บทที่ 502

"ได้ยินว่าเย่เทียนหนิงกลับมาพร้อมความสามารถ กลายเป็นคนที่มีชื่อเสียงในแวดวงคุณชายชั้นนำในมณฑลซีไห่ พลังอำนาจของเขานั้นใกล้เคียงกับคุณชายชั้นนำของยานจิง เป็นความหวังของตระกูลเย่ แต่เมื่อเทียบกับเฉินไต้ซือเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของฮ่านหยางแล้ว ถึงจะมีเย่เทียนหนิงสิบคนก็ไม่สามารถเทียบเขาได้!"

"แต่ผมล่วงเกินเข้าแล้ว ไม่รู้ว่าเขาจะปล่อยผมไปหรือไม่!"

ไม่เพียงแค่กงซุนหลีที่แอบกังวล ลูกเศรษฐีที่ตามเขามาล้วนตกใจจนหน้าขาวซีด พวกเขาขยับฝีเท้าอย่างเงียบ ๆ ตามสัญชาตญาณ เพื่อให้ตนเองอยู่ห่างจากกงซุนหลีมากที่สุด

อานเข่อเยว่มองเฉินโม่ รู้สึกเพียงแค่สายฟ้าฟาดอยู่ในใจ เธอรู้สึกตกตะลึง ตอนนี้มีเสียงเดียวที่หลงเหลืออยู่ในสมอง นั่นคือเสียงหัวเราะเยาะเธออย่างไม่รู้จบว่า "เขาคือเฉินไต้ซือ เขาคือเฉินไต้ซือ เขาคือเฉินไต้ซือ....."

อานเข่อเยว่กัดริมฝีปากและใบหน้าซีดเผือด "เฉินไต้ซือ หือ ๆ เฉินโม่ นายปกปิดได้ลึกมาก! ที่แท้นี่คือที่พึ่งพาอาศัยที่แท้จริงของนาย เฉินไต้ซือคนดังคนใกญ่ของฮ่านหยาง!"

"มิน่านายถึงได้มีท่าทางที่เย่อหยิ่งอยู่เสมอ มิน่าที่นายบอกว่านายอยู่คนละโลกกับพวกเรา มิน่าแม้แต่คุณหนูตระกูลจินก็เคารพนายมากขนาดนั้น ออกหน้าช่วยเหลือนายซ้ำแล้วซ้ำเล่า......ในเมื่อนายเป็นเฉินไต้ซือ ถ้าเช่นนั้นทุกอย่างก็สมเหตุสมผล"