ตอนที่ 1576
บทที่ 1576 หาข้ออ้างให้ตัวเอง
31 ตุลาคม 2569
“หลังจากรักกับคุณแล้วคุณได้ทำอะไรบ้างล่ะ?”
บุริศร์มักจะขัดจังหวะความทรงจำที่งดงามของนิวัฒน์ก่อนเวลาอันควรเสมอ เขาอดไม่ได้ที่จะมีความรู้สึกหงุดหงิดโมโหเล็กน้อย กลับอยู่ตอนที่เห็นตาเย็นชาของบุริศร์หยุดชะงักนิดๆ จากนั้นรีบหันหน้าออกไป
“ทำอะไรล่ะ?”
ขบวนการคิดของนิวัฒน์คล้ายดั่งตกเข้าสู่ความทรงจำ
เขาช่างไม่ยอมนึกถึงเรื่องอดีตช่วงนั้นจริงๆ
“พวกเราในอดีตดีมากจริงๆ เป็นคู่รักที่มีความสุขที่สุดทั่วทุกมุมโลก ผมกระทั่งรู้สึกว่าเธอก็คือฟ้าวัดตัวสั่งตัดให้กับผม เธออ่อนโยนขนาดนั้น ทำให้คนลุ่มหลงขนาดนั้น ทั้งยังเข้าอกเข้าใจผู้อื่นอีก”
“ดังนั้นนี่ก็คือสาเหตุที่คุณทำร้ายเธออย่างตามใจเหรอ?”
บุริศร์ขัดจังหวะความทรงจำของนิวัฒน์อย่างโหดเหี้ยมทารุณ
สีหน้าของนิวัฒน์ไม่ดีมาก
“คุณรู้ได้ยังไงว่าผมทำร้ายเธอล่ะ?”
“ถ้าหากคุณไม่ได้ทำร้ายเธอ เธอจะออกจากประเทศของตนเองเหรอ? ออกจากพ่อแม่ของตนเองไปประเทศของพวกเราล่ะ? จะแต่งงานกับคุณตาผมเหรอ?”
สิ่งเหล่านี้ที่บุริศร์พูด นิวัฒน์รู้สึกว่าแสบหูเป็นพิเศษ
“นั่นเป็นเพราะว่าตาเฒ่าตนุวรบุกรุกในขณะที่กำลังอ่อนแอ ต่ำช้าไร้ยางอาย”
“บุกรุกในขณะที่กำลังอ่อนแอที่คุณว่านั้นคืออะไรล่ะ? เป็นเพราะว่าเธอรักคุณอยู่อย่างเต็มอกเต็มใจ ตอนที่คิดว่าจะแต่งงานกับคุณ คุณก็ลอบทำร้ายบิดาของเธอเหรอ? หรือว่าหลังจากตอนที่เธอรู้ว่าคุณฆ่าพ่อแม่ของเธอยังจะกักบริเวณเธออีก แย่งชิงอำนาจรัฐได้ มีความเคียดแค้นกับคุณ?”
ทันใดนั้นคำพูดของเจตต์ทำให้บุริศร์นิ่งอึ้งไปเลย
เป็นอย่างนี้เหรอ?
ดังนั้นนิวัฒน์คนนี้ยังเป็นคนอยู่เหรอ?
นิวัฒน์คล้ายดั่งรู้สึกได้ว่าสายตาที่เหยียดหยามของบุริศร์ อดไม่ได้ที่จะมีความโมโหเล็กน้อย
“ผมต้องการแก้แค้น จำเป็นต้องมีแรงพลัง หลังจากพัสวีศิริเปิดเผยเรื่องสายแร่ให้กับสมชัยโดยไม่ได้ตั้งใจ สำหรับผมจะไม่เข้าตาเขาล่ะ เขามักจะรู้สึกว่าสมชัยดีกว่าผม กระทั่งขัดขวางลูกสาวเขาคบกันเป็นแฟนกับผม ผมเก็บเขาไว้จะกีดกั้นความสุขของผม เห็นแก่พันวรินผมจะจัดการเขาด้วยมีดเดียวเลย ไม่ทำให้เขารู้สึกถึงความเจ็บปวดถือว่าไม่เลวมากแล้ว”
ได้ยินนิวัฒน์พูดอย่างมีเหตุผลจนพูดได้เต็มปากเต็มคำขนาดนี้ บุริศร์กลับถูกทำให้โมโหจนหัวเราะแล้ว
“คุณฆ่าพ่อแม่ของเธอ ยังจะให้เธอขอบคุณที่คุณลงมืออย่างคล่องแคล่วว่องไวเหรอ? ผมเคยเห็นคนไร้ยางอายมาก่อน แต่ไม่เคยเห็นคนที่ไร้ยางอายเหมือนอย่างคุณขนาดนี้! ความมั่นใจในตนเองของคุณตกลงมาจากที่ไหนกันแน่ ล้วนฆ่าพ่อแม่ของเธอแล้วแย่งชิงอำนาจรัฐของเธอเลย เธอยังต้องรักคุณอยู่อย่างเต็มอกเต็มใจเหรอ?”
“คุณหุบปาก!”
“คุณจึงควรที่จะหุบปาก!”
นรมนฟังอยู่ข้างนอกสักพัก ตอนนี้ฟังถึงที่นี่ในที่สุดก็อดไม่ไหวแล้ว เดินออกมาโดยตรงเลย
“คุณยายฉันล้วนออกจากคุณแล้ว ถึงแม้จะแบกความแค้นบัญชีเลือดเอาไว้อยู่เธอก็ยังตัดสินใจออกจากคุณ ออกจากประเทศของตนเอง ออกจากบ้านเกิดที่ตนเองคุ้นเคย จากบ้านไกลเมืองไปประเทศฉัน พบเจอกับคุณตาฉัน ถ้าหากไม่ใช่ชอบคุณตาฉันจริงๆ คุณยายฉันก็จะไม่แต่งล่ะ เธอแต่งงานแล้ว ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข แต่คุณกลับทำร้ายความสุขแบบนี้ด้วยมือตนเอง!”