"ตัวเขาเองยังกินไม่อิ่มนอนไม่อุ่น ยังเก็บสิ่งที่ดีที่สุดเอาไว้ให้ข้า หลายปีที่ผ่านมา ดูแลเอาใจใส่ข้ามาตลอด เพราะข้าเคยให้ซาลาเปาเขาแค่หนึ่งลูกเท่านั้น"
"ก่อนหน้านี้ครึ่งปี ข้าไม่รู้ว่าเพราะเรื่องอะไร เขาต่อต้านหัวหน้ากองธงกล้วยไม้เป็นครั้งแรก หัวหน้ากองธงกล้วยไม้โกรธมาก ได้ควักลูกตาของข้าออกมาทั้งสองข้าง ยังใช้ชีวิตของข้าข่มขู่เย่เฟิงด้วย ข้าเจ็บปวดมาก เจ็บจนเป็นสลบไป ก่อนจะสลบ ได้ยินแว่วๆว่าเขาพูดถึงเรื่องกระดิ่งทลายวิญญาณ มุกมังกร และให้เย่เฟิงไปช่วยเขาทำงานด้วย"
ได้ยินคำว่ามุกมังกร สีหน้าของเซียวหยู่เซวียนก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย และกลับคืนสู่สีหน้าเดิมอย่างรวดเร็ว เร็วจนคนอื่นแทบจะไม่ทันสังเกตเห็น
"ฉะนั้น หัวหน้ากองธงกล้วยไม้ให้เย่เฟิงไปเอากระดิ่งทลายวิญญาณกับไข่มุกมังกรอย่างนั้นหรือ กระดิ่งทลายวิญญาณข้ารู้จัก แล้วไข่มุกมังกรคืออะไร "กู้ชูหน่วนถามขึ้น
ท่านยายเย่ส่ายหน้า "ข้าก็แค่หญิงชาวบ้านธรรมดา กระดิ่งทลายวิญญาณ หรือไข่มุกมังกรอะไรนั่น ข้าล้วนไม่รู้จัก ข้ารู้เพียงแต่ว่าสุดท้ายแล้วหัวหน้ากองธงกล้วยไม้ได้ยื่นเงื่อนไขที่น่าดึงดูดใจมากข้อหนึ่ง นั่นก็คือ ขอเพียงเย่เฟิงสามารถช่วยเขาตามหาสิ่งที่ต้องการได้ ก็จะปล่อยพวกเรา ให้อิสระแก่พวกเรา"
"สำหรับพวกเราที่มีสถานะต่ำต้อย โดยเฉพาะเย่เฟิง เงื่อนไขนี้ย่อมล่อใจอย่างยิ่งอย่างไม่ต้องสงสัย "
"ฉะนั้นเย่เฟิงจึงได้คิดหาวิธีสารพัดเพื่อจะเอากระดิ่งทลายวิญญาณที่อยู่บนตัวข้า"
กู้ชูหน่วนจับกล่องไม่สีดำที่ซ่อนอยู่ที่บริเวณหน้าอก
จนถึงตอนนี้นางก็ยังไม่เข้าใจว่ากระดิ่งทลายวิญญาณนั้นมีประโยชน์อะไรกันแน่ ทำไม่คนมากมายจึงพยายามทำทุกสิ่งเพื่อที่จะได้มันไป หรือจะเป็นเหมือนดั่งที่กล่าวขานกัน
นางไม่เชื่อ
"ก่อนจะเดินทาง หัวหน้ากองธงกล้วยไม้ได้วางยาพิษในร่างกายข้า ทุกๆเจ็ดวันต้องได้รับยาแก้พิษหนึ่งเม็ด ไม่เช่นนั้นจะเจ็บปวดจนอยากอยู่ก็ไม่ได้ อยากตายก็ไม่ได้เช่นกัน ฉะนั้นแม้ว่าเย่เฟิงจะไม่อยากกลับไปสักแค่ไหน ทุกๆเจ็ดวันก็ต้องกลับไปหนึ่งครั้ง"
ทันใดนั้นคุณย่าเย่ก็กุมมือของกู้ชูหน่วนเอาไว้ ขอร้องว่า "แม่นาง ข้ารู้ที่ว่าราชวิทยาลัยต้องเกิดเรื่องบางอย่างขึ้นแน่ และรู้ว่าคนในราชวิทยาลัยใส่ร้ายว่าเย่เฟิงฆ่าคนตาย แต่เย่เฟิงเจ้าเด็กคนนี้ ข้าเข้าใจเข้าที่สุด ปกติแล้วแม้แต่มดสักตัวเขาก็ไม่กล้าเหยียบให้ตาย จะไปฆ่าคนได้อย่างไร เรื่องนี้ต้องมีการเข้าใจผิดแน่"
"เย่เฟิงนั้น ไม่ว่าคนอื่นจะทรมานเขาแค่ไหน เขาก็ไม่เคยเคียดแค้นใครเลย เมื่อหลายปีก่อนพวกคนในกองธงเคยทำร้ายเย่เฟิงจนปางตายตั้งหลายครั้ง กระทั่งเข่นฆ่าทาสที่เลี้ยงดูเย่เฟิงจนเติบโตอย่างโหดเหี้ยม แต่ตอนที่พวกเขาตกอยู่ในความลำบาก ทุกคนต่างก็ตีตัวออกห่าง แม้กระทั่งมีคนอยากจะฆ่าพวกเขาเพื่อล้างแค้น ก็เป็นเย่เฟิงที่เอาตัวเข้ามาปกป้อง พยายามสุดความสามารถของตัวเองเพื่อปกป้องพวกเขาทั้งหมด"
"ยังมีอีก ตั้งแต่เล็กจนโตเขาแทบไม่เคยได้กินข้าวอิ่มเลยแม้แต่มื้อเดียว แต่ไม่ว่าเขาจะหิวสักเท่าไหร่ เขาก็ไม่ฆ่าสัตว์ เพราะเขาบอกว่าสรรพสิ่งบนโลกใบนี้ล้วนมีจิตวิญญาณ"
"เขามีพรสวรรค์ มีความสามารถ ไม่มีข้า บางทีเขาอาจจะมีวิธีที่จะหนีออกไปจากเผ่าปีศาจได้ แต่เขาก็ยังคงดูแลข้าที่เป็นภาระอยู่ ต้องแบกรับความทุกข์ทรมาน"
"ครึ่งปีมานี้ เขาแบกข้าเดินผ่านหมู่บ้านแล้วหมู่บ้านเล่า แม้ชีวิตของพวกเราจะยากเข็ญสักแค่ไหน เขาก็ไม่มีทางไปขโมยเงินของผู้อื่นแม้แต่อีแปะเดียว ยิ่งไม่มีทางไปทำเรื่องไม่ดี"
"ข้าก็แค่เคยได้ซาลาเปาเขาหนึ่งลูกเท่านั้น แต่เขากลับดูแลข้าดีถึงเพียงนี้ พวกเจ้าว่า คนอย่างนี้ จะไปฆ่าอาจารย์ใหญ่ที่มีพระคุณต่อเขาได้อย่างไร"
ท่านยายเย่พูดจนถึงสุดท้าย ก็เกิดอารมณ์สะเทือนใจ น้ำเสียงสะอื้น กระทั่งยังคุกเข่าให้กับกู้ชูหน่วนและเซียวหยู่เซวียน
"ท่านทั้งสอง ข้ารู้ว่าข้าเป็นคนต่ำต้อย ไม่คู่ควรจะขอร้องพวกเจ้า แต่ข้าก็อยากจะขอร้องพวกเจ้า ช่วยเย่เฟิงด้วยเถอะ เขาเป็นเด็กที่จริงใจมาก เขาไม่มีทางไปฆ่าคนแน่"
"ท่านยาย ท่านรีบลุกขึ้นเถอะ"
กู้ชูหน่วนประคองนางลุกขึ้น แต่ท่านยายเย่กลับไม่ลุกขึ้นอย่างเด็ดขาด กลับใช้ศีรษะโขกลงไปบนพื้นอย่างแรงติดๆกันหลายครั้ง