บทที่ 1781 กลัวพี่อยู่คนเดียวแล้วจะเหงาน่ะ

พรุ่งนี้สาวน้อยนั่นยังนัดเขาไปพบอีก

เธอชอบเขางั้นเหรอ?

ข้อมูลนี้กำลังระเบิดอยู่ในก้นบึ้งของหัวใจกิจจา ทำให้เกิดความลนลาน ทำอะไรไม่ถูก ในเวลาเดียวกันก็รู้สึกสุขใจไปด้วย

ความรู้สึกนี้มาอย่างกะทันหันเกินไป ความปลาบปลื้มใจที่ล้นออกมา กลับมีความเจ็บปวดปะปนอยู่ด้วยเล็กน้อย

ทำไมถึงดันกลับมาในตอนนี้ล่ะ?

ทำไมถึงดันมารู้เอาในเวลานี้ล่ะ?

กิจจาขมวดคิ้วเล็กน้อย

ขณะที่กำลังแบกรับความกดดันและสายตาของคนในครอบครัว กิจจาพูดขึ้นมานิ่งๆ: “ผมต้องแต่งงานกับสิชาให้ได้ครับ”

“เพราะอะไร? เพราะเด็กในท้องของเธองั้นเหรอ?”

“ใช่”

กมลหมดคำพูดในทันที

“พี่ใหญ่ ฉันรู้ว่าพี่เป็นคนที่มีความรับผิดชอบมากๆ ฉันไม่สนใจหรอกว่าพี่จะคบกับเธอยังไง แต่เด็กในท้องของเธออาจจะไม่ใช่ลูกของพี่ก็ได้ พี่เคยตรวจสอบดูหรือยัง?”

กิจจามองไปทางกมล ดันๆแว่นตาขอบทองพูดขึ้น: “รอให้ถึงเวลาที่ตรวจสอบได้พี่ต้องทำอยู่แล้ว”

“งั้นก็อย่าเพิ่งรีบร้อนแต่งงาน รอให้แน่นอนก่อนแล้วค่อยว่ากัน”

“พี่ถึงได้บอกว่าหมั้นก่อนไง”

ความหมายของกิจจาจริงๆก็เหมือนกับกมลนั่นแหละ

ตอนนี้ทุกคนจึงเข้าใจความหมายของกิจจาแล้ว

ด้วยอารมณ์ที่พาไปจนทำให้มีลูกโดยไม่ได้ตั้งใจ และกิจจาก็เป็นผู้ชายที่มีความรับผิดชอบ จึงวางแผนจะมอบสถานะให้แก่เด็กคนนี้ ดังนั้นถึงคิดจะแต่งงานกับสิชา

นรมนค่อนข้างไม่สบายใจ

“กิจจา เราไม่ชอบสิชาเหรอ?”

“ไม่ชอบครับ”

คราวนี้กิจจากลับตอบอย่างตรงไปตรงมา

บุริศร์จึงวางตะเกียบลงทันที พูดเสียงดัง

“ไม่ชอบแล้วแกจะอยู่กับเธอได้งั้นเหรอ? แล้วยังมีลูกด้วยกันอีก? กิจจา ทำไมพ่อถึงไม่รู้มาก่อนเลยว่าแกเป็นผู้ชายอย่างนี้? ไม่ชอบเธอก็ไม่ต้องไปยุ่ง แกนี่มัน......”

“พอเถอะ กิจจาก็ไม่ใช่เด็กๆแล้ว คุณอย่าพูดกับเขาอย่างนั้นสิ”

นรมนค่อนข้างเป็นห่วงสถานะลูกชายคนโตของกิจจา จึงอดไม่ได้ที่จะดึงๆบุริศร์เอาไว้

หน้าอกของบุริศร์กำลังคุกรุ่นไปด้วยความโกรธ พูดขึ้นด้วยความโมโห: “ผู้ชายของตระกูลโตเล็กต้องไม่เรื่องแบบนี้ แกเป็นถึงลูกชายคนโตไม่นึกว่าจะสร้างเรื่องวุ่นวายอย่างนี้! ไปวิ่งห้ากิโลที่สนามหญ้าก่อนแล้วค่อยมาคุยกัน”

“ครับ”

กิจจาไม่ได้ตอบโต้อะไรเลย ลุกขึ้นไปที่สนามหญ้าทันที

นรมนพูดด้วยความสงสาร: “กินให้เสร็จก่อนแล้วค่อยไปนะ กิจจา”

แต่กิจจาเดินออกไปแล้ว

ด้วยความโมโหนรมนจึงเตะบุริศร์ไปหนึ่งที

“คุณทำอะไรห๊ะ? ไม่ง่ายเลยกว่าลูกจะได้กลับมาสักครั้ง คุณบอกจะลงโทษก็ลงโทษเลย คุณไม่เห็นหรือไงตอนนี้กิจจาผอมไปตั้งเยอะ”

บุริศร์เจอกับความโกรธเคืองของภรรยา จึงถอนหายใจพูดขึ้น: “ผู้ชายของตระกูลโตเล็กห้ามเป็นผู้ชายเลวๆ”

“เลวเหมือนคุณไหมล่ะ? ถึงยังไงกิจจาก็มีความรับผิดชอบต่อลูกของตัวเอง ทีคุณล่ะ? ตอนฉันท้องกานต์กับกมลไม่เคยเห็นคุณรับผิดชอบฉันอย่างนี้เลย?”

นรมนเริ่มขุดเรื่องเก่าขึ้นมาแล้ว

กานต์พูดกับกมลทันที: “กมล เธอพาไอราเข้าห้องไปหาเสื้อผ้าเปลี่ยนทีนะ พี่จะไปวิ่งเป็นเพื่อนพี่ใหญ่”

“อ้อ โอเค”

กมลก็ตัดสินใจหลบหนีจากพายุลูกนี้อย่างรวดเร็ว

เหลือแค่ภาคินกับภาณที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ยังจะถามด้วยใบหน้าสงสัยอีก: “แม่ครับ ตอนแรกๆพ่อทำอะไรแม่เหรอครับ?”

บุริศร์อยากจะฆ่าเจ้าตัวแสบสองคนนี้ให้ตายไปเลยจริงๆ

กมลรีบดึงไอราวิ่งไปอย่างรวดเร็ว กานต์ก็วิ่งออกไปนอกห้องอาหารทันที ตรงมาที่สนามหญ้า

กิจจาเห็นเขาวิ่งตามตนเอง จึงอดไม่ได้ที่จะถาม: “ทำไมนายถึงออกมาด้วย?”

“กลัวพี่อยู่คนเดียวแล้วจะเหงาน่ะ ก็เลยออกมาอยู่เป็นเพื่อนพี่”

“พูดความจริง”

มุมปากของกิจจายกขึ้นเล็กน้อย