บทที่ 999 ข้าไม่รู้

คนชุดดำห้าคนไม่ยินยอมที่จะละทิ้งการโจมตีและสังหารเซียวหยู่เซวียน

ทั้งห้าคนก่อกลุ่มเป็นสองแถวโดยปริยาย สามคนแถวแรกรับมือพายุเชือดเฉือนอยู่ข้างหน้า ข้างในสองแถวหาโอกาสฆ่าเซียวหยู่เซวียน

จากนั้นเรื่องราวกลับไม่เป็นอย่างที่พวกเขาคิด

พวกเขายิ่งต่อต้าน อานุภาพของพายุเชือดเฉือนก็ยิ่งรุนแรง

คนชุดดำสามคนนั้นร่างกายระเบิดโดยตรง กลายเป็นหมอกเลือด

ซี๊ด...

เห็นแบบนี้แล้ว ทุกคนต่างถอนหายใจ

ไม่มีพวกเขาสามคนคอยปกป้อง อีกสองคนแบกรับภาระหนัก ถูกพายุเชือดเฉือนปาดด้วยดาบพันเล่ม

ครั้งนี้ พวกเขาเชื่อฟังแล้ว ไม่ใช้ไม้แข็งกับพายุเชือดเฉือน พยายามหลีกเลี่ยงให้มากที่สุด

แต่ที่นี่ไม่มีที่กำบังลมฝนเลย ไม่ว่าพวกเขาจะหลบยังไง ก็หลบไม่ได้ ทำได้เพียงกัดฟัน หาโอกาสหนีออกไปจากซากปรักหักพังโบราณ

กู้ชูหน่วนกับเซียวหยู่เซวียนถูกพายุเชือดเฉือนพัดจนลืมตาไม่ขึ้น ร่างกายเจ็บปวดจนพวกเขาแทบสลบไป

แทบจะเห็นแต่แอ่งเลือดที่น่าตกใจอยู่ไม่ไกล

คิดว่ายอดฝีมือระดับห้าสองคนนั้นถึงแม้จะจากไปแล้ว แต่ก็น่าจะได้รับบาดเจ็บสาหัส

เมื่อพวกเขาจากไป พายุเชือดเฉือนก็เปลี่ยนทิศทาง ไม่รู้ว่าพายุเชือดเฉือนถูกพวกเขาดึงดูดไปแล้วหรือเปล่า

กู้ชูหน่วนอดกลั้นความเจ็บปวด กัดฟันพร้อมพูดขึ้นว่า “เจ้าเสือน้อย นิ่งอยู่ทำไม ยังไม่รีบพาข้าออกไปจากที่นี่”

“โฮ่กๆ....”

เจ้าเสือน้อยที่อยู่ในอ้อมกอดตอบรับ กลายร่างใหญ่โต พากู้ชูหน่วนกับเซียวหยู่เซวียนจากไปด้วยกัน

เพื่อหลบพายุเชือดเฉือน เจ้าเสือน้อยส่ายไปมา เดี๋ยวซ้ายเดี๋ยวขวา พวกกู้ชูหน่วนเดิมก็บาดเจ็บสาหัส จะทนต่อการถูกส่ายโยนแบบนี้ได้อย่างไร?

รอพวกเขาตื่นมาอีกครั้งก็อยู่ในถ้ำแห่งหนึ่งแล้ว ในถ้ำปลอดภัยดี พายุเชือดเฉือนพัดเข้ามาไม่ได้

เจ้าเสือน้อยเกาะอยู่ตรงหน้ากู้ชูหน่วน ค้ำยันกรงเล็บเสือน้อยสองตัวแล้วมองดูนาง