให้ข้าช่วยเจ้าเรื่องเงิน คงไม่คิดว่าข้าจะช่วยตรวจรักษาโรคให้สามีของเจ้าได้? ”
เมื่อหญิงผู้นั้นได้ยินก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นกล่าวด้วยสีหน้าดีใจว่า “ในเมื่อฮูหยินมีฝีมือในการรักษาโรค เช่นนั้นฮูหยินได้โปรดช่วยสามีของข้าด้วย”
ซ่งฉงปิงเหลือบมองหญิงผู้นั้นอย่างเยือกเย็น แววตาดูเย็นชาอย่างมาก
เมื่อหญิงผู้นั้นถูกซ่งฉงปิงมองด้วยดวงตาเช่นนี้ นางก็กะพริบอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็หลบสายตา และไม่กล้าสบตาของซ่งฉงปิง
ซ่งฉงปิงละสายตา ส่งสายตาให้ฉีเทียนเห้าว่าอย่าหุนหันพลันแล่น แล้วเดินไปทางสามีของหญิงผู้นั้น
สามีของหญิงผู้นั้นรูปร่างสูงใหญ่ ดูมีอำนาจมาก แต่ในเวลานี้ริมฝีปากไม่มีสีเลือด สีหน้าซีดขาว เป็นอาการใกล้ตาย
ซ่งฉงปิงนั่งลงยองๆ และจับชีพจรสามีของหญิงผู้นั้น
และสามีของหญิงผู้นั้นถูกวางไว้ที่หน้าประตูของโรงหมอแห่งหนึ่ง ในขณะนี้มีชายชราที่หนวดเคราขาวคนหนึ่งยืนอยู่ที่หน้าประตูของโรงหมอนั้น
หมอผู้นี้มองดูซ่งฉงปิงจับชีพจรให้คนที่อยู่บนพื้นผู้นั้น โดยไม่พูดอะไร เพียงแค่มองดูอยู่ด้านข้าง
นานมากกว่าซ่งฉงปิงจะเอามือออก มองไปที่หญิงผู้นั้นอย่างเย็นชาและกล่าวว่า “ไม่มีทางรักษา เตรียมเรื่องงานศพเถิด”
ทันทีที่ซ่งฉงปิงกล่าวเช่นนี้ หมอหนวดเคราขาวผู้นั้นก็กล่าวว่า “เมื่อครู่ข้าบอกแล้วว่าสามีของนางหมดหนทางรักษา นางก็ไม่เชื่อ”
ในขณะพูด หมอก็มองไปยังหญิงที่ตกตะลึงและสิ้นหวังผู้นั้น จากนั้นก็พูดปลอบโยน “อย่าทรมานสามีของเจ้าอีกเลย เขาหมดหนทางรักษาแล้วจริงๆ”
“ไม่!” หญิงผู้นั้นส่ายหัว “เขาต้องมีทางรักษา พวกท่านโปรดช่วยเขาด้วย ได้โปรด ได้โปรดเถิด”
เมื่อเห็นว่าหญิงผู้นั้นดื้อดึงไม่ยอมฟังคำแนะนำ หมอก็ส่ายหัวและเดินเข้าไปในโรงหมอของตัวเอง โดยไม่สนใจเรื่องนี้อีก
หญิงผู้นั้นใช้สายตาที่คาดหวังมองไปที่ซ่งฉงปิง
ซ่งฉงปิงเหลือบมองหญิงผู้นั้นอย่างเย็นชา โดยไม่พูดอะไร แล้วเดินไปหาฉีเทียนเห้าพร้อมกับไป๋เสา “กลับกันเถอะ”
จากนั้นทั้งสามคนก็ไม่สนใจว่าหญิงผู้นั้นจะร้องไห้อยู่ข้างหลังอย่างไร และไม่หันกลับไปมอง
เมื่อกลับมาถึงสวนเพลิน ฉีเทียนเห้าก็มองไปที่ซ่งฉงปิงและขมวดคิ้ว “เมื่อครู่คนผู้นั้น...... ”
ซ่งฉงปิงพยักหน้า “ข้ารู้”
ในขณะพูดเช่นนี้ สีหน้าของซ่งฉงปิงก็ดูไม่ค่อยดีนัก
วันนี้อารมณ์ดี และแน่นอนว่าอันที่จริงก็ได้รับผลกระทบ
“ฮูหยิน แย่แล้วเจ้าค่ะ”
ในเวลานี้สาวใช้คนหนึ่งวิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
ซ่งฉงปิงใจเต้นแรง “เกิดอะไรขึ้น?”
สาวใช้ “คุณหนูเซี่ยงเซี่ยง นาง นางหายไปเจ้าค่ะ พวกบ่าวหาจนทั่วแล้วแต่ก็ไม่เจอ”
สาวใช้ร้อนใจอย่างเห็นได้ชัด
เมื่อได้ยินที่สาวใช้พูด ซ่งฉงปิงก็ขมวดคิ้ว แต่ไม่ได้ตื่นตระหนกเหมือนสาวใช้ และกลับไม่สะทกสะท้าน
“ถามคนเฝ้าประตูแล้วหรือไม่?”
เมื่อสาวใช้ได้ยินก็พยักหน้า “ถามแล้วเจ้าค่ะ คนเฝ้าประตูบอกว่าไม่เห็นคุณหนูเซี่ยงเซี่ยงเลย”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ซ่งฉงปิงก็โล่งใจ